سیامک احمدی:
دیروز بود یا روز قبل از دیروز... دقیقا به خاطر ندارم. با کلی دردسر بلیت چند نمایش را ابتیاع کردیم و با خوشحالی و خرسندی به تالار مربوطه رفته و وارد سالن مربوطه شده و بر روی صندلی مربوطه یک نفر دیگر نشسته بود! او هم بلیت داشت. او هم پول داده بود پس او هم حق داشت. کمی خواهش کردیم، به نتیجه نرسیدیم. باز هم کمی خواهش کردیم، به نتیجه نرسیدیم. این بار وارد بحث شدیم که اصلا نتیجه‌ای نگرفتیم چرا که تا خواستیم به نتیجه برسیم، سر و صدای دیگر تماشاچیان درآمد که آقا بشین، آقا سروصدا نکن، وای که چه آدم‌های بی‌فرهنگی توی این محیط فرهنگی پیدا می‌شن، وای فلان، وای بهمان و الی آخر. با دوستی که به طور مشترک قرار بود روی یک صندلی بنشینیم به بیرون سالن هدایت شدیم و... به این نتیجه رسیدند که بلیت هر دوی ما تقلبی است و به عبارتی نفری 8 هزار تومان كلاه‌سرمان رفته است... حال از کجا، بماند برای بعدها... تا اینکه شنیدیم شبکه توزیع بلیت‌های تقلبی جشنواره فجر متلاشی شد... با خود گفتیم عجبا، حیرتا، احسنت بر آن کسی که شماها را متلاشی کرد اما چرا باید اینگونه باشد که اینگونه بشود... راستش من هم نمی‌دانم اما بهتر است از خود بپرسید که چرا؟ مگر نمی‌شود یک برنامه‌ریزی درست کرد؟ مگر نمی‌توان به همه علاقه‌مندان تئاتر پوشش داد تا آنها مجبور نشوند از امثال این دسته سودجویان و قاتلان فرهنگی کمک بگیرند و به سراغ آنها بروند... و اساسا چرا فقط در این 10 روز مردم به سمت تئاتر هجوم می‌آورند؟ مگر نمی‌توان در همه سال تماشاچیان را به سالن‌های تئاتر آورد؟ پس چرا فقط این چند روز تا این حد استقبال می‌شود؟ آیا به خاطر تبلیغات است؟ هیچ از خود پرسیده‌اید که چرا تماشاچیان از جشنواره‌های تئاتر خیلی خیلی بیشتر از مواقع دیگر سال که تئاتر در سالن‌ها اجرا می‌شود استقبال می‌کنند... خب معلومه که نه... برای چه بپرسیم، اینکه وظیفه ما نیست، خب باشد این وظیفه ما نیست اما آیا می‌دانید که وظیفه چه کسی است. چرا در وقت‌های دیگر سال مردم با سالن‌های تئاتر بیگانه‌اند؟ چرا در سبد خرید روزانه هیچ‌کس، بلیت تئاتر نیست؟ چرا هیچ‌کس به فکر تئاتر نیست؟ چرا؟