قطرات باران به آرامی سراسر منطقه را می‌پوشاند. در ارتفاعی بالاتر دود برخاسته از کوه‌های آتشفشان در برخورد با ابرهایی که در فاصله کمی از زمین قرار گرفته‌اند تصویر حیرت‌انگیز و دلنشینی را به وجود می‌آوردند که کوچک‌ترین شباهتی به جهنمی که چند متر پایین‌تر بر زمین مستولی شده، ندارد. خطوط مرزی بین کنگو و اوگاندا و پرچم‌های دو کشور که زیر باران و مه غلیظ نمناک شده و حالت غم‌انگیزی به خود گرفته‌اند هر روز شاهد رفت و آمدهای بی‌شماری هستند که بدون شک در مرز خاکی بین هیچ کشوری مشاهده نمی‌شود.
در ابتدا پرچم‌های رنگ و رو رفته‌ای که روی آن «پلیس ملی» نقش بسته به چشم می‌خورد. دولت مرکزی کنگو از چند ماه قبل نیروهایی تحت عنوان پلیس حافظ مرز را به این نقطه گسیل داشته تا از هجوم همسایگان خود جلوگیری کند. در این بین دیدن نوجوانان و حتی کودکانی که با چشمانی مسخ شده و بی روح اسلحه‌ای در اندازه و قامت جثه خود در دست گرفته و به سمت سرنوشت نامعلوم می‌روند بسیار ترحم‌آمیز است.
جنگ در آفریقا بیش از آنکه به نیرو‌های انسانی، سن و توان آنها وابسته باشد تابع در اختیار داشتن تجهیزات و مهمات است. زیرا فقط کافی است یک گروه شورشی بتواند به اندازه‌ای سلاح در اختیار داشته باشد، در آن صورت حتی یک کودک 10 ساله نیز می‌تواند به اندازه یک سرباز زبده برای رهبران مفید باشد. اما در کنار این صحنه‌های غیر انسانی شما نوجوانانی را می‌بینید که با وجود پوشیدن لباس سبز سربازی و با اسلحه‌ای بر دوش به مانند همسن و سال‌های خود در سراسر جهان به دنبال یک توپ گرد که دنیا را در تسخیر خود قرار می‌دهد از سویی به سوی دیگر می‌روند. نوجوانی که شوق چشمانش در تاریکی به خوبی از چند متر آن طرف‌تر دیده می‌شود. او به دنبال فرصتی است تا خود را به محلی که با دو دوست دیگرش مشخص کرده برساند و در سکوت و دور از مسؤولان اردوگاه همراه آنان به توپ بازی مشغول شود، توپ بازی همان فوتبالی است که ما می‌شناسیم اما در شرایط فعلی بیشتر شبیه توپ بازی است تا فوتبال. چند کودک کنار خانه‌های گلی و بدون کوچک‌ترین امکانات اولیه زندگی با یک توپ فوتبال مشغول بازی هستند، سر و صدای عجیبی به پاست؛ کودکی که سن بسیار کمی دارد با شوتی توپ را از محوطه بازی دور می‌کند، توپ غلتان غلتان به سمت گروه سربازان می‌رود، لبخند بر لبان خشکیده و چهره سياه سربازان جوان می‌نشیند: توپ، یک توپ فوتبال! فوتبال بهترین موضوع برای گردهم‌آمدن و شادی کردن است، حتی در کنگو. فوتبال؛ ورزشی که دنیا را به هم متصل می‌کند، ورزشی که ثروتمند و فقیر نمی‌شناسد، ورزشی که با خود وحدت و دوستی می‌آورد اما اینجا آفریقاست، قاره‌ای فقیر و متفاوت. اینجا کنگو است، کشوری که کودکان و جوانانش به جای بازی در زمین فوتبال و سرگرم شدن، به سربازی و اردوگاه‌های ویژه‌ای می‌روند. اینجا کنگو است، کشوری که کودکان را برای آموزش‌های وحشتناک نسل کشی تربیت می‌کنند. اینجا کنگو است، کشوری که مسؤولانش کودکان را برای کشتن و وحشت نکردن و وحشت نداشتن از کشت‌و‌کشتار شست و شوی مغزی می‌دهند، کشوری که کودکان اسلحه را به جای توپ فوتبال می‌شناسند، کشوری که جوانانش با داشتن اسلحه احساس آرامش می‌کنند و حضور در صحنه‌های جنگ و کشت و کشتار را به میدان سبز فوتبال ترجیح می‌دهند، کشوری که جوانانش تصور می‌کنند با اسلحه شکست‌ناپذیرند، در صورتی که این گروه می‌توانستند تصور کنند در میدان ورزش شکست ناپذیرند. شاید اگر جنگ و فجایع انسانی در این کشور آفریقایی روی نمی‌داد و تفکرات و تصورات به سمت جنگ و کشتار متمرکز نمی‌شد، جوانان کنگویی نیز استعداد و هنر خود را در رشته‌های ورزشی درک می‌کردند و با تمرین و حضور در صحنه‌های ورزش به جای حضوردر صحنه‌های تاسفبار جنگ حاضر می‌شدند و شاید پیروزی‌ای نیز کسب می‌کردند.
صحنه‌ای که ما را شدیدا به فکر فرو برد، لحظه‌ای‌است که از گروه ورزشکار کنگویی درباره توپ طلا، کریس و ستارگان مطرح دنیای فوتبال سوال می‌شود، هیچکس چیزی نمی‌داند! کریس! توپ طلا! چهره‌ها و چشمان متعجب به همراه سکوت تنها پاسخی است که حس می‌شود. کسی چیزی نمی‌داند. مطمئنا نیز دانستن چنین اطلاعاتی در چنین شرایطی که برای زنده‌ماندن و زیستن امیدی نیست امری محال و در عین حال غیر ضروری به نظر می‌رسد. اما اگر جنگ و کشت‌و‌کشتار نبود آیا جوانان کنگویی نیز شناختی از فوتبال و جوایز بزرگ آن نداشتند؟ مطمئنا کودکان و جوانان کنگویی منتظر می‌ماندند تا رای نهایی فرانس فوتبال اعلام می‌شد و با شنیدن نام برنده توپ طلا با ابراز خوشحالی یا ناراحتی خود، حضور و علاقه خود را به دنیا نشان می‌دادند.