۵ بهمن ۱۰۰۵؛ درگذشت بویل
رابرت بویل، شیمیدان و فیلسوف انگلیسی-ایرلندی، به خاطر تجربیات پیشروانه درباره خواص گازها و نگاه ذره‌ای به مواد که بعد‌ها منجر به نظریه مدرن عناصر شیمیایی شد شناخته شده است. او یکی از پایه‌گذاران انجمن علمی سلطنتی لندن است.
۶ بهمن ۱۲۶۹؛ درگذشت اوتو
اوتو، مهندس آلمانی، نخستین موتور احتراق داخلی چهار زمانه را ساخت که نخستین جایگزین عملی برای موتور بخار به عنوان منبع تولید قدرت بود. یک مهندس فرانسوی به نام «آلفونس بیو» قبلا طرحی از یک موتور احتراق داخلی چهار زمانه را تهیه کرده بود اما هیچ وقت یک مدل واقعی نساخته بود. اوتو با استفاده از این طرح و طرح‌هایی که دیگران تهیه کرده بودند نخستین نمونه از موتور اتومبیل‌های امروزی را ساخت و هزاران نسخه از آن را فروخت. بیو، به اتهام کپی کردن طرح از او به دادگاه شکایت کرد اما موتور سبک و کارای اوتو راه را برای ساختن اتومبیل، موتورسیکلت، قایق‌های موتوری و حتی هواپیما باز کرد.
۵ بهمن ۱۳۵۲؛ پیوند قلب
دکتر کریستین برنارد نخستین پیوند موفق قلب انسان را بدون برداشتن قلب کهنه انجام داد.
۷ بهمن ۱۳۵۰؛ درگذشت کورانت
ریچارد کورانت، ریاضیدان آلمانی‌الاصل آمریکایی و استاد دانشگاه نیویورک بود. او مقاله‌های تحقیقاتی زیادی در زمینه‌های حساب تغییرات، روش تفاضل متناهی، رویه‌های مینیمال و معادلات دیفرانسیل پاره‌ای منتشر کرد اما مشهورترین اثر او کتاب «ریاضیات چیست؟» در ایران هم منتشر شده است. او در این کتاب با زبانی جذاب و ساده اصلی‌ترین مساله‌ها، مفاهیم و روش‌های ریاضیات را برای مردم توضیح داده است. این کتاب یکی از ماندگارترین کتاب‌های ریاضی است.
۷ بهمن ۱۲۹۹ ؛ اینشتین
اینشتین در یک سخنرانی با نام هندسه و اتساع در آکادمی علوم پروس در برلین با مطرح کردن امکان اندازه‌گیری ابعاد عالم مخاطبان را شگفت‌زده کرد. با به کار بردن نتایجی خاص از نسبیت خاص او نتیجه گرفت اگر سرعت واقعی ستارگان کمتر از سرعت محاسبه شده برای آنها باشد، می‌توان به صورت غیر مستقیم، متناهی بودن جهان را نتیجه گرفت. حتی ممکن است این موضوع راهی برای اندازه گیری دقیق ابعاد جهان (در صورت متناهی بودن) به دست دهد.
۸ بهمن ۱۲۶۴؛ بنز
مهندس آلمانی کارل بنز، نخستین گواهی اختراع دنیا برای ساخت یک اتومبیل واقعی قابل استفاده با موتور احتراق داخلی را دریافت کرد. این ماشین شبیه کالسکه بود و سه چرخ داشت و روی آن یک موتور یک سیلندر با قدرت یک اسب بخار سوار کرده بودند. این موتور را خود بنز بر اساس طرح‌های اوتو طراحی کرده بود. ظرفیت این اتومبیل دو نفر بود و صندلی‌ای پروانه‌ای شکل داشت. این خودرو با وجود اینکه ساده و بدوی بود خیلی از عناصر مشخصه اتومبیل‌های مدرن امروزی را داشت؛ کاربراتور، دیفرانسیل، شیرهای مکانیکی، سیستم خنک کننده موتور، استفاده از روغن و گریس برای روانکاری و سیستم ترمز.
۹ بهمن ۱۳۰۴؛ تولد عبدالسلام
محمدعبدالسلام، فیزیکدان هسته‌ای مسلمان پاکستانی بود که برنده جایزه نوبل سال ۱۳۵۷ شد. او نخستین برنده مسلمان جایزه نوبل است. او در خانواده‌ای فقیر اما فرهنگی در پنجاب به دنیا آمد. بعد از اتمام تحصیلات متوسطه با بورس دولتی برای ادامه تحصیل به انگلستان رفت و دکترایش را در فیزیک نظری از کمبریج دریافت کرد. عبدالسلام واضع نظریه‌ای است که وحدت نیروی ضعیف هسته‌ای و نیروی الکترومغناطیسی را توضیح می‌دهد. یکی از نتایج معادلات عبدالسلام که رابطه بین نیروی هسته‌ای ضعیف و نیروی الکترومغناطیس را توضیح می‌دهند این است که نیروی هسته‌ای ضعیف باید به وسیله ذره‌ای کشف نشده که نام بوزون بردار ضعیف به آن دادند جابه‌جا شود. وجود این ذره، سال ۱۳۶۱ در سرن بوسیله شتابدهنده‌های ذرات تایید شد. عبدالسلام در سال‌های دهه ۱۳۳۰ نقش مهمی در تاسیس و راه‌اندازی «کمیسیون انرژی هسته‌ای پاکستان» و آژانس تحقیقات فضایی پاکستان، بازی کرد. او همچنین به تاسیس پنج مرکز آموزش عالی علوم پایه در پاکستان کمک کرد. او بنیانگذار مرکز بین‌المللی فیزیک نظری (ICTP) در تریست ایتالیا بود که بعد از مرگش به مرکز فیزیک نظری عبدالسلام تغییر نام داد. عبدالسلام معتقد بود، اندیشه‌های علمی میراث مشترک تمام بشریت هستند و ملت‌های در حال توسعه باید با کمک به هم روی نیروهای علمی و دانشمندان جوان خود سرمایه‌گذاری کنند تا بتوانند توسعه خود را سرعت دهند و شکاف علمی و اقتصادی شمال-جنوب را بپوشانند تا دنیا جای بهتری برای زندگی همه باشد. او همچنین بنیانگذار آکادمی علوم جهان سوم و چند سازمان بین‌المللی دیگر بود که همگی با هدف کمک به رشد و توسعه علوم در جهان سوم تاسیس شدند و در همین زمینه فعالیت می‌کنند.