نیک بیدول:
برای مدت‌ها او یکی از متفاوت‌ترین چهره‌های فوتبال بوده است، چه از نگاه هم‌تیمی‌هایش، چه سرمربی‌ها و چه کارشناسانی که در تقلا هستند تا بدانند آیا زلاتان ابراهیموویچ بوسنیایی‌الاصل، تبعه سوئد و بزرگ شده در آکادمی آژاکس آمستردام حقیقتا درباره بلاهایی که بر سرش آمده مقصر است یا خیر؟ بازیکنی که از آژاکس تا یوونتوس و از اینتر تا بارسلونا، استعدادش تحت تاثیر رفتار گهگاه منفی‌اش در رختکن قرار گرفته است اما او هنوز همان مرد تاثیرگذاری است که «ابرا» خوانده می‌شود و هر تابستان سوژه نقل و انتقالات فوق‌العاده بزرگ است. درست یک سال پس از آنکه باشگاه معظم کاتالان او را با رقم 45 میلیون پوندی (به اضافه ساموئل اتوئو) خرید، او از دلایل جدایی‌اش از بارسا سخن می‌گوید و همین‌طور اعتبار مخدوش شده‌اش و البته آغاز زندگی دوباره در میلان، این بار در طرف سرخ شهر و در قالب خط حمله‌ای که بزرگ‌ترین نمونه در جهان شمرده می‌شود. زلاتان ابراهیموویچ در گفت‌وگو با
Soccernet.com داستان خود را بازگو می‌کند:
فقط پس از یک فصل در بارسلونا در خروج را به شما نشان دادند، حتی خیلی‌ها شما را در نوکمپ یک مزاحم می‌خواندند. اما واقعا ماجرای شما در آنجا چه بود؟
من به قضیه این‌جوری نگاه نمی‌کنم. به آمار نگاه کنید: 16 گل و چندین پاس‌گل در رقابت‌های قهرمانی اسپانیا و 4 گل دیگر هم در لیگ قهرمانان اروپا. فکر می‌کردم با این همه در آنجا جا افتاده‌ام و در فصلی موفق برای باشگاه حاضر شده‌ام. من حق خودم را درباره رفتاری که با من شد محفوظ نگاه می‌دارم ولی نمی‌خواهم زیاد خودم را با این فکرها عذاب بدهم.
پس مشکل کار کجا بود؟
همه‌چیز به یک نفر منتهی می‌شد؛ مربی (پپ‌گوآردیولا). در ابتدا ما در یک طول موج قرار داشتیم با فلسفه‌ای مشترک که همان فوتبال هجومی تمام‌شناور بود. اول فکر می‌کردم رابطه رئیس و مرئوسی‌مان، رابطه‌ای سالم است ولی بعد در بهار گذشته او من را منجمد کرد. دیگر هیچ دیالوگی بین ما نبود، بدون هیچ توضیحی! حادثه‌ای رخ داده بود که ناگهان به نبودن من در عین بودنم منجر شده بود.
واکنش شما به گوآردیولا حاکی از عصبانیت بود. آیا رفتار منصفانه‌ای داشتید؟
او به‌عنوان یک شخص همیشه از من فرار می‌کرد. حتی از اینکه به چشمان من نگاه کند پرهیز می‌کرد. اگر با من مشکل داشت باید رو در رو به من می‌گفت. من چنین شکلی از صداقت را می‌پسندم و برای آن احترام قائلم. ولی در عوض هیچ پاسخی دریافت نکردم و این برای من به یک راز شبیه بود. شما باید از او بپرسید که چرا رابطه‌مان را به هم ریخت.
آیا شهرتی که به خاطر نفوذ مخرب در رختکن تیم‌ها
دست و پا کرده‌ای منصفانه است؟
قویا این موضوع را رد می‌کنم. از مربیان سابقم مثل رونالد کومان (آژاکس)، فابیو کاپلو (یوونتوس)، روبرتو مانچینی و ژوزه مورینیو (اینترمیلان) بپرسید. حتی اگر شخصیتی قوی داشته باشم و دوست داشته باشم درباره عقایدم صحبت کنم بازهم آنها مرا به‌خوبی پذیرفتند و من هیچ تاثیر منفی رویشان نگذاشتم.
آیا هرگز برای خودتان شانسی قائل بودید که در بارسا بمانید و برای جایگاه‌تان بجنگید؟
از هر زاویه‌ای که به ماجرا نگاه کنید، هیچ راه بازگشتی به نوکمپ برایم وجود نداشت. وقتی تو برای سرمربی‌ات تبدیل به یک مرد نامرئی می‌شوی تنها انتخابی که برایت می‌ماند رفتن است. من 28 ساله هستم و در این شرایط نشستن روی سکوها یا نیمکت به معنی بلامصرف ماندن من است. اگر بازی نکنم بهترین چیزی که برایم ممکن است رخ دهد، این است که مثل تیری‌آنری به‌عنوان یک تماشاگر افتخاری روی نیمکت بارسلونا به کارم خاتمه دهم که از این حالت متنفرم.
