بوی نگاتیوهای مرطوب و بوی نای سینماي عصر جدید، وقتی در میانه بهمن ماه از خیابان طالقانی می‌آید یعنی التهاب دوباره اهالی سینما در میعاد جشنواره‌ای دیگر از 26 دوره برگزار شده فیلم فجر!
در مجال مجمل مقال برآنیم تا یکی از رویایی‌ترین دوره‌های گذشته فیلم فجر را با محوریت بازی‌های درخشان و در فضایی حسرت‌زده و یادش به‌خیر‌خیز مرور کنیم...
مگر می‌شود سکانس مشهور مونولوگ ترویس بیکل به دست با تصویر شب در آینه را از ياد برد؟ تصور اثر ماندگار اسکورسیزی، راننده تاکسی، بدون شاه‌نقش اسکاری‌اش در اجرای بی‌نظیر رابرت دو‌نیرو کم‌نظیر، همان قدر ناشدنی است که در مقیاس ایرانی‌اش، فیلم هامون (مهرجویی) بدون کاراکتر حمید هامونش یا حمید هامون بدون خسرو شکیبایی‌اش ... شاید پیش از برگزاری دوره هشتم فیلم فجر در سال 1368، چند نمونه متفاوت و قابل تامل بازی‌های کلاسیک متعالی یا اکتینگ متد ساختار‌شکنانه از میان آثار هفت دوره قبلی‌اش می‌شد یافت مثل داریوش ارجمند و سعید پورصمیمی در ناخدا خورشید یا عزت‌الله انتظامی در اجاره‌‌نشین‌ها، اما حمید هامون با اعجاز و باله فرانمایشی خسرو شکیبایی فقید (چقدر این کلمه فقید، سرد و رسمی است!) در اثر پارادوکسیکال داریوش مهرجویی رفیع‌ترین صعود دنیای بازیگری فیلم فجر تا آن زمان بوده است.
در همین دوره از جشنواره فجر، علاوه بر بازی‌های خاطره‌ساز خسرو شکیبایی، بیتا فرهی و عزت‌الله انتظامی در هامون، علی حاتمی فقید نیز با فیلم خود، پنجره‌ای رو به کوچه خوشبختی را برای بازیگران فیلم‌اش گشود، آنجا که از فیلم مادر، پنج نفر در میان نامزدهای بهترین‌های بازیگری حضور داشتند که در نهایت اکبر عبدی و رقیه چهره‌آزاد به سیمرغ لبخند زدند. تصویر روانشاد چهره‌آزاد در فیلم مادر، نمی‌دانم به چه دلیل، اما از یاد نخواهد رفت! از میان ستارگان تابان آن دوره از فستیوال فجر، خسروی نازنین و مادر فیلم مادر، تنها مسافران دیار یار نیستند، چند سال پیش‌تر، گوهر خیراندیش که برای اثر «زیر بام‌های شهر» به همراه همسرش، هر دو نامزد بهترین‌های بازیگری مکمل جشن هشتم بودند، خبر داد جمشید اسماعیل‌خانی، همسرش، بی‌خبر رفت! در غمی تازه‌تر همین اندکی پیش بود که کاندیدای دیگری از جمع بزرگ بازیگران جشن هشتم بی‌اعتنا به «تمام وسوسه‌های زمین» پشت‌پا به دنیا زد و رفت؛ جای خالی احمد آقالو هم سبز...
ترافیک مسافران دستچین شده دوره هشتم، می‌تواند این تلنگر را به ما بزند که اگر دقیق‌تر به آن لیست نگاه کنیم با کمترین درنگ درمی‌یابیم فریماه فرجامی، کاندیدای سیمرغ بهترین بازیگر مکمل جشن هشتم در تنهایی، دلگیری، پیری و بیماری‌اش درد می‌کشد و کسی اما نمی‌گوید: خانم فرجامی! سلام! یک امضا لطفا ...