«از پیچ و خم‌های دره سرازیر می‌شوی، از هر پیچی که می‌گذری، دلت فرومی‌ریزد که: اکنون کعبه! کعبه این قبله وجود، ایمان، عشق و نماز شبانه‌روزها، عمر ما به سوی او، هر صبح، ظهر و عصر، مغرب و شام نماز می‌بریم و به سوی او می‌میریم و رو به او دفن می‌شویم، مرگمان و حیات‌مان رو به اوست. خانه‌مان و گورمان رو به اوست و اکنون در چند گامی او! لحظه‌ای دیگر در برابر او! در پیش نگاه من...» با مناسک حج «دیدار» با کعبه را اینچنین توصیف کرده است دکتر علی شریعتی؛ «یک صحن وسیع را با یک مکعب خالی و دگر هیچ» به همین سادگی نمی‌بیند؛ یا نه! او ساده می‌بیند و بی‌پیرایه! که می‌گوید: «ناگهان بر خود می‌لرزی! حیرت، شگفتی! اینجا... هیچکس نیست... حتی چیزی برای تماشا! یک اتاق خالی! همین!» انگار به اینجای حج که می‌رسی باریک‌تر از مو بودن «صراط» را حس می‌کنی و برنده بودنش را وقت نشستن روی ایمان! جایی به این سادگی که همه‌اش ایمان، عشق، نماز، حیات و مرگ ماست. مکعبی از سنگ‌های سیاه که نه‌چندان مرتب برهم چیده شده‌اند و جرزش را با گچ ناهموار و ناشیانه بندکشی کرده و دگر هیچ! «و ناگهان تردید در جانت می‌دود...» تردیدی که توصیفش می‌کنی و می‌چرخی و می‌گردی و با خود می‌گویی: «اینجا کجاست؟ به کجا آمده‌ایم؟ قصر را می‌فهمم...؛ معبد را می‌فهمم ..؛ آرامگاه را می‌فهمم...» اما کعبه که نه اینهاست که گفته شد اما انگار نیازت در آرامش غیرقابل وصفش گنجانده شده است... و «ناگهان احساس می‌کنی که کعبه یک بام است. بام پرواز، احساست ناگهان کعبه را رها می‌کند و در فضا پر می‌گشاید و آنگاه مطلق را حس می‌کنی! ابدیت را حس می‌کنی...» و کم‌کم می‌فهمی که تو به زیارت نیامده‌ای، تو حج کردهای و اینجا سرمنزل تو نیست، تنها سنگ‌نشانی است که ره گم نشود... .