فیل‌بال معلم زبان انگلیسی کانادایی‌تبار که یک دهه است از شهر سن‌سباستین در ایالت باسک درباره فوتبال اسپانیا قلم می‌زند از اینکه پس از 3 سال تبعید رئال سوسیه‌داد به سگوندا (دسته دوم)، دوباره حال و هوای لالیگا به این شهر زیبای شمال اسپانیا بازگشته در پوست خود نمی‌گنجد. او که مهم‌ترین مولف تاریخ فوتبال اسپانیا و باشگاه رئال‌مادرید به زبان انگلیسی محسوب می‌شود، این هفته به مناسبت سفر رئال مادرید به سن‌سباستین و دیدار دوباره 2 رئال (ال‌رئال و لارئال) که همین 6 فصل پیش برای قهرمانی لالیگا با هم مبارزه می‌کردند، مقاله هفتگی‌اش را به حال و هوای این مسابقه و فضای شهر اختصاص داده که همزمان با دیدار رئال سوسیه‌داد – رئال مادرید، سرگرم برگزاری جشنواره سینمایی مشهور سن‌سباستین نیز هست:
معمولا وقتی دوران ماتم را سپری می‌کنید در بازگشت به وضع عادی قادر می‌شوید زندگی را به گونه‌ای متفاوت لمس کنید. همه چیز دوباره شیرین می‌شود، آواز پرنده شیرین‌تر و حتی خویش و قوم آدم از آن هم شیرین‌تر. در مقیاس فوتبالی، یک دوره مفصل در دسته دوم بدین معناست که وقتی به سطح اول بازمی‌گردید، احساستان وصف‌ناشدنی است و حالا آمدن تیمی مثل رئال‌مادرید به شهرتان به محض چنین بازگشتی، یک جور غنای زیرپوستی به آخر هفته‌تان می‌بخشد، مثل همان حس بکری که در کودکی، درست شب سال نو داشتید. مرا به‌خاطر پیشنهاد این هفته‌ام عفو کنید اما احساس می‌کنم زندگی در سن‌سباستین دوباره قدر و قیمت پیدا کرده است، بویژه حالا که 3 فصل گذشته در دسته دوم را در یک جعبه دسته‌بندی کرده‌ایم و گذاشته‌ایم داخل گنجه. نه اینکه زندگی در زیباترین شهر اروپا سراسر عذاب باشد، بویژه اگر مثل من از گریمیسبی به اینجا آورده باشندتان. اما خمودگی ناگهانی که 3 سال پیش به محض سقوط (رئال سوسیه‌داد) شهر را فرا گرفت مثل یک سکته مغزی فرهنگی برای سن‌سباستین بود. شما ناغافل درمی‌یابید که در حال زندگی در یک شهر دسته دومی هستید و این حال و هوای آخر هفته‌هایتان را کاملا به هم می‌ریزد و همینطور نحوه صحبت کردن مردم با شما درباره فوتبال را تغییر می‌دهد. وقتی به دیدار شهرهایی که (تیم‌هایشان) در سطح اول فوتبال حضور دارند می‌روید، آزرده خاطر می‌شوید و حس می‌کنید سقوط تیم شهرتان واقعا رویتان اثری منفی گذاشته است. دیگر روزنامه‌نگاران تحریمتان می‌کنند و این ترس در وجودتان شکل می‌گیرد که نکند زندگی همیشه به همین شکل باقی بماند. بعد ناگهان از کابوس شبانه می‌پرید – یا شاید هم به خواب می‌روید و رویایی می‌بینید – و می‌بینید که دوباره به دوران اوج بازگشته‌اید. نگران می‌شوید که شاید برای این بازگشت به اندازه کافی آماده نباشید اگرچه 4 امتیاز از 6 امتیاز 2 هفته اول را دشت کرده باشید و آن وقت است که رئال‌مادرید سر می‌رسد. البته در آن لحظه سن‌سباستین واقعا سرش شلوغ بود. جشنواره فیلم تازه کلید خورده بود و «خاویر باردم» و «جولیا رابرتز» تازه روی‌سن رفته بودند. تازه آخر هفته هم آن ایرلندی‌های اجاره‌نشین (گروه U
