آزاده صالحی: «احمد» و «مصطفی» در دم جان سپرده‌اند. نقش زمین شده‌اند و انگار صدسال است اینجا وسط صحن دانشکده فنی خوابیده‌اند. می‌دانم که نوبت بعدی مال من است. حتی از حالا صدای شیون مادرم را هم می‌توانم بشنوم. ولی می‌ارزد. فکر کن! یکی از دربان‌ها شنیده یک ناشناس تلفنی به یکی از افسران گارد دانشگاه گفته باید یک دانشجو را شقه و جلوی در دانشگاه آویزان کرد تا مایه عبرت بقیه شود! قدم بعدی من به سمت گارد حتما فرو رفتن در مایع غلیظ و سنگینی مثل خون است و پر شدن این فاصله حتی به بهای ریختن خون ما سه نفر یعنی رسالت دانشجو، یعنی مبارزه با تبعیض، یعنی مبارزه با فقر و بی‌عدالتی، یعنی مبارزه با ورود اجنبی به صحن مقدس دانشگاه... یعنی... آخ! سردم است. سردم است. پس سرم غیژ می‌کشد و انگار
بار سنگینی از قلبم برداشته‌اند.
انگار تیر خورده‌ام ... انگار...