سیامک احمدی:
امروز پنجشنبه، دهمین روز از ماه بهمن و آخرین روز از بیست و هفتمین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر است. خواستم کلام را با طنز و کنایه آغاز کنم، اما دیدم که در این مجال هیچ سخنی بهتر از بی‌پرده گفتن نیست پس بر من ببخشید. در حال حاضر می‌توان گفت که شاید یکی از مهم‌ترین کاستی‌های جشنواره‌ها و در رأس آنها جشنواره فجر این باشد که تعامل آن با دنیا کم است. سیاستگذاری و برنامه‌ریزی جشنواره فجر باید به گونه‌ای طراحی شود که وجه بین‌المللی و داخلی آن دقیقاً نصف به نصف باشد. نکته مهم دیگر این است که ما باید تلاش کنیم تا بهترین و ارزشمندترین آثارمان را در این جشنواره‌ها معرفی و عرضه کنیم و از طرف دیگر بهترین کارها را از خارج کشور به جشنواره‌هایمان دعوت کنیم. این در حالی است که متأسفانه در این باره اغلب دچار بی‌دقتی شده و عوامل دیگری را در انتخاب‌هایمان دخالت داده‌ایم. جشنواره‌ها ضمن اینکه می‌توانند بهترین فرصت برای عرضه بهترین آثار باشند باید یک تعامل مفید، مؤثر و قوی تئاتری را هم در میان بهترین‌های داخل و خارج برقرار سازند.
جشنواره چه به صورت رقابتی و چه به طور غیر رقابتی آثار مثبت و منفی مختلفی دارد، ولی مجموعه جشنواره‌ها در همه جای دنیا بستری برای آشنایی گروه‌های نمایشی و هنری با سلیقه‌های مردم هستند. در این اتفاقات مجموعه تئاتر با ارتباط مردمی حضور پویاتری پیدا می‌کند و این مساله قطعا نمی‌تواند خالی از فایده باشد. بدون شک این یک اتفاق است و اتفاق خوبی است و مطمئنا اگر جشنواره مسیر مشخصی داشته باشد و دارای یک نگره درست و روشن مدیریتی باشد حتماً به طور طبیعی نتیجه خوب و مثبتی خواهد داشت، اما همین اتفاق هنگامی بد است که بعد از تمام قاعده‌بندی‌ها ورودی بعضی آثار و خروجی آنها از این جشنواره‌ها بی‌ضابطه و بی‌قاعده انجام شود. جشنواره با مشخصات ویژه خود معمولاً باید باعث شود که ذهنیت محوری طراحانش درست به بار بنشیند. در این مسیر هرگاه تناقضی با این ذهنیت به وجود آید مسلما جشنواره به بیراهه خواهد رفت. اصولا جشنواره چه در ایران و چه در دورترین نقطه جهان و ممالک مترقی‌تر، فصلی است برای گسترش تئاتر و فرهنگ تئاتری مردم و این بدون شک به تنهایی اتفاق مثبت و بزرگی است و باید جشنواره‌های متنوع چنین مسیری را مدیریت کنند.