2)، برای یک رویداد پرفروش وارد شهر می‌شوند و حالا تصورش را بکنید که در چنین هفته خاصی، سن‌سباستینی‌ها باید یک جایی هم برای آقای خاص و مردانش باز می‌کردند. برای همین بود که به طرز جالبی آنها مجبور شدند در یک هتل قدیمی بر فراز کوه «مونته ایگوئلدو» اسکان یابند، جایی که همین حالا که دارم تایپ می‌کنم نور چراغ‌هایش از روی صفحه کلیدم چشمک می‌زند. تمام اقامتگاه‌های 5 ستاره پر از ستاره‌های سینمایی و خوره‌هایی شده‌اند که به آنها آویزان هستند و جایی داخل شهر برای ستاره‌های کهکشانی باقی نمانده بود. وای! ولی فلورنتینو بالاخره چند یورو صرفه‌جویی کرد! با این وجود رئال‌مادرید باز هم با سفرش به شهر تمام هفته گذشته (میلادی) را تحت‌الشعاع حضور خود قرار داد. یک عالمه کار رادیویی و تلویزیونی روی سرم ریخته بود و تلفن از زنگ زدن دست بر نمی‌داشت، شرایطی خسته‌کننده اما مطبوع! حتی در این شرایط موفق شدم با جان توشاک – سرمربی ولزی اسبق رئال سوسیه‌داد – قهوه‌ای بنوشم و خب، یک مرد چه چیزی بیشتر از این از زندگی‌اش می‌خواهد؟
چیز جالب دیگر درباره این بازی برای مایی که مدتی از مرحله پرت بودیم این است که توانستیم به تماشای یک دسته بازیکن جوان و رعنای بومی بنشینیم که در زمین با بهترین‌ها و بدنام‌ترین بازیکنان جهان قیاس می‌شدند و این منظره جالبی بود. این بازیکنان جوان همان بچه‌هایی هستند که ما از حدود 15 سالگی کارشان را در اینجا (تیم‌های پایه رئال سوسیه‌داد) دنبال کرده‌ایم، از همان زمان که برای نخستین بار سعی کردند خودشان را در رده‌های پایه به‌عنوان حرفه‌ای‌های فردا محک بزنند. باورش سخت بود که آن بچه‌ها حالا دارند جلوی کریستیانو رونالدو و یارانش درمی‌آیند؛ فقط در می‌آیند؟ نه خیلی بیش از این حرف‌ها. در واقع نتیجه 2 بر یک به نفع رئال‌مادرید بزرگ‌ترین بی‌عدالتی پس از آن کارت قرمزی بود که به خاطر ادعای گردیدن زمین دور خورشید به گالیله دادند.
اینک آنوئتا
آنوئتا، ورزشگاه خانگی رئال سوسیه‌داد زیباست اما صرفا از منظر تسکین‌دهندگی. یکی از آخرین ورزشگاه‌هایی است که دچار اشتباه شد و پیست دوومیدانی را پیرامون زمین چمن تنید، در حالی که از 1993 تا به حال فقط 2 بار رقابت‌های دوومیدانی در اینجا برگزار شده است. حالا ایده‌ای به وجود آمده که در راستای جو نونوار کردن باسک کهنه، بهتر است این پیست را از اطراف زمین برچید و یک ورزشگاه اختصاصی فوتبال را به وجود آورد که این طرح 17 میلیون یورو آب می‌خورد. ورزشگاه متعلق به شهرداری است و شهردار هم می‌گوید که از این پول‌ها ندارد که بدهد بنابراین آخرین چیزی که به ذهن خطور می‌کند کندن یک چنین مبلغی از فیفاست تا آنوئتا را به‌عنوان یکی از محل‌های برگزاری جام‌جهانی دوباره‌سازی کنند و گنجایش آن را هم از 33 هزار نفر فعلی به بالای 40 هزار نفر افزایش دهند اما همه اینها مشروط بر این است که اسپانیا به‌عنوان میزبان جام‌جهانی 2018 انتخاب شود. پس فعلا فکر برچیده شدن پیست‌ها را هم نکنید ولی در هر صورت باید فکری به حال دکل‌های عظیمی کرد که با وجود پخش زنده بازی از شبکه «لاسکستا» چشم را آزار می‌دادند. اگر از حاشیه به متن زمین برویم، رئال سوسیه‌داد را می‌بینیم که در نیمه اول رئال‌مادرید را مچاله کرد و انصافا باید تا پیش از پایان نیمه 2 گل پیش می‌افتاد. کریس کولمن هم همین را می‌گفت چون بین 2 نیمه بیرون در توالت سرمربی سابق سوسیه‌داد را دیدم و با هم گپی کوتاه زدیم؛ از همان گپ‌هایی که ممکن است پشت در توالت برای شما هم پیش آمده باشد. واقعا در دسته دوم کجا از این اتفاقات برای آدم می‌افتد. به هر حال، مارسلوی بیچاره شنبه شب واقعا نمی‌دانست با حرکات گزیده اما جادویی چابی پریتو چکار کند. واقعا این پسر چطور 3 فصل در دسته دوم تاب آورد و باز هم به سوسیه‌داد وفادار ماند؟ این از سمت چپ رئال. در سمت راست هم سرخیو راموس یک شب بشدت داغ را در مقابل «آنتوان گرایزمان» تجربه کرد. او یک چپ‌پای فرانسوی است که این فصل تیترها را به خود اختصاص خواهد داد و چه بسا چند میلیونی برای اقتصاد کماکان شکننده باشگاه پولسازی کند. او شاید بهتر از سرخیو کانالس رئالی باشد ولی هنوز هیچ‌کس هیچ‌چیز درباره‌اش نشنیده است ولی بزودی خواهند شنید. گرایزمان را در سن 13 سالگی از چنگال چند استعدادیاب فرانسوی ربودند و پیش پدر و مادربزرگش در سن سباستین فرستادند تا در آکادمی سوسیه‌داد هنرآموزی کند. او برای آنکه تابستان گذشته سرانجام به جای یکی از بازیکنان غایب رئال سوسیه‌داد «ب» به بازی گرفته شود باید مدت‌ها با درد غربت و حملات متعدد ناشی از خودکم‌بینی دست و پنجه نرم می‌کرد. اوایل تابستان پارسال سرانجام مارتین لاسارته، سرمربی جدید لارئال (لقب سوسیه‌داد) نگاهی به سربازان جدید باشگاه کرد و او را پسندید. آنتوان آن روز موفق شد با تیم اصلی تمرین کند و لاسارته هم از همه‌کاره بودن و اعتماد به نفس این بچه خوشش آمد. آن روز به لاسارته گفتند که بهتر است این بچه در مزرعه «ایاسو‌اف‌سی» پرورده شود که یک تیم کوچک در همسایگی سوسیه‌داد است، برای جمع کردن برگشتی‌های تیم رزروهای سوسیه‌داد اما در عوض لاسارته 25 روز بعد شانس نخستین بازی برای تیم اصلی را به آنتوان جوان داد. گرایزمان هم فصل سپری شده دسته دوم اسپانیا را با حضورش منور کرد و 2 ماه پیش در قهرمانی زیر 19 ساله‌های فرانسه در اروپا که با پیروزی بر اسپانیا در فینال همراه بود، نقش‌آفرینی کرد. رسانه‌های فرانسوی با دیدن او کله‌شان به خارش افتاده بود که چطور استعداد ملی‌شان از اینجا؛ سن‌سباستین سربرآورده است؟ راستش کله سرخیو راموس هم شنبه‌شب چند باری به خارش افتاد، وقتی که این جوان مثل روح پشت سرش ناپدید شد و با تک به تک شدن با کاسیاس تا آستانه گلزنی هم رفت. یکی دیگر از جوانان تماشایی باسک هم داوید زوروتوزا بود که نسخه جدید سسک فابرگاس است. همیشه برای به زبان آوردن چنین حرفی زود است ولی به نظر می‌آيد تیم میزبان رئال این فصل وضعش رو‌به راه باشد آن هم در قیاس با لوانته، دیگر تازه صعود کردهای که همین اول کار قعرنشین شده ولی هیات ژوری هنوز روی ارکولس شک دارد که پس از شکستن شاخ غول در نوکمپ این هفته به سختی مقابل والنسیای صدرنشین دچار شکست خانگی شد. رئال مادرید هم نسخه‌ای رازآمیز از خودش ارائه کرده است بویژه پس از آنکه چهارشنبه هفته پیش در مسابقه‌ای که باید 6 گل به آژاکس می‌زد فقط 2 گل زد اما در آنوئتا تاکتیک مورینیو یعنی ضدحمله سریع فقط 10 دقیقه کارگر افتاد چون برخلاف مایورکا، اوساسونا و آژاکس بیمار، رئال سوسیه‌داد از بازیکنانی با قابلیت حفظ توپ یا جا گذاشتن دفاع حریف برخوردار است. خلاصه کمی پس از شروع مسابقه ققنوس‌های پیراهن‌سیاه مورد تاخت و تاز میزبان قرار گرفتند و این برای هواداران تیم مادریدی که در سراسر اسپانیا روی مبل‌هایشان جلوی تلویزیون لمیده بودند عذاب‌آور بود. اوضاع بدتر هم شد وقتی مسعوت اوزیل سابقا درخشان در نبرد میانه میدان کم آورد و چابی آلونسو در زادگاهش و مقابل هم‌تیمی‌های سابق خجالتی بازی کرد. در عوض کریستیانو رونالدو که چند وقتی است از چشم طرفدارانش افتاده، مثل مواقعی که کار بر تیمش سخت می‌شود