برای ارزیابی دیدگاه‌های ژنرال کالین پاول بهتر است ابتدا نیم نگاهی به سابقه دیدگاه‌ها و عملکردهای وی بیندازیم. پاول در فاصله سال‌های 2000 تا 2005 وزیر خارجه آمریکا بود. او اگر چه یکی از 4 ژنرال آمریکایی بود که با کنار گذاشتن یونیفرم نظامی وارد عرصه دیپلماتیک شد اما عملا با درگیری در 2 جنگ بزرگ افغانستان و عراق در سال‌های 2001 و 2003 و مشخص شدن اولین نشانه‌های ناکامی آمریکا در این 2 جنگ به صف مخالفان اقدامات نظامی ایالات متحده در خاورمیانه پیوست. شدت مخالفت کالین پاول با سیاست‌های خاص بوش در خاورمیانه سبب شد که او در دولت دوم بوش پست خود را به کاندولیزا رایس که به جنگ طلبی مشهور بود بدهد. پاول و رایس اگر چه هر دو به جامعه سیاهپوستان آمریکا تعلق داشتند ولی در عمل از 2 دیدگاه گریز از جنگ و جنگ‌طلبی حمایت می‌کردند. بعدها وقتی جنگ 33 روزه در سال دوم صدارت رایس آغاز شد پاول مخالفت خود را با جنگ‌طلبی بوش آشکار کرد و توانست جبهه‌ای از نظامیان بازنشسته مخالف جنگ را مقابل سیاست جنگ‌طلبانه بوش مدیریت و از این طریق در جامعه آمریکا به محبوبیت قابل توجهی دست پیدا کند. امروز کالین پاول در جامعه آمریکا به عنوان یک شخصیت مخالف جنگ شناخته می‌شود، از این رو است که او با هرگونه اقدام شدید اقتصادی و نظامی علیه ایران مخالفت می‌کند. پاول درک درستی از شرایط منطقه‌ای و بین‌المللی دارد و به درستی متوجه است که سیاست‌های «نئوکان‌ها» عواقب وخیمی را برای آمریکا به همراه داشته و تا حدود زیادی به آینده این کشور در صحنه بین‌المللی لطمه وارد کرده است، موضع وی درباره تحریم ایران نیز بر همین اساس است. وزیر اسبق خارجه آمریکا معتقد است که تحریم‌ها نمی‌تواند موثر باشد، چرا که تحریم‌کننده‌ها از سیاست واحدی در برخورد با ایران برخوردار نيستند و از طرف دیگر شمار کشورهایی که در عمل مخالف تحریم ایران هستند از شمار آنهایی که موافق آن به حساب می‌آیند، بیشتر است و ایران می‌تواند به راحتی با استفاده از کشورهای دسته اول بر موج تحریم‌ها غلبه کند و حصار تحریم‌ها را بشکند. باید گفت پاول نه از موضع مخالف کنترل جمهوری اسلامی یا از موضع برخورد منطقی با مساله ایران، بلکه از زاویه عملگرایانه و نتیجه‌گرایانه معتقد است،تحریم‌ها در عمل به ضرر ایران تمام نمی‌شود و تنها به صورت مرکب روی کاغذ باقی می‌ماند. درباره همکاری هسته‌ای با ایران هم پاول و سایر سیاستمدارانی که مثل پاول می‌اندیشند معتقدند، ایران با تولید صفحه سوخت به پیچیده‌ترین اطلاعات در فناوری هسته‌ای دست پیدا کرده و در واقع به انتهای مسیر رسیده است. در این بین فشار بر ایران موجب می‌شود تنها فرآیند هسته‌ای این کشور عمیقا بومی شود و ایران را به یک قطب و قدرت فراگیر و جامع هسته‌ای تبدیل کند. بر این اساس پاول معتقد است به جای تاكتيك مقابله با ایران هسته‌ای که عملا به جایی نمی‌رسد باید به سیاست پذیرش ایران هسته‌ای و ایجاد فضای تعامل با ایران اندیشید.
نکته سومی که پاول به آن می‌پردازد، مساله فشار بر ایران در عرصه مناسبات بین‌المللی است که پاول و گستره وسیعی از شخصیت‌های موثر آمریکایی معتقدند، «تحول در مناسبات قدرت» اتفاقی است که افتاده و با انکار این تحولات نمی‌شود حقایق را وارونه جلوه داد. بنابر این پاول توصیه می‌کند آمریکایی‌ها و اروپایی‌ها موقعیت منطقه‌ای ایران را به رسمیت بشناسند و از طریق گفت‌وگو‌ها، قراردادها و پروتکل‌های سیاسی، ایران را متعهد کنند تا در یک فرآیند «تصمیم جمعی» در مناسبات قدرت بین‌المللی و منطقه‌ای حضور داشته باشد.