زمان صرف صبحانه در یکی از زاغه‌های خارج شهر «اکرا» پایتخت غنا فرا رسیده. کمی آن طرف‌تر عده‌ای بچه کنار ساحل دنبال توپ می‌دوند ولی کسی نیست تا آنها را به فنجانی شیرداغ یا دانه‌های ذرت میهمان کند. اما آنها فقط به دنبال توپ می‌دوند و بازی‌شان دائما قطع می‌شود!
چرا؟ توپ بین قطعات شیشه و سنگ و آزبست گیر می‌کند، این بچه‌ها را جدی بگیرید. اینها همان‌هایی هستند که سال‌ها بعد چندتایی‌شان را در سراسر اروپا می‌بینید، از آژاکس گرفته تا چلسی. پشت‌سر این بچه‌ها روی دیوار تصویری از «میشل اسین» با جامه چلسی نقاشی شده و کنار آن ستاره‌های سیاهی به نشانه پرچم غنا به چشم می‌خورد و در قسمت پایین دیوار با اسپری رنگ نوشته‌اند «مفتخر باش، تو یک آفریقایی هستی.» واقعا آنها به این مساله افتخار می‌کنند، شک نکنید. حالا با دور شدن از صبح و رسیدن آفتاب به وسط آسمان تعداد بچه‌های پا به توپ کاهش می‌یابد، چرا که آفتاب داغ آفریقا کشنده است. آنها به سایه‌ای پناه می‌برند تا با فروکش کردن خورشید بار دیگر بازی‌شان را از سر بگیرند. جالب اینجاست که در شهر«اکرا» جمعه‌ها آکادمی‌های فوتبال فعالیت می‌کنند که هیچ یک از آنها وجاهت قانونی ندارند و صدها نوجوان غنایی را بدون مجوز رسمی زیر پوشش قرار می‌دهند. غنا و همسایه‌اش ساحل عاج، ستاره‌های غرب آفریقا را روانه اروپا ساخته‌اند و تمام این شرایط زیر سایه دلالانی است که هزاران پسربچه و خانواده‌هایشان را در رویای سفر به اروپا و تبدیل شدن به فوتبالیست‌های حرفه‌ای نگه داشته‌اند و موضوع اصلی این یادداشت همین است، چیزی شبیه برنده شدن در لاتاری یا بلیت بخت‌آزمایی! خیلی از خانواده‌ها تمامی دارو‌ندارشان را می‌فروشند و از روستاهای اطراف به پایتخت غنا سفر می‌کنند تا نام پسر بچه‌هایشان را در آکادمی‌های فوتبال بنویسند، اما این رویاست یا توهم؟
توهمی که توسط عده‌ای اختاپوس برای به جیب زدن چند دلار به آنها تحمیل می‌شود، این موضوع بدون شک نوعی برده‌داری مدرن به حساب می‌آید. اما نکته این است، سفر قانونی به اروپا و دادن تست پزشکی در باشگاهی مانند آژاکس یا موناکو، سوءتفاهمی بیش نیست! و یگانه راه سفر آنها به اروپا از مسیرهای غیرقانونی طی می‌شود. حتی بعضی از آنها مجبورند تا از طریق راه‌های آبی شرقی به جزایر قناری رفته و سپس پا به اسپانیا بگذارند. همین چند سال پیش بود که گارد ساحلی اسپانیا کشتی کوچکی حاوی 120 آفریقایی را در آب‌های «تنریف» متوقف کرد. بیشتر آنها بیمار، گرسنه و تشنه بودند و در میانشان 20 پسربچه به چشم می‌خوردند، پسربچه‌هایی که به آنها قول بازی در رئال‌‌مادرید و بارسلونا داده شده بود. اما سوال اینجاست که چرا از میان کشورهای آفریقایی، این دلالان به غنا بیشتر توجه می‌کنند. باید در جواب اینگونه عنوان کرد که غنا میان کشورهای آفریقایی از استاندارد بالایی برخوردار است اما با تمام این شرایط یک سوم جمعیت آن با متوسط روزی کمتر از 2 دلار روزگار را سپری می‌کنند و خدمات شهری مثل برق، آب و گاز در بیشتر جاها وجود ندارد و به همین دلیل خانواده‌ها خیلی آسان با پیشنهاد دلال‌ها و آکادمی‌های غیرقانونی‌شان وسوسه می‌شوند و طمع می‌کنند و از سوی دیگر به رویای دست نیافتنی دل می‌سپرند. که این روش بهترین راه برای شكارچيان است که به صورت مدرن برده‌داری می‌کنند. این شرایط واقعا اسفناک است زیرا این پدیده صدور پاسپورت‌های قلابی در کشورهای آفریقایی را باب کرده، به‌طوری که اگر در هرکجای آفریقا پرسه بزنید پسر بچه‌هایی از بورکینافاسو تا نیجریه را با پاسپورت‌های قلابی می‌یابید، فاجعه‌ای که سپ بلاتر آن را نفرت‌انگیز و تهوع‌آور خواند، اما حقیقت این است که مشکل اصلی در خود آفریقا جاری است. فساد در فوتبال آفریقا بیداد می‌کند، حتی اگر به نتایج بازی‌های پلی‌آف آنها نگاه کنید می‌بینید که جرم تبانی در میان آنها مرسوم است، خب! پس آدم‌فروشی یا همان قاچاق بازیکن زیاد به چشم نمی‌آید و جالب اینجاست که بیشتر مقامات دولتی کشورهای آفریقایی درگیر این رسوایی‌ها هستند. حالا کم‌کم می‌توان نتیجه گرفت که سران دولتی و مسؤولان ورزش آنها زیاد بدشان نمی‌آید تا خانواده‌های فقیر دست به بازی بخت‌آزمایی بزنند! آنها تنها سهم‌شان را از این پول‌ها می‌خواهند.
منبع: Observer