فعل و انفعالاتی که در روزهای اخیر در غزه جریان داشته است را باید در ادامه نبرد 22 روزه تحلیل و بررسی کرد. رژیم صهیونیستی پس از یورش به غزه سعی کرد تا در منطقه، یک نوار امنیتی ایجاد کند تا از این طریق بتواند جلوی تحرک مردم غزه و مقاومت حماس را بگیرد، به همین جهت در داخل اراضی غزه و در مرز کیسوفیم منطقه‌ای 500 متری، موسوم به منطقه ممنوعه ایجاد کرده است. این منطقه نیز از قبل به‌وسیله مقاومت بمب و مین‌گذاری شده بود. مقاومت نیز اعلام کرد که تجاوز صهیونیست‌ها را پاسخ خواهد داد. هنگامی که گشتی اسرائیلی از این منطقه عبور می‌کرد با این مین‌ها برخورد می‌کند و نیروهای مقاومت نیز به سمت آنها شلیک می‌کنند که تعدادی کشته و زخمی از این جیپ اسرائیلی باقی می‌ماند. در همین راستا، نظامیان اسرائیلی نیز اقدام به بمباران مناطق میانی غزه می‌کنند. البته اسرائیلیها به شکل کامل تعداد کشته و زخمی‌ها را نپذیرفته‌اند اما به این حادثه اعتراف کرده و تلفات خود را پذیرفتند. حداقل بنابر اعتراف اسرائیلیها در این درگیری یک نفر کشته و 4 نفر زخمی شده‌اند که متعاقب آن تعرضات اسرائیل به معبر رفح و قسمتی که به «فیلادلفی» معروف است، بدون هشدار قبلی دوباره از سر گرفته شد. هرچند که اسرائیل تلاش دارد این رخداد را علت حملات و تحرکات اخیر خود عنوان کند اما به نظر می‌رسد که این حملات را باید نتیجه مواضع حماس در جریان اجلاس اخیر قاهره دانست، چراکه حماس در این اجلاس مواضعی بسیار شدید و قاطع را در قبال درخواست‌های مصر که به نوعی منافع رژیم صهیونیستی را تامین می‌کرد، اتخاذ کرد. علت دیگر این حملات را باید در بازدید گروه‌های مختلف حقوق بشری از غزه جست‌وجو کرد. هیات‌های متنوعی که از سازمان ملل، اتحادیه اروپا، فرانسه و کشورهای مختلف به غزه سرازیر شده‌اند و جنایات مختلفی که اسرائیل طی 22 روز مرتکب شده را مشاهده کرده‌اند، غالبا مواضعی شدید علیه اسرائیل گرفته‌اند که به هیچ عنوان به نفع اسرائیل نیست. بویژه اینکه هیات‌های سازمان ملل که در چند روز گذشته از غزه دیدار کرده‌اند در اظهارنظرات خود، اسرائیل را در چالش حقوقی بسیار شدیدی قرار می‌دهند و تاکید آنها بر شکل گرفتن و وقوع یک جنایت جنگی است، حتی هیات فرانسوی در ارائه گزارش خود از این سفر کاملا به این سمت رفته است. هرچند مقامات اتحادیه اروپا سعی کرده‌اند تا از اسرائیل جانبداری کنند و مسؤولیت خرابی‌ها را بر عهده حماس بگذارند ولی از شدت این جنایات و حملات وحشیانه‌ای که انجام شده است نتوانستند فرار کنند و آنها هم منافع اسرائیل را تامین نکردند. به واقع اسرائیل در حال حاضر تلاش می‌کند تا مسیر تردد هیات‌های کشورهای مختلف را ناامن کند. بویژه اینکه در اجلاس قاهره زمزمه‌هایی مبنی بر اینکه در پنجم ماه فوریه قرار است توافقاتی روی مساله آتش‌بس شکل گیرد وجود دارد و اگر چنانچه موضوع آتش‌بس و باز شدن گذرگاه رفح از خلال این مذاکرات بیرون آید، اسرائیل تنگنای بیشتری را احساس خواهد کرد و از ورود هیات‌ها و کمیته‌های تحقیق که دلایل و مدارکی را برای جنایت جنگی ثبت خواهند کرد، بشدت نگران است.
موضوع دیگری که به این حملات مرتبط می‌شود، سفر میچل نماینده اوباما به خاورمیانه است. او در دیداری که روز گذشته از قاهره داشته با سولانا، ابوالغیظ و مبارک گفت‌وگو کرده که این مذاکرات بر آرام‌سازی و ضرورت آتش‌بس دلالت می‌کند. اسرائیل در حال حاضر باز شدن گذرگاه رفح و امن شدن منطقه را به نفع خود نمی‌بیند. مفهوم نظامی اقدامات اسرائیل این است که با ایجاد رعب و فشار نظامی جلوی ثبات در غزه را بگیرد تا حماس و مردم این منطقه را در یک فشار مستمر روانی قرار دهد و آنها را مجبور کند تا امتیازات مناسبی را که اسرائیل به دنبال آنهاست، ارائه کنند. در حالت نظامی و ظاهری می‌توان گفت که جنگ 22 روزه پایان یافت، ولی در واقع این جنگ در عرصه سیاسی و مجادلات امنیتی همچنان ادامه دارد. اینکه اسرائیل در اصل آتش‌بس را یک‌طرفه پذیرفته برای این بوده که متعهد به سازمان ملل یا هیچ جای دیگری نباشد و هر لحظه بتواند به هر بهانه‌ای مردم را در یک شرایط اضطراب و نگرانی قرار دهد تا از طریق آن، طرف مقابل را تحت فشار قرار دهد ولی این حملات به مفهوم شکل‌گیری یک عملیات نظامی جدید و یک جنگ دیگر نخواهد بود، اما این اتفاق را می‌توان از آن جهت بررسی کرد که چون اسرائیل هیچ دستاوردی نتوانسته از جنگ 22 روزه کسب کند همچنان به دنبال ادامه حملات پراکنده است. نظرسنجی‌های داخل اسرائیل نشان می‌دهد که مردم به هیچ وجه از این جنگ راضی نبوده‌اند. هنگامی که از مردم پرسیده شده مهم‌ترین دغدغه و مساله آنها در زندگی چیست؟ جواب داده‌اند؛ امنیت. اگر جنگ 22 روزه اسرائیل علیه مردم غزه دستاورد و موفقیتی داشت و برای مردم ایجاد امنیت کرده بود، مردم اسرائیل امروز این نگرانی را نداشتند. این نشان می‌دهد که اسرائیل نه تنها دستاوردی نداشته بلکه سطح نگرانی‌های عمومی جامعه اسرائیلی نیز افزایش پیدا کرده است و در حال حاضر رژیم غاصب صهیونیستی علاوه بر بحران هویت از بحران هویت امنیت هم رنج می‌برد.