حسین پاینده از پایان نگارش جلد سوم مجموعه «داستان کوتاه در ایران» خبر داد. این استاد دانشگاه و منتقد ادبیات در ادامه انتشار 2 جلد از مجموعه «داستان کوتاه در ایران»، جلد سوم این مجموعه را با موضوع «داستان‌های پسامدرن» نوشته است. نویسنده در جلد سوم از این مجموعه به نقد و بررسی آثار داستان کوتاه پست‌مدرن می‌پردازد تا از رهگذر آن، علاوه بر معرفی نمونه‌های موفق در این حوزه، به آثار تالیفی در زمینه داستان کوتاه پست‌مدرن نگاهی انتقادی داشته باشد. این کتاب بزودی برای چاپ به انتشارات نیلوفر سپرده می‌شود. اخیرا به قلم پاینده، کتاب‌های «داستان کوتاه در ایران؛ داستان‌های رئالیستی و ناتورالیستی» و «داستان کوتاه در ایران؛ داستان‌های مدرن» از سوی نشر یادشده منتشر شده است. او در جلدهای چهارم و پنجم این مجموعه نیز به «داستان‌های جنگ» و «داستان‌های موازی» خواهد پرداخت که ارائه توضیحات بیشتر درباره آنها را به بعد موکول کرد. پیش‌تر به قلم حسین پاینده، کتاب‌های «رمان پسامدرن و فیلم»، «نقد ادبی و دموکراسی؛ جستارهایی در نظریه و نقد ادبی جدید»، «نقد ادبی و مطالعات فرهنگی؛ قرائتی نقادانه از آگهی‌های تجاری در تلویزیون ایران»، «گفتمان نقد؛ مقالاتی در نقد ادبی ایران» و «درآمدی بر ادبیات» تالیف شده است. او همچنین کتاب‌های «نظریه‌های رمان؛ از رئالیسم تا پسامدرنیسم» اثر ایان وات و دیوید لاج، «مطالعات فرهنگی درباره فرهنگ عامه» اثر جان استوری، «اندیشه یونگ» نوشته ریچارد بیلسکر و «مدرنیسم و پسامدرنیسم در رمان» اثر براین مک هیل و لیندا هاچن را ترجمه کرده است.
بوبوک منتشر شد
«بوبوک» نوشته بنفشه اعرابی که براساس داستانی از فئودور داستایوفسکی است به عنوان هشتمین نمایشنامه از مجموعه نمایشنامه‌های «ماه» توسط سوره مهر منتشر شد. نمایشنامه بوبوک براساس داستانی از فئودور داستایوفسکی است که داستان زندگی 8 انسان را در دنیای پس از مرگ روایت می‌کند. بنفشه اعرابی درباره این نمایشنامه گفت: بوبوک از داستان‌های کمتر خوانده شده داستایوفسکی در ایران است و برخلاف آثار دیگرش که ظاهری تلخ دارند از طنازی‌های ادبی و شخصیت‌پردازی‌های جالب در آن استفاده شده که فضایی گروتسک به داستان می‌دهد. یکی از نکات درخشان داستان این است که در اوج به پایان می‌رسد و این امر موجب می‌شود خواننده مداوم خیال‌پردازی و تصویرسازی کند. وی ادامه داد: سعی کردم این خاصیت را در نمایشنامه حفظ کنم، یعنی نمایش در نقطه‌ای تمام شود که حتی بعد از تمام شدن کار هم امکان تصویرسازی و تخیل برای مخاطب وجود داشته باشد.