گروه سیاسی: «تحریم‌های بین‌المللی علیه ایران هرگز این کشور را وادار نخواهد کرد تا از آنچه به‌عنوان حق مشروع خود از آن یاد می‌کند، دست بکشد از این رو ایالات متحده مجبور به پذیرش ایران هسته‌ای است.» این توصیه یک مسؤول ایرانی نیست بلکه ماحصل 18 سال فعالیت سیاسی کالین پاول، سیاستمدار کهنه‌کار آمریکایی است که همه این سال‌ها را ابتدا به‌عنوان مشاور امنیت ملی آمریکا، سپس در مقام رئیس ستاد مشترک ارتش آمریکا و در نهایت به‌عنوان وزیر خارجه دولت جورج بوش سپری کرده است. کالین پاول که در برنامه «Meet The Press» شبکه تلویزیونی «ان‌بی‌سی» حضور یافته بود، درباره میزان تاثیرگذاری تحریم‌ها بر ایران برخلاف رویه سایر سیاستمداران و دولتمردان آمریکایی گفت: «تحریم‌های بین‌المللی علیه ایران، هرگز این کشور را به ترک آن چیزی که از آن به‌عنوان برنامه هسته‌ای مشروع یاد می‌کند، نخواهد کرد.» البته پاول نخستین مقام آمریکایی نیست که بر ناکارآمدی تحریم‌ها تاکید دارد. پیش از این نیز رابرت گیتس، وزیر دفاع آمریکا با نگارش نامه‌اي محرمانه به باراک اوباما، رئیس کاخ‌سفید به انتقاد از مشی سیاسی وی در قبال ایران پرداخت؛ نامه‌ای که شاه‌بیت آن، مخالفت وی با اعمال تحریم‌های جدید علیه ایران بود. پيش از او نیز رئیس ستاد مشترک ارتش آمریکا بود که در همین زمینه موضع‌گیری کرد. مایکل مولن در نشست امنیتی «اسپن» که در موسسه «اسپن» واشنگتن برگزار شد،گفت: «معتقدم ایران حتی باوجود افزایش تحریم‌ها تلاش برای دستیابی به اهداف هسته‌ای خود را همچنان ادامه خواهد داد و حتی این تحریم‌ها نیز نخواهد توانست ایران را از پیگیری برنامه هسته‌ای باز دارد.» اما موضوع زمانی جالب توجه‌تر می‌شود که اوباما نیز خود به ناکارآمدی تحریم‌ها اذعان می‌کند؛ موضوعی که خبرنامه «کیبل» نشریه فارین پالیسی چندی پیش با انتشار بخش‌هایی از طرح محرمانه رئیس‌جمهور آمریکا از آن پرده برداشت. نشریه آمریکایی فارین پالیسی با استناد به بخش‌هایی از اين طرح نوشت: «باراک اوباما معتقد است در صورت طفره رفتن شرکای واشنگتن در این روند دیپلماتیک، کارآیی و تاثیرگذاری تحریم‌ها بعید به نظر می‌رسد.» به نوشته این نشریه، باور اوباما درباره اثرگذاری تحریم‌ها بدان معناست که دولتمردان آمریکایی خود به 3 موضوع واقفند؛ نخست اینکه برنامه تحریم‌ها کارساز نیست. دوم، در صورت کارآمدی نیز تحریم‌ها به گونه‌ای نیست که عملا به سرعت، اهداف اولیه و اصلی آمریکا، یعنی توقف برنامه هسته‌ای ایران را تامین و محقق کند و در نهایت اینکه دور چهارم تحریم‌ها بسیار ضعیف‌تر از تحریم‌های قبل است و از این رو شایسته صفتی بیش از همان اصطلاح به کار رفته از سوی ایران یعنی «دستمال مصرف شده» نیست. البته سخنان کالین پاول صرفا به توصیه به دولت اوباما محدود نشد و وی پیشنهادی را نیز چاشنی سخنان خود کرد. وزیر خارجه اسبق آمریکا پس از تاکید بر بی‌اثر بودن تحریم‌ها، به دولت آمریکا پیشنهاد داد آمریکا، ایران هسته‌ای را بپذیرد اما در عین حال تلاش کند ایران را از ساخت بمب اتمی باز دارد. وی در بخش دیگری از مصاحبه خود با شبکه تلویزیونی «ان‌بی‌سی» به گفت‌وگو درباره بحث حمله آمریکا و اسرائیل علیه ایران نیز پرداخت؛ موضوعی که ماه گذشته انتشار اخبار متعدد در رسانه‌های خبری از احتمال آن خبر می‌داد. کالین پاول در این باره گفت: «نه آمریکا و نه اسرائیل در آینده نزدیک به ایران حمله نظامی نخواهند کرد.» وی که خود نیز زمانی به‌عنوان بلندپایه‌ترين مقام ارتش آمریکا به شمار می‌آمد، تاکید کرد:« فکر نمی‌کنم کشورها در حال صف‌بندی برای حمله به سایت‌های هسته‌ای شناخته شده یا مورد تردید ایران باشند.» هرچند وی دلایل خود را برای بیان این نظر مطرح نکرد اما می‌توان این موضوع را در سخنان سایر مقامات آمریکایی بویژه آنهایی که در راس مسؤولیت‌های اجرایی هستند، به روشنی دریافت. از جمله می‌توان به گفته‌های رئیس ستاد مشترک ارتش آمریکا اشاره کرد.
