«اعتماد به نفس» چیز جالبی است و چه بسا چیزی گول زننده! وقتی فکر می‌کنی که می‌توانی بر آن فائق بیایی به ضررت عمل می‌کند و وقتی نگرانی که مبادا تنهایت بگذارد، به بهترین دوست تو بدل می‌شود.
«ژو ویلفرد تسونگا» چهارشنبه در «راد لاور آرنا» مثل همیشه در نهایت اعتماد به خود از این بابت که سال گذشته در اوپن استرالیا، در همین جا به فینال رسیده از داخل تونل رژه‌کنان پا به کورت آبی گذاشت اما به همان اندازه فشار روی او برای تکرار نتایج پارسال فزونی می‌گرفت. او نجواها و خواسته‌های صریح اهالی ملبورن را می‌شنید و می‌اندیشید که حتی باید بهتر از سال قبل خود باشد. در حالی که ناراحتی پشتش، مثل غول اعتماد به نفس در حال خنجر زدن از پشت به محمدعلی تنیس بود. البته نه درا وایل راه. در واقع با وجود درد کمر، این اعتماد به نفس تسونگا بود که دستش را دور گردنش حلقه کرد و او را تا یک چهارم نهایی بالا کشید و بعد در این مرحله «ژو» را تنها به حال خود رها کرد.
اگرچه دیروز پس از شکست و حذف مرد فرانسوی خیلی‌ها عقیده داشتند که او در مرحله یک چهارم هم به اندازه خودش شانسی آورده و توانایی‌هایش را نمایان ساخته ولی مسلما نه به اندازه «فرناندو برداسکو»ی اسپانیایی. بدین ترتیب اگر «تسونگا» به این می‌اندیشید که می‌تواند نخستین گرنداسلم زندگی‌اش را در اوپن استرالیا فتح کند آن وقت «برداسکو» باید ایمان بیاورد که می‌تواند پرواز کند یا اینکه دست‌کم روی آب راه برود، جذامیان را شفا دهد یا اتم را بشکافد و خلاصه از این دست معجزه‌ها.
می‌دانید «برداسکو» همان راکت به دستي است که در واپسین روزهای سال گذشته جام دیویس را برای کشورش به ارمغان آورد. شاید بگویید او پس از آن در همان سطح باقی نمانده و یا اینکه جام دیویس یک رقابت تیمی است، البته تیمی که از یک سری افراد تشکیل شده و رقابتی که در آن بازی‌های انفرادی تعیین‌کننده هستند. در واقع وقتی کار اسپانیا در فینال دیویس مقابل آرژانتین میزبان به روز چهارم کشید این «برداسکو» بود که سرانجام با شکست «خوسه آکاسوسو» افتخاری تاریخی خلق کرد و به یک قهرمان ملی بدل شد.
تنیسور 25 ساله مادریدی از آن روز مهم زندگی‌اش تا دیروز هم به اندازه کافی خوب مبارزه کرده بود اما نه آنقدر که توفانی در جهان تنیس به راه اندازد.
دو تورنمنت را فتح کرد و چندین میلیون دلار به جیب زد ولی هنوز دنیا او را به اندازه «راجر فدرر»، «اندی رادیک» و نسل جدید ستارگان جوان تنیس از جمله «نادال»، «ژوکوویچ» و «مورای» تحویل نمی‌گرفت.
حتی «برداسکو» حضورش در بازی سرنوشت‌ساز دیویس کاپ را مرهون تصمیم «امیلیو سانچس» کاپیتان تیم اسپانیا بود که او را به جای «داوید فرر» برای آخرین مبارزه انتخاب کرد.
حالا هر بار که به یک مسابقه بزرگ پا می‌گذارد یادآوری کاری که سانچس در حق او کرد برایش دلگرمی بزرگی است و هر کاری را از طرف «برداسکو» ممکن می‌کند. از جمله پیروزی بر «اندی مورای» در مرحله چهارم اوپن استرالیا آن هم پس از واگذاری دو «ست» اول. حالا او شگفتی‌ساز بزرگ سال گذشته را از پا درآورده و به نیمه نهایی رسیده است.
بله، هر بار که او به مانع سختی برخورد می‌کند کسی در گوش او می‌گوید: «نترس فرناندو! تو جام دیویس را برده‌ای!» و این نجوا از جانب همان غول فریبنده یا دوست بزرگی است که مدام تغییر چهره می‌دهد: «اعتماد به نفس.» آقای «اعتماد به نفس» دست فرناندو را گرفته و او را به سمت فتح نخستین گرنداسلم زندگی‌اش هدایت می‌کند. چنان که برداسکو با آن نتیجه قاطع 2-6، 3-6، 6-3 و 6-7 تسونگا را در هم شکست و خودش پس از پیروزی می‌گوید: «فکر می‌کنم جام دیویس من را از نظر ذهنی بسیار قدرتمندتر ساخته است. من خودم را باور داشتم چون احساس خیلی خوبی داشتم و این به من خیلی کمک کرد. اینکه به کورت بروی و حقیقتاً برای پیروزی در مسابقه تلاش کنی در حالی که گاهی اوقات تو با چنین اعتماد به نفسی به زمین پا نمی‌گذاری. این بسیار مهم بود که خودم را باور داشته باشم».
البته او بخشی از موفقیت خود را هم مدیون «خیل ری‌یس»، مربی مشهورش است. «ری‌یس» همان کسی است که آندره آغاسی را حتی در دهه سوم زندگی‌اش برای ادامه تنیس حرفه‌ای روی فرم نگه داشته بود.
آیا امروز برداسکو بازی نیمه نهایی را هم پشت سر می‌گذارد؟