شروین طاهری:
پرصلابت‌ترین جمله‌ای که صلابت سرالکس فرگوسن در منچستر یونایتد را عیان می‌کند هفته پیش از سوی خود او بر زبان رانده شد: «می‌خواهم تولد 70 سالگی‌ام را در
منچستر یونایتد جشن بگیرم!»
این اظهارنظر قاطع در عین حال از حال و روز نه‌چندان خوش «نوچه»های فرگی که گزینه‌های محتمل جانشینی او در اولدترافورد محسوب می‌شوند پرده برمی‌دارد.
«کارلوس کرش» تابستان گذشته سکان هدایت تیم ملی پرتغال را در دست گرفت که شکست تلخ سرمربیگری رئال مادرید را که به‌شدت قابلیت‌های فنی و شخصیتی او را زیر سؤال می‌برد به فراموشی بسپارد ولی حالا با تنها یک پیروزی از جمع چهار مسابقه پرتغال در مسیر جام‌جهانی 2010 (آن هم در مقابل مالت) و تحقیر شدن در مقابل برزیل با نتیجه (2-6) در دیدار دوستانه 2 هفته پیش روزگار او با رئال‌مادرید 2003 به بخش شیرین خاطرات مرد پرتغالی بدل شده است. اما وضع شاگردان اسبق فرگی از دستیار سابق او چندان بهتر نیست. «روی کین»، «پل اینس» و «استیو بروس» و یک درجه بالاتر «مارک هیوز» همگی با تیم‌هایشان در حال دست و پا زدن در رده‌های پایین جدول لیگ برتر بوده یا هستند که «کین» ، نخستین ناکام بزرگ این جمع، پنجشنبه‌شب راه در خروجی باشگاه ساندرلند را در پیش گرفت.
بی‌دلیل نیست که فرگوسن کماکان گزینه اول و آخر خانواده منچستر برای هدایت شیاطین سرخ است و اگر هم اسمی پیرامون نام او مطرح شود از خارج این دایره است، یعنی چهره‌هایی مثل «فابیو کاپلو» ، «مارچلو لیپی» ، «کارلو آنجلوتی» یا «مارتین اونیل».
علاوه بر این سرالکس با کلکسیون نامحدودی از افتخارات بریتانیایی، اروپایی و جهانی هرگز از حمایت و تشویق نسل مربیان پس از خود فروگذار نکرده است و در حقیقت هرگونه حمایت معنوی همراه با مشاوره‌های تلفنی، حضوری یا رسانه‌ای را از «نوچه»های سابق خود در یونایتد به‌عمل آورده تا مکتب اولدترافورد پس از خودش بدون رهرو نماند اما ناکامی نخستین شاگرد او در من‌یو که سعی کرد پا جای پایش بگذارد یعنی «برایان رابسون» آن هم در چهار ماموریت متوالی با میدلزبورو، برادفورد، وست‌بروموویچ و شفیلد یونایتد نشان می‌دهد که حتی حمایت سرالکس نیز نمی‌تواند موفقیت هیچ یک از آنها را تضمین کند.
هر چهار رهروی او در لیگ برتر، (حالا با خروج روی کین از ساندرلند و جدایی قریب‌الوقوع «پل اینس» از بلکبرن این طیف در حال ریزش است) در گام‌های ابتدایی ثابت کردند برخوردار از عناصر شخصیتی قدرتمند لازم برای «مرد شماره یک» شدن هستند و همچنین آینده‌های بزرگ برای پیروزی دارند اما گویا اینها هم برای رسیدن به بالاترین سطح کافی نبود.
پول، قدرت تصمیم‌گیری، شانس، صبوری و فراتر از همه اینها «زمان» جزئیاتی هستند که بنا به تجربیات گرانبهای فرگوسن در مسیر 24 ساله‌اش با شیاطین سرخ به یاری یک سرمربی می‌آیند و او را از گردنه‌های خطرناک منجر به اخراج یا استعفا می‌رهانند. در این میان «زمان» حیاتی‌ترین عامل است. اتفاقی که امروز برای «کین» یعنی نزدیک‌ترین چهره به فرگوسن رخ داده است ممکن بود 18 سال پیش فرگی را از من‌یوها جدا سازد؛ اما کین از یک‌نظر با استاد خود فرق داشت، در واقع بهتر بود او به جای اینکه اوقات خالی‌اش را با پرسه‌زدن همراه سگش در خیابان‌های خلوت پر کند مثل فرگوسن مسیرهای خارج از فوتبال را هم می‌آزمود تا عقابی باشد که نه تنها در «سپهر فوتبال» که در آسمان فراسوی آن یعنی «سپهر مدیران فوتبال» هم پر بریزد و جایگاه خود را در کنار مستطیل سبز هم مستحکم کند.