مهدي طاهر خاني:
1- قرمزها در روزی موفق به عبور از راه‌آهن شدند که نتیجه دو بر یک حداقل دستمزدی بود که آنان بابت فوتبال‌شان گرفتند. تا چند هفته قبل اگر دوربین تلویزیونی نشانی از افشین پیروانی می‌گرفت شما با چهره مردی مواجه می‌شدید که خیلی خونسرد و معمولی کنار دست قطبی نشسته و کمتر زمانی میمیک صورتش، رازی را از درونش هویدا می‌ساخت.اما اینک چند دقیقه مانده به سوت آغاز، بسان برادر بزرگش ذکر می‌گوید و استرس و هیجان از دورترین نقاط ورزشگاه از چهره‌اش قابل برداشت است.
2- این سومین مصافی بود که افشین جوان، مرد شماره یک نیمکت است و در همین سومین آزمون نشان داد تمام فکر و ذهنش چنین است که امضای خود را بزرگ و پررنگ پای برد‌های پرسپولیس بزند. دست کشیدن از آرایش 1-3-2-4 فضای بهتری را در سکو‌ها پدید آورده، یعنی تماشاگر کمی بیشتر از گذشته نیم خیز می‌شود، دستانش را برای آمادگی شادی گل جمع می‌کند اما فعلا تعداد خوشحالی‌شان همان قدر است که در زمان قطبی بود. پیروانی در بازی پنجشنبه برای نخستین بار ترکیب متفاوتی را آزمود؛ نیمکت نشینی نیکبخت و نوری، استفاده از کریمی در نوک پیکان هجومی و در نهایت فراخواندن بادامکی به ترکیب اصلی، همان امضای پررنگ افشین بود.
3- سرخپوش‌ها نیمه اول را از لحاظ کیفی و کمی برنده شدند اما سکته‌ای در کار بود که با چشم غیرمسلح هم به سهولت قابل کشف بود. دیگر خبری از حبس کردن علیرضا محمد در دفاع راست نیست اما زوج او و حسین بادامکی ضعیف‌تر از آن چیزی از آب درآمد که پیروانی تصورش را می‌کرد. قطبی در پروسه سی و چهار هفته‌ای در لیگ هفتم به یک نتیجه ایده‌آل رسید ؛ نیمکت نشینی بادامکی و اضافه کردن او در جریان بازی (حربه‌ای که در دیدار رویایی مقابل سپاهان هم کارگر افتاد). اما پیروانی پروسه خود را با ثابت کردن شماره هفت آغاز می‌کند. با این وجود مرد تازه از بند مصدومیت رها شده آن قدر ضعیف، ترسو و بی‌سرعت بازی کرد که حضور نیکبخت شده بود تمنای تماشاگران آزادی.
4- در تفکرات افشین دوم، پتروویچ همان نقشی را داشت که بازیساز اصلی در هر ترکیبی ایفا می‌کند با این تفاوت که سازندگی ایوان نه از قلب هافبک که همواره از جناح چپ و سانترهای هوشمندانه‌اش برای دیگر حمله‌وران بود. یکی از همین سانترها مبدل شد به تنها گل بازی در نیمه نخست. تاکتیک نیمه اول در دو چیز خلاصه می‌شد؛ پاس‌های سرعتی و تودر که آدرس بیشتر آنها به مقصد فرار‌های تند و تیز توره بود و در وهله دوم سانترهای بلند و مواج از جناحین که در هر دو حالت، علی کریمی مهاجم تقریبا ازجریان بازی محو می‌شد چرا که ابراهیم توره سمج‌تر از آن بود که اجازه ضربات سر را به شماره 8 بدهد. اما امضای پررنگ پیروانی در نیمه دوم به جایی منوط می‌شد که او تلاش می‌کرد در صورتی که از رقیب پیش بود باز هم گل بزند؛ رخدادی که در زمان قطبی کمتر با آن مواجه می‌شدیم اما گویا پیروانی فوتبال پسندیده‌تر را می‌پسندد.
5- کمی به عقب آمدن کریمی، آرایش را به 1-3-2-4
تغییر داد و به چپ متمایل شدن بادامکی کمی نمایش ضعیف او را تلطیف کرد. پرسپولیس به سهولت می‌توانست با تاکتیک مورد نظرش به گل دوم و حتی سوم برسد ؛ پاس بلند کریمی که توره را در حالت تک به تک قرار داده بود با بی‌دقتی مهاجم قرمزها نابود شد و در موقعیتی دیگر سانتر زیبای پترووچ باز هم با ضربه سر توره بوی گل گرفت که این بار تیرک افقی دروازه جور حسین آشنا را کشید.
6- حد فاصل دقایق شصت تا هفتاد و پنج، فوتبال پرسپولیس به گونه‌ای بود که گویی این تیم از راه‌آهن عقب است و پی گل تساوی می‌گردد اما موقعیت‌سوزی‌های پی‌درپی سرانجام همان قانون نانوشته را مجددا در مستطیل سبز نوشت. یک حمله نه چندان خطرناک، یک ضربه پنالتی و یک خوشحالی تحریک کننده نسبت به هواداران قرمز. به طور حتم اگر سپهر حیدری به فاصله سه دقیقه بعد گل حقی را جواب نمی‌داد هیچ گاه زیبایی فوتبال هجومی در پانزده دقیقه پنجم در ذهن کسی نمی‌ماند، اما سپهر باز هم گل زد تا قرمزها در روزی که از هر حیث از رقیب سخت جان خود برتر بودند با کسب سه امتیاز یک پله صعود کرده و به مقام چهارم نیم فصل نخست برسند.
حتی گل زیبای محمد قاضی هم نتوانست مانع از قهرمانی ذوب‌آهن شود. شاگردان ابراهیم‌زاده در ورزشگاه خانگی میزبان فولاد بودند که این مصاف دو بر دو به پایان رسید و ذوب با 33 امتیاز به عنوان قهرمانی نیم فصل دست یافت. سپاهان در روزی که می‌توانست مقام چهارمی خود را تثبیت کند با تک‌گل متوسل‌زاده مغلوب مقاومت شد تا همچنان در برابر شاگردان پیروانی یک تیم ناکام لقب بگیرد. تیم بحران‌زده داماش سرانجام مزه برد را چشید و آنها توانستند با تک‌گل آلوز از سد پاس بگذرند. دیدار حساس پیکان و مس با نتیجه یک بر یک به پایان رسید. در قم صبای این شهر هفتمین باخت رابه سایپا تحمیل کرد و در نهایت استقلال اهواز با تک‌گل بیژنی موفق به شکست برق شد.