منوچهر نوذری، تافته جدابافته بود

در سالروز درگذشت مرحوم منوچهرنوذری باید از این هنرمند بزرگ، به عنوان استاد تئاتر، سینما و تلویزیون یاد کنیم. او نه‌تنها در بازیگری از تبحر خاصی بهره‌مند بود بلکه حتی عرصه صدا و دوبله نیز به خاطر وجود چنین ستاره‌ای به خود می‌بالید. نوذری فیلمساز توانایی هم بود و می‌توان در دوران عمر هنری وی، فیلم‌هایی را برشمرد که نام او به عنوان کارگردان در تیتراژشان خوش می‌درخشد. به عنوان همکاری که سال‌ها با این هنرمند پیشکسوت هم‌‌بازی بودم، معتقدم نوذری مردی بود که کارش را خیلی خوب می‌شناخت و چهره‌ای مردمی و مردم‌دوست بود. سال‌هایی که در برنامه «صبح جمعه با شما» همگام با ایشان بازی می‌کردم از دوستی با چنین شخصیتی خاطرات تلخ و شیرین بسیاری نصیبم شد. او مسلط به کار دوبله و صدا بود و این از ویژگی‌های تکرار نشدنی نوذری محسوب می‌شود. به یاد دارم که وقتی به جای «جک لمون» در فیلمی صحبت می‌کرد، آن شخصیت به واسطه صدای شیوای نوذری در خاطره‌ها باقی ماند. نوذری مبتکر و خالق کاراکترها و تیپ‌هایی در عرصه بازیگری و صدا بود که هنوز مردم برایشان دلتنگی می‌کنند و حتی در مجامع و محافل عمومی بسیاری از مردم هنردوست سعی می‌کنند شیرینی‌ها و ملاحت‌های آن چهره‌ها را تداعی کنند. نوذری به هنرش عشق می‌ورزید و هرچند در سال‌های آخر عمر خود به دلیل مشکلات مالی به نظرعزلت‌نشین شد اما هرگز از یادها نرفت و با بازی در فیلم «چند می‌گیری گریه کنی؟» بار دیگر توانمندی و قدرت خود در عرصه بازیگری را نمایان کرد. حتی بیماری قلب هم نتوانست قلب سرشار از عشق نوذری را نسبت به هنر بازیگری و دوبله سرد کند. در فیلم شاهد احمدلو، نوذری خودش را بازی کرد و من فکر می‌کنم او در این فیلم مامور بود پس از یک عمر کار هنری نزدیک‌ترین نقش به شخصیت خود را ایفا کند.

نوذری همیشه خوش پوش و خوش لباس بود و این ویژگی‌اش بسیاری از نسل جوان را مجذوب خود می‌کرد. وقتی جوانی برای ورود به عرصه صدا و بازیگری نزد او می‌آمد صریحاً می‌توانست دریابد که نظر واقعی نوذری درباره او چیست. منوچهر نوذری به صریح‌اللهجه بودن شهره بود و با هیچ کس تعارف نداشت. هیچگاه جوانان را بی‌جهت و از روی دلسوزی امیدوار نمی‌کرد و برای وقت و انرژی آنها ارزش بسیاری قائل بود. اگر کسی استعداد حضور در عرصه صدا را داشت، حتماً او را به حضور در دوبله و رادیو و بازیگری تشویق می‌کرد. به یاد دارم روزی از جوانی سوال کرد: «آیا می‌توانی «تیپ» یا «کاراکتر» خاصی را بازی کنی؟» جوان بلافاصله گفت: «هم می‌توانم «ملون» را به خوبی ایفا کنم و «کارمند کوچولو» را...» در این هنگام نوذری گفت: «ملون من هستم و کارمند کوچولو هم آقای آذری! اینها قبلاً خلق شده‌اند! تو چه کار تازه‌ای می‌توانی انجام دهی و چه شخصیتی را ایفا کنی...؟!» هنوز با یادآوری خاطراتش، لحظات خوبی را سپری می‌کنم. در يك كلام منوچهر نوذري، تافته جدا بافته بود. روحش شاد و یادش گرامی باد.