روزنامه گیرم نمی‌آید. مهدی طاهرخانی لطف می‌کند و یادداشت بهمن فروتن را پای تلفن برایم می‌خواند. فروتن نگران است. نگران اینکه فرزاد تمام افکار وسواسی‌اش را فروخته باشد. یادداشتش را این‌جوری تمام می‌کند: «جایزه تیتر یک را گرفت تا کار نشدن دو یادداشتش در دنیای فوتبال را فراموش کند.» این عصبانیت منطقی برای من عزیز است. از شمال به فروتن زنگ می‌زنم و همه چیز را برایش توضیح می‌دهم. خوشحال می‌شود. بله، جنگ ادامه دارد. با کی؟ با همه. ما باید با هم بجنگیم و حرفمان را بزنیم و حتی به هم حمله کنیم تا صاحب فلسفه بشویم. تا برای نگاه‌مان یک پنجره بخریم؛ چیزی که فوتبال ایران ندارد و به جایش «حالا ببینیم خدا چی می‌خواد» دارد. بهمن فروتن یادداشتش را همین جوری شروع کرده بود. با توضیح منشا شکل‌گیری «تسلیم محض انسان مقابل خدا.» با شکافتن تاریخچه پروتستانیسم. فروتن تا دوشنبه هفته قبل فکر می‌کرد دوست جوانش به این درد مبتلا شده؛ اما برایش توضیح دادم که اتفاقا دعوای من با آدم‌های تحت تاثیر این فوتبال، بر سر همین خودکم‌بینی است. هگل به این نتیجه رسیده بود که هرچه در جریان زندگی، بیشتر به کمک خدا فکر کنی؛ قدرت خودت را کمتر می‌کنی. این منافاتی با خداپرستی ندارد. موضوع این است که باید قبل از سفر ماشین را سرویس کنیم، موتورش را چک کنیم، باک بنزین را پر کنیم و بعد امیدوار باشیم که در جاده اتفاقی برایمان نیفتد و یک دیوانه از روبه‌رو به ما نزند. یعنی مطلقا به فردیت خودت احترام بگذاری و به خدا هم فکر کنی. چنین نگاهی نمی‌تواند آلوده پرستش محض و منفعلانه شود. جایزه تیتر یک؟ بهمن فروتن عزیز، کدام جایزه؟ اگر این چیزها خوشحال‌کننده باشد که ما را چه به سودای قله‌نشینی؟ ما را چه به جاه‌طلبی؟ قیمت دوستت این‌قدر پایین نیست. بحث قطبی را باید تمام کنیم. حرف زیاد هست اما حوصله‌اش را ندارم. دیروز صبح سردبير دنياي فوتبال «اس‌ام‌اس» زد که «امیدوارم با نوشتن مطلب امروزت راحت شده باشی. حالا مطالب عادی‌ات را بنویس. لطفا...» او متوجه عصبانیت من شده و من هم زاویه نگاه او را می‌دانم. ما اینجا با هم تضاد داریم. او به عنوان سردبیر روزنامه حق دارد هر مطلبی را که دوست نداشت، کار نکند. این همان حقی است که سرمربی یک تیم در ارنج و تعویض‌هایش دارد. سردبير 2 یادداشت من را کار نکرد و مطلب انتقادی پریروزم را چاپ کرد. رابطه گاهی عمقی را فتح می‌کند که دیگر خراب شدنی نیست. تضاد من و پژمان در نقد داستان قطبی، بهتر از سازگاری خاموش و راکدی است که این جامعه را به رخوت انداخته است. حالا این وسط یکی حرفش را تلفنی می‌زند، یکی یادداشت می‌نویسد، یک مطلبش تند است و کار نمی‌شود و یادداشتی دیگر، ذهن طرف مقابل را درگیر می‌کند. ما نیاز داریم که کمی با هم درگیر شویم. حتی با استعاره و کنایه به هم فحش بدهیم. این جامعه معتاد شده به چاکرم، نوکرم. . . سرمربی و بازیکنش قبل از شروع بازی، توی بغل هم هستند و صدای ملچ ملوچ استادیوم را برداشته. که چی؟ آقایان باید جلوی دوربین ماچ و بوسه راه بیندازند تا همه بفهمند چقدر ما ایرانی‌ها خونگرمیم. فوتبال «جنگ مدرن» است. ذات فوتبال، مشت‌هایی است که پس از گل گره می‌شود؛ فریادهای پس از پیروزی است. تنه به تنه شدن روی کین و افنبرگ است. اشک‌های مارادوناست که بوی قدرت می‌دهد، نه جلب ترحم. حالا شما بروید به سمت هم و دسته گل به هم بدهید و ماچ و بوسه راه بیندازید و ملچ ملوچ کنید و بعد از بازی اینجا و آنجا به هم فحش بدهید. ما تا کی می‌خواهیم این‌جوری جلو برویم. قصد خجالت کشیدن نداریم؟ مگر اینجا میهمانی عمه جان است که فکر می‌کنیم وظیفه داریم با هم دوست باشیم. این «چاکرم، نوکرم»ها تا کی چسبیده به زبان ما؟ این «حالا ببینیم خدا چی می‌خواد» چه چیزی نصیب ما کرده؟ بله، ما با هم تضاد داریم. خیلی جاها هم تضاد داریم. بهمن با پژمان، پژمان با فرزاد، خواننده این مطلب با نویسنده‌اش، میوه فروش با مشتری‌اش و خیلی‌های دیگر با خیلی‌های دیگر. باور کنید تضاد داشتن و حرف زدن و داد زدن، گناه کبیره نیست. اتفاقا اینکه 90 دقیقه بعد از ماچ و بوسه، به هم فحش بدهیم؛ خنده‌دارترین تراژدی این فوتبال است. چند دفعه دیگر حجازی و قلعه‌نویی باید با هم آشتی کنند و دوباره بعد از یک ماه، حجازی لیسانس خودش را به رخ طرف دعوا بکشد؟ یک قرار بگذاریم، بنشینیم دور هم چند ساعتی به عقاید همدیگر حمله کنیم و وسط بحث و استدلال، چند تا بد و بیراه هم نثار هم کنیم و حتی یقه هم را بچسبیم؛بلکه کمی سبک شویم. این «توهم» دوستی و رفاقت را از مغز و بدن‌مان بیرون کنیم. این اخلاق‌گرایی دروغین باید سرش بریده شود. نیچه به اینجا رسید که: «دشمنی یکپارچه، بهتر از دوستی سرسری است.» حالا ما که دشمن یکپارچه نیستیم و برای هم هفت‌تیر نمی‌کشیم؛ اما این «دوستی سرسری» را یکجا، همین دور و بر خفه‌اش کنید. بوی تعفنش همه جا را برداشته. بله، من و پژمان و بهمن فروتن و شما و مربی و بازیکن و نویسنده و کارگردان، خیلی‌جاها با هم به تضاد فکری می‌خوریم. سعی نکنیم این تضاد را از بین ببریم تا دوباره با هم دوست 24 ساعته شویم. قرار بگذارید یکجا بنشینیم با هم دعوا کنیم و حرفمان را بزنیم؛ بدون ماچ و بوسه و ملچ ملوچ.