روزنامه
خبر دیروز در یادداشتی از ابراهیم متقی، استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران به رویکردهای پیش روی رئیس‌جمهور کشورمان در سفر به نیویورک پرداخت. به نوشته این استاد روابط بین‌الملل، اجلاسیه مجمع عمومی سازمان ملل در سپتامبر 2010 از این جهت اهمیت دارد که تهدیدات منطقه‌ای در آسیای جنوب غربی و خاورمیانه مشکلات بسیاری را برای امنیت ملی آمریکا ایجاد کرده است. در این شرایط تصمیم‌گیران اجرایی و نهادهای سیاسی آمریکا تلاش دارند تعریف جدیدی از قدرت، امنیت و روابط بین بازیگران ارائه دهند. در این فضا رئیس‌جمهوري اسلامی ایران هم بر اساس مواضع عمومی دولت ایران به تبیین سیاست‌های عمومی جمهوری اسلامی در برابر نهادهای بین‌المللی، قدرت‌های بزرگ و بازیگران منطقه‌ای خواهد پرداخت. به نوشته متقی، مهم‌ترین موضوعی که جمهوری اسلامی در شرایط موجود در مجمع عمومی سازمان ملل می‌تواند مطرح کند مساله حقانیت سیاسی ایران در فضای سیاست و امنیت بین‌الملل است. طی سال‌های گذشته همواره رسانه‌ها و نهادهای قدرت سیاسی و بین‌المللی تلاش داشتند موقعیت ایران را به عنوان نیروی چالشگر در برابر نظم جهانی تبیین کنند و هر کدام از قطعنامه‌های صادر شده علیه ایران تا حد قابل توجهی در برابر حقانیت جمهوری اسلامی چالشگری کرده است. در واقع ایران در این 5 سال تلاش‌های زیادی برای تبیین رویکرد انتقادی خود در برابر سیاست بین‌المللی به انجام رسانده اما به دلیل اینکه چنین تلاش‌هایی بر اساس قواعد حقوقی و نهادی بین‌المللی انجام نگرفته و بر اساس واژه‌های پوپولیسم بین‌المللی شکل گرفته، نتوانسته است در افکار عمومی بین‌المللی بویژه در ارتباط با قدرت‌های بزرگ تاثیرات لازم را داشته باشد. به نوشته این استاد روابط بین‌الملل، تنظیم این قطعنامه‌ها نشان می‌دهد نهادهای بین‌المللی نسبت به حقانیت جمهوری اسلامی ایران در بسیاری از موضوعات سیاست و امنیت بین‌الملل بی‌توجه هستند و ما نتوانسته‌ایم فضای لازم را برای حقانیت خود فراهم کنیم، بنابراین نخستین نکته‌ای که در مجمع عمومی سازمان ملل مورد توجه قرار گرفته و متن سخنرانی رئیس‌جمهوري اسلامی ایران در آن ارتباط مورد بررسی قرار می‌گیرد، موضوع حقانیت است؛حقانیتی که مورد توجه نهادهای بین‌المللی و قدرت‌های بزرگ قرار گیرد. شاخص دیگر مساله همکاری‌گرایی ایران در حوزه منطقه‌ای و بین‌المللی است؛ ایران اگرچه کشوری منطقه‌ای محسوب می‌شود اما روحی جهانی دارد و دارای مطالبات جهانی است. در چنین شرایط و فضایی مشارکت ایران برای کنترل بحران‌های منطقه‌ای و تاکید بر سیاست‌های عملی و اجرایی در حل بحران‌های منطقه‌ای امری ضروری است. در شرایطی که استفان والت و جان مرشایمر در کتابی به نقش لابی‌های اسرائیلی در سیاست خارجی آمریکا پرداخته‌اند و نشان داده‌اند که این لابی‌ها امنیت ملی آمریکا را به چالش کشیده‌اند، رئیس‌جمهوري اسلامی ایران نشان می‌دهد که گروه‌های ذی‌نفوذ بین‌المللی توانسته‌اند امنیت بین‌الملل را نادیده گرفته و عامل گسترش بحران در محیط‌های منطقه‌ای و بین‌المللی باشند.