دوباره در نقش یک نجات‌دهنده تک‌ضلعی فرورفت و همه مشکلات را به تنهایی حل کرد. گونسالو ایگوآین افول کرده اما بیشتر مسابقه را به تماشای متفکرانه بازی و عجز و التماس به هم‌تیمی‌اش (رونالدو) برای دریافت پاس گذراند و توپی را شلیک نکرد مگر به دل سیاه شب. در این شرایط رونالدو تنها مرد بی‌گفت‌وگو‌ی ققنوس‌ها بود اما اغلب اجازه می‌داد فردیتش به‌رغم هوش تاکتیکی‌اش در کار تیم تداخل کند و لازم است یک نفر حتما با او صحبت کند، ترجیحا به زبان پرتغالی. دست آخر او یک گل پیروزی‌بخش اتفاقی زد. روی ضربه کاشته‌ای که اصلا نباید توسط داور به رئال اهدا می‌شد اما هرچه بود رئال‌مادرید زنده ماند تا یک روز بیشتر بجنگد. با وجود لنگی‌هایشان آنها تیمی متوازن‌تر از فصل گذشته به چشم می‌آیند، کاروالیو و په‌په یکدیگر را در قلب دفاع به خوبی کامل می‌کنند، مارسلو بازیکنی تحول یافته در حرکات رو به جلو است، اوزیل به وضوح خرید خوبی است اگرچه هنوز نفس کسی را بند نیاورده و آنخل دی‌ماریا که نخستین گلش با پیراهن رئال را به سوسیه‌داد زد، از هر جناح که تصمیم به نفوذ می‌گیرد بعدی تازه به تیمش می‌بخشد. فقط می‌ماند سامی خدیرا که لقمه دندان‌گیری نیست ولی به هر حال چابی آلونسو را به خوبی حمایت می‌کند.
همه رقبای رئال
خوشبختانه والنسیا به یک پیروزی دیگر رسید و صدر جدول را نگه داشت تا رئال مادرید از خود‌راضی با این پیروزی حداقلی‌اش مقابل سوسیه‌داد خیلی هم احساس برتری نکند. بارسلونا هم سهم خودش را در گردش طبیعی نظام هستی ایفا کرد و به یک پیروزی سالم اما دشوار 2 بر یک بر اتلتیکو مادرید در بیسنته کالدرون رسید و به 3 سال قحطی پیروزی‌هایش در این ورزشگاه پایان داد. بارسلونا به طور معمول همیشه در این ورزشگاه مشکل داشت ولی این بار اگر داوید دگه‌آ، دروازه‌بان آینده‌دار اتلتیکو نبود و چند توپ را از دهانه دروازه بیرون نمی‌کشید برد بارسلونا قاطع‌تر هم می‌شد، شاید مثل آن پیروزی 6 بر صفر 3 سال پیش. اما اتلتیکو نیز تیمی تحول‌یافته جلوه کرد و مثل تیمی بازی می‌کرد که فصل را در نقاط مرغوب جدول به پایان می‌برد. البته بعضی تکل‌های خط دفاعی‌شان کمی سرسختانه بود (که یکی از همین تکل‌ها توسط اویفالوژی، لیونل مسی را 2 هفته پشت خط‌نشین کرد) ولی در مقایسه با فصل گذشته آنها به این راحتی وانمی‌دادند. این تیم خیلی بیشتر از قبل امید تشک‌سازها (لقب اتلتیکو مادرید) برای رسیدن به صدرنشینان را محقق کرده است. درخشان‌ترین صحنه این نبرد دشوار زمانی بود که هواداران اتلتیکو که همیشه به تعصب بیش از حد متهم می‌شوند آندرس اینیستا را هنگام بیرون آمدن از زمین تشویق کردند؛ رفتاری زیبا که حتی با استانداردهای هواداری در اسپانیا هم عجیب به نظر می‌آمد.
برنامه هفته چهارم لالیگا
چهارشنبه
آلمریا – لوانته 21:30
بارسلونا – اسپورتینگ خیخون 21:30
رئال ساراگوسا – ارکولس 21:30
والنسیا – اتلتیکو مادرید 23:30
پنجشنبه
ختافه – مالاگا 21:30
ویارئال – لاکرونیا 21:30
سویا – راسینگ سانتاندر 23:30
جدول لالیگا تا پایان هفته سوم
1- والنسیا 9 امتیاز (6 گل زده، 2 گل خورده)
2- سویا 7 امتیاز (6-2)
3- رئال‌مادرید 7 امتیاز (3-1)
4- اتلتیکومادرید 6 امتیاز (7-3)
5- ویارئال 6 امتیاز (6-4)
6- بارسلونا 6 امتیاز (5-3)
.
.
.
.
18- اوساسونا یک امتیاز (صفر- 3)
19- ساراگوسا یک امتیاز (3 – 7)
20-لوانته بدون امتیاز (3-10)