آیا به‌خاطر اینکه بارسا را اینقدر زود ترک کردید، پشیمان نیستید؟
البته! نوکمپ میدانی رویایی برای بازی کردن بود و هواداران احساساتی‌اش، پرشورترین‌هایی هستند که تاکنون دیده‌ام و علاوه بر این من بخشی از یک تیم فوق‌العاده بودم. چه کسی است که نخواهد در زمین با مسی، ژاوی یا اینیستا همبازی شود؟
چگونه شد که به میلان ملحق شدید؟
خیلی راحت، پروژه آنها جذاب‌ترین راهی بود که ممکن بود پیش پایم گذاشته شود. آنها چندسالی از موفقیت به دور بوده‌اند و حالا قصد دارند چه در ایتالیا و چه در اروپا به صدر بازگردند. از اینکه من را به عنوان یکی از بازیکن‌هایی که می‌تواند چنین قدرتی به آنها بدهد دست‌چین کرده‌اند به خود می‌بالم. نمی‌توانم به‌خاطر بیاورم آخرین‌بار میلان چه زمانی سری A را فتح کرده است، پس می‌خواهم این صحنه را خودم خلق کنم.
میلان چه نوع زلاتانی را به خدمت گرفته است؟ آیا تجربه تلخ بارسلونا روحیه‌ات را تخریب نکرده است؟
اعتماد‌به نفس من خیلی زود سرجای خودش بازمی‌گردد. دوست دارم به این فکر کنم که یک بازیکن فوق‌العاده هستم، فردی که می‌تواند کارهای فوق‌العاده انجام دهد و اینکه در باشگاهی به سر می‌برم که برای این نوع ذهنیت ایده‌آل است. با داشتن مهاجمان جواهر‌آسا و حضور مهره‌های خلاقی مثل روبینیو، رونالدینیو، پاتو، پیرلو و سیدورف در دور و برم این یک صحنه کامل برای نمایش به نظر می‌رسد. می‌دانم که هواداران میلان این‌بار بلیت‌های فصلی را روی هوا می‌زنند و می‌توانم درک کنم که این تیم چه رویای تازه‌ای دارد.
آیا خطرناک نیست که این میلان ذهنیتی بیش از حد تهاجمی داشته باشد و با این همه فوق‌ستاره هجومی کمی دچار عدم توازن شود؟
می‌دانید که در ایتالیا شاهد بالاترین سطح فوتبال هستیم، تاکتیک‌ها و سازمان دفاعی هرگز در اینجا نادیده گرفته نمی‌شود پس به سرمربی‌ام «ماسیمیلیانو آلگری» اعتماد دارم که می‌تواند تعادل ایجاد کند. اگرچه وقتی به بازیکنان میلان نگاه می‌کنید می‌بینید که این تیم نمی‌تواند با ترمز دستی بالا بازی کند. در یک‌سوم حمله ما همه توان و غریزه‌مان را با حداکثر ریسک به کار می‌گیریم. دست کم می‌توانم بگویم که این سبک بازی ایده‌آل من است.
شما تقریبا 5 فصل کاملا موفق را در ایتالیا سپری کردید و از 2004 تا 2009 با یوونتوس و اینتر قهرمان شدید. آیا انتظار دارید در بازگشت به کالچو هم به سرعت روی غلتک قهرمانی بیفتید؟
هر بازیکنی پس از تعویض باشگاه به کمی زمان نیاز دارد تا خودش را با هم‌تیمی‌ها و ذهنیت مربی‌اش تطبیق دهد. با این وجود فوتبال ایتالیایی برای من رازهای پنهانی ندارد و سبک بازی در سری A کاملا متناسب با تکنیک‌های هجومی من است.
پس از درخشش برای رقیب میلان (اینتر) برایتان کمی غیرعادی نیست که حالا در آن سوی پرچین 2 تیم همشهری بازی کنید؟
هواداران اینتر قطعا از دیدن من در پیراهن سرخ و سیاه شاد نشده‌اند ولی حقیقت فوتبال این روزها کاملا تغییر کرده است. دیگر هیچ اصل قطعی در این‌باره که در طول دوران بازی‌ات به کجا سفر کنی وجود ندارد. ما دوران باشکوهی در اینتر داشتیم ولی حالا من با میلان متحد شده‌ام و وظیفه‌ام این است که تفاوت‌هایی را به نفع آنها رقم بزنم. اینتر هم به جای آنکه نگران من باشد باید روی دفاع از قهرمانی‌اش در اروپا و ایتالیا متمرکز باشد. خوشبختانه من در موقعیتی هستم که می‌توانم آن عناوین را از آنها بازپس بگیریم.
در نخستین فصل در پیراهن روسونری چه اهدافی برای خودتان ترسیم کرده‌اید؟
احساس خوبی نسبت به این انتقال دارم. میلان دوباره به اوج بازگشته و من نسبت به این رقابت بسیار خوشبین هستم. پس از بردن عناوین با باشگاه‌های پیشینم در 6 فصل اخیر نمی‌خواهم این بار با داستان متفاوتی مواجه شوم.