طراحی دوسویه دشمن
روزنامه
رسالت دیروز در مطلبی به تحلیل نکات بسیار مهم بیانات صریح و شفاف رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار اعضای مجلس خبرگان پرداخت. به نوشته این روزنامه، یکی از نکات مهمی که معظم‌له در این دیدار بدان اشاره فرمودند طراحی و اقدامات دشمن در 2 حوزه اعتبارزدایی از دین و بیاعتمادسازی مردم نسبت به حاکمیت اسلامی بود. شبهه‌پراکنی، اعتبارزدایی از دین، جداکردن مردم از اصول و بینات دینی و بیاعتمادسازی مردم نسبت به حاکمیت اسلامی یکی از حربه‌های دشمنان انقلاب اسلامی در شرایط کنونی است. در این زمینه دشمن با فهم صحیح این موضوع درصدد است با فاصله انداختن بین مردم و اسلام و همچنین با بیاعتمادسازی آنها نسبت به حاکمیت اسلامی موتور محرکه گفتمان را از کار بیندازد یا حداقل زمینه را برای آسیب‌پذیری سیستم فراهم کند چرا که در 31 سال گذشته ویژگی‌های درهم‌تنیدگی 3 محور اسلام، ولایت و مردم به هر حیث مانع از دست‌اندازی و توطئه‌های شوم دشمن بوده است. حوادث سال گذشته نشان داد این امتزاج نظری و عینی در 3 دهه گذشته نه‌تنها تضعیف نشده بلکه این قدرت زاید‌الوصف را در دل گفتمان انقلاب پدید آورده که قادر است در مقابل پیچیده‌ترین متدهای براندازی در قرن بیست و یکم مقاومت کند و مانع از هرگونه اخلال یا ناسازگاری شود. از این رو دشمن با تجربه گرفتن از ناکامی‌های پی در پی خود در 31 سال گذشته درصدد است با اعتبارزدایی از دین و بیاعتمادسازی مردم به حکومت بویژه دولت و مجلس اصولگرا این انسجام و فرم متکامل را به هم بریزد. پژوهشگران بین سرمایه‌های اجتماعی و میزان اعتماد عمومی به حکومت یک رابطه مستقیم برقرار می‌کنند. به هر میزان شکاف بین دولت و ملت تعمیق شود از میزان سرمایه اجتماعی کاسته می‌شود و هر قدر سرمایه‌های اجتماعی افزایش یابد این شکاف کمرنگ می‌شود. این روزها همسو و همصدا با سناریوی خطرناک دشمن، برخی ورشکستگان سیاسی با تعمیم و تحمیل شکست خود به ملت مدعی‌اند موجی از بی‌اعتمادی کشور را فراگرفته است و انقلاب را نمی‌توان با بدگمانی اکثریت مردم اداره کرد. به طور مشخص این عده می‌گویند: «حاکمیت سیاسی اعتماد عمومی را هزینه حفظ احمدی‌نژاد در قدرت کرد تا شکاف دولت و ملت همچنان افزایش یابد.» البته بحران اعتماد سیاسی پدیده‌ای نیست که یک‌شبه شکل بگیرد و هیبتی مبهم و سیال داشته باشد و نتوان وجهه ملموسی برای آن ترسیم کرد. دشمن در 9 دی و 22 بهمن به صراحت دید که مردم اعتمادشان به دولت و نظام نه‌تنها کم نشده بلکه هنگام احساس خطر مسؤولیت بیشتری برای خود قائل می‌شوند. رهبر معظم انقلاب با خطاب قرار دادن اعضای مجلس خبرگان فرمودند: «وظیفه دولت زمینه‌سازى است؛ وظیفه عملیاتى و میدانى به عهده روحانیت است، به عهده زبدگان است، به عهده نخبگان حوزه و دانشگاه است. این وظیفه میدانى است. من امروز نگاه می‌کنم جاى این مجموعه مکرم دینى و علمى را در خیلى جاها خالى مى‌بینم.» به هر حال داشتن یک تصویر درست از هندسه زمین بازی، بازشناسی دوست و دشمن از یکدیگر، بصیرت و آگاهی سیاسی، اطلاع از مناسبات زمانی و مکانی یک کنش سیاسی و... جزو مقدمات و بدیهیات رفتار سیاسی و دینی در شرایط کنونی است.