درست مثل بچه‌ها، وقتی از فضایی که دوستش دارد و عاشقانه می‌ستاید دور می‌شود، وقتی در تنهایی به همه تلاش‌هایی که با جان و دل انجام داده نگاه می‌کند دوباره دلتنگ می‌شود، بله دیه‌گو مارادونا همان اسطوره‌ای است که آنقدر دلش را شکستند که در آخر قید محبوب «آبی آسمانی» را زد تا ما با این سوال ذهنمان را درگیر کنیم که آیا واقعا همان نتیجه‌ای که مارادونا با آرژانتین گرفت، فابیو کاپلوی گرانقیمت با انگلیس، کارلوس کرش با پرتغال،دونگا با ستاره‌های فانتزی برزیل و دومنک دیوانه با قهرمان سال 98، تکرار نکردند؟ در حال حاضر کاپلو سر جایش نشسته، کارلوس کرش هم آنقدر بعد از جام‌جهانی بد نتیجه گرفت که اذهان عمومی تاب تحمل او را نداشتند و اخراج شد، دومنک افتضاح پشت افتضاح بار آورد و دونگا هم خودش فهمید در اندازه‌های برزیل نیست و راهش را کج کرد! ولی ال دیه‌گو! ال دیه‌گو تیمی را تحویل گرفت که از ایتالیای 1990 هیچ عنوان درخور توجه نام آلبی سلسته به‌دست نیاورده بود؛ تیمی که جان گرفت با جوان‌های نام‌آشنایش و در تورنمنت آفریقای‌جنوبی محبوب‌ترین شکست‌خورده جام از مرحله حذفی بود. خیلی‌ها می‌گویند تقدیر اینگونه بود ولی در کمال احترام باید بگوییم «تقدیر بهانه است». واقعا مگر یک انسان تا کجا توان این را دارد که زیر بار فشارهای روانی دوام بیاورد؟ خیلی‌ها زیر این فشارها خرد می‌شوند و حتی قید محبوبشان را می‌زنند و حتی نزدیک سایه‌اش هم نمی‌شوند. به یاد دارم دوستی زمانی می‌گفت: «همیشه افرادی هستند که تو را آزار می‌دهند، مراقب باش به کسی که تو را آزرده دوباره اعتماد نکنی.» اما این بار ال‌دیه‌گو می‌خواهد اعتماد کند، خودش می‌خواهد دوباره بازگردد، حتی پیشنهاد وسوسه‌انگیز ناپلی‌ها یا سران استون‌ویلا نیز نتوانست او را از «رفیق» روزهای سختی و تنهایی‌اش دور کند. او درست روزگاری را به یاد می‌آورد که با همین پیراهن «آبی آسمانی و سفید» مزه عشق و نفرت در مکزیکوی 86، قربانی شدن در اسپانیای 82، اشک حسرت برای لمس جام در ایتالیای 90، تهمت به دوپینگ در آمریکای 94 و لذت برنده و بازنده شدن در آفریقای جنوبی را چشیده است، این همه خاطره با ته‌رنگ نوستالژی؛ حدقه چشمان هر کسی را پر از اشک می‌کند، این درست است که محبوب «آبی آسمانی» حالا در کنارش نیست و به‌دست دستیار سابق افتاده ولی اگر قرار باشد به شخصیت آرژانتین جان بدهیم ما را به یاد فصل آخر فیلم کازابلانکا، شاهکار «مایکل کورتیز» می‌اندازد، همان سکانسی که «ایلسا» دچار سرگردانی عاطفی می‌شود. در اینجا نیز هر دو طرف، یعنی «دیه‌گو و آرژانتین» این حس را لمس می‌کنند ولی مشکل اینجاست که سرخیو باتیستا که کاراکتر غریبه و سوم شخص را برعهده گرفته با به‌دست آوردن چند نتیجه دلخواه عامه‌پسند برگ برنده را رو کرده اما دیه‌گو دلش با «آبی آسمانی» است. حتی برای رسیدن به آن، اغواکننده سفید، کوکایین را دریبل زد تا پاک پاک روی نیمکت آرژانتین بنشیند، درست مثل قدیس‌های سرزمین چه‌گوآرا. دیه‌گو در کشمکش بازگشت قرار گرفته است. او با خودش عهد کرده بود که دیگر حرفی از آرژانتین و هدایتش به میان نیاورد ولی آیا می‌توانید از چیزی که دوستش دارید فاصله بگیرید؟ انسان‌ها همیشه دچار پارادوکس شدیدی میان زبان و قلبشان هستند و در آخر نیز این قلب است که پیروز می‌شود زیرا در غیر این صورت زندگی رنگ کسل‌کننده‌ای می‌گیرد. مارادونا می‌خواهد بازگردد. او دلش با پسرانش است؛ آگوئرو، دی ماریا، ته‌بس، لیونل مسی و... فکر می‌کنید کدام یک را بیش از دیگران دوست دارد؟ خیلی‌ها می‌گویند مسی یا دامادش آگوئرو! ولی شاید همان ستاره‌ای که با او احساس نزدیکی بیشتری می‌کند! درست مثل خودش، یک یاغی به تمام‌عیار. به هر حال شاید هم فرقی نمی‌کند فقط تنها چیزی که مهم به نظر می‌رسد این است که گاستون گرانادوس، یکی از نزدیکان مارادونا اوضاع و احوال بازگشت اسطوره را اینگونه شرح می‌دهد: «ديدار دیه‌گو با نستو کرچنر، رئیس‌جمهور سابق آرژانتین و همسر کریستینا فرناندس، رئیس‌جمهور کنونی این کشور، به منزله یک استراتژی برای بازگشت به نیمکت مربیگری آلبی سلسته نیست. مارادونا و کرچنر در دیدارشان درباره مسائل کلی فوتبال و رقابت‌های جام جهانی حرف زدند. این دیداری بود که خیلی پیش از اینها باید صورت می‌‌گرفت».