مایکل مولن چندی پیش با حضور در همین برنامه یعنی«Meet The Press» شبکه تلویزیونی ان‌بی‌سی با وجود اینکه از آماده بودن طرح‌های نظامی آمریکا برای حمله به ایران سخن گفته بود، هر گونه توسل به اقدام نظامی برای متوقف کردن برنامه‌های اتمی ایران را «ایده بدی» توصیف کرده بود. رئیس ستاد مشترک ارتش آمریکا که بالاترين مقام نظامی این کشور نیز محسوب می‌شود، حتی به بد توصیف کردن این ایده اکتفا نکرده و در ادامه تاکید کرده بود: «حمله نظامی به ایران می‌تواند تبعات جدی و پیش‌بینی نشده‌ای را در خاورمیانه به همراه داشته باشد.» نکته حائز اهمیت دیگری که در سخنان وزیر اسبق خارجه آمریکا مطرح شد، هدف نهایی دولت باراک اوباما از مذاکره و گفت‌وگو با ایران بود. به گفته کالین پاول، انتخاب سیاست نزدیک شدن به تهران به معنای موافقت آمریکا با اقدامات ایران نبود بلکه این سیاست می‌توانست کشورهای دیگر را به اتخاذ تصمیمات سخت‌تر علیه تهران در صورت ادامه اقدامات فعلی ایران ترغیب کند که صدور قطعنامه جدید علیه ایران در شورای امنیت سازمان ملل متحد دقیقا بر اساس همین سیاست حاصل شده است.اوباما دنباله‌رو سیاست‌های بوش
در همین راستا پایگاه اینترنتی آنتی‌وار نیز به تحلیل و بررسی رویکرد دیپلماتیک دولت اوباما در قبال ایران پرداخت و نوشت: «هنگامی که باراک اوباما در سال 2008 برای انتخابات ریاست جمهوری به میدان آمد، اول و بیش از همه می‌خواست با جورج بوش متفاوت باشد؛ فردی که اکثر مردم کره زمین وی را خوار می‌شمردند. از این رو بود که او با حمله به عراق مخالفت کرد و طی تبلیغات انتخاباتی خود، به انتقاد از حمله و عواقب آن پرداخت. درحالی که دولت بوش، 8 سال برنامه بی‌رحمانه تبلیغاتی و تهدید‌ها علیه ایران را دنبال می‌کرد، اوباما پیشنهاد مذاکره بدون پیش‌شرط با ایران را مطرح کرد و برای اعتبار دادن به پیشنهاد خود، از جان اف.کندی نقل قول کرد: بیایید بدون ترس مذاکره کنیم اما هیچگاه از مذاکره نترسیم.» این پایگاه خبری با اشاره به اینکه اوباما نمی‌خواست ایران برنامه غنی‌سازی اورانیوم خود را پیش از ورود به مذاکره تعلیق کند، در ادامه تحلیل خود نوشت: «اما هدف او در نهایت مانند دولت پیشین ممانعت از برنامه هسته‌ای ایران بود؛ تفاوت میان درخواست تعلیق برنامه غنی‌سازی، پیش از ورود به اتاق مذاکره و درخواست همان موضوع بعد از ورود به اتاق چیست؟ تنها عبور از در!» نویسنده این مطلب در ادامه به این موضوع اشاره می‌کند که ایرانیان هرگز برنامه غنی‌سازی اورانیوم خود را متوقف نخواهند کرد که البته طبق گفته وی، این موضوع ارتباطی با محمود احمدی‌نژاد یا احزاب دیگر در ایران ندارد. آنتی‌وار در گزارش خود این سوال را مطرح کرد: «چرا اوباما گمان کرد رویکرد او به ایران همان نتیجه‌ای را خواهد داشت که او تمایل دارد؟ چون او لبخند زیبایی دارد یا یک آفریقایی-آمریکایی است یا نام میانی او حسین است و هم اسم نوه پیامبر اسلام و یکی از مورد احترام‌ترین اشخاص در ایران و اسلام شیعه؟»
نویسنده این مقاله در ادامه با اشاره به عدم تغییر سیاست‌های دولت آمریکا به‌‌رغم وعده‌های تبلیغاتی اوباما نوشت: «تلاش برای متفاوت به نظر رسیدن با جورج بوش، در حالی که همان اهداف مقابله با ایران دنبال می‌شود، مشکلات زیادی را برای اوباما ایجاد کرده است. اوباما از زمانی که به قدرت رسید، درصدد مذاکره با ایران بوده در حالی که تلاش‌های دولتش بر تقویت تحریم‌ها علیه ایران متمرکز شد. بهانه هم این بود که اگر تحریم‌ها سخت‌تر نباشند، اسرائیل به ایران حمله خواهد کرد که دولت آمریکا به ظاهر مخالف آن است و همین دوگانگی منجر به ارتکاب یک اشتباه در پی دیگری شده است».