اگر شما هم مثل ما شنیده‌اید شب آفتابی نام نمایشی است از داستان آدم و حوا تا دفاع مقدس با کارگردانی عالی و جلوه ویژه چنین و چنان، بشنوید اما باور نکنید. اگر شما هم موفق نشده‌اید به‌رغم چندین سال و هر سال چند دهه اجراي این نمایش آن را ببینید، من برایتان تعریف می‌کنم که شب آفتابی دقیقا چیست. شب آفتابی نام شبی است که خوشحال از پیدا کردن محیطی سالم و فرهنگی دست خانواده را می‌گیرید و بسته به فاصله مسیرتان با دهکده مقاومت حول و حوش اذان مغرب راهی شرق تهران می‌شوید. با تقدیم بلیت‌تان وارد محوطه می‌شوید و پس از طی مسیری با عدسی یا آش، البته اگر خوش‌شانس باشید و تمام نشده باشد، پذیرایی می‌شوید و همراه دیگران به سمت محل اجرا حرکت می‌کنید. بعد از حدود نیم ساعت پیاده‌روی به محلی می‌رسید که ظاهرا محل اجرای برنامه است اما به علت ازدحام جمعیت جلوی در دقیقا نمی‌دانید چه خبر است. از دیگرانی که بیشتر از شما نمی‌دانند پرس‌وجو می‌کنید اما مدتی طول می‌کشد تا بفهمید دقیقا هیچ خبری نیست. سالن پر شده و همه باید بازگردند اما شدت ناباوری موجب شده با تعجب جلوی در باقی بمانند. اگر شنیده‌اید شب آفتابی نام نمایشی است که اشک همه را درمی‌آورد، باور کنید، چون تماشای چهره غمگین و تعجب خانواده‌ها که بعد از تحمل ترافیک تهران، تحویل بلیت‌هایی که یا برایش پول داده بودند یا منت رایگان بودنش را به جان خریده بودند و صرف عناصر بی‌اهمیتی مثل بنزین و از آن بی‌اهمیت‌تر وقت، حالا باید دست خالی بازمی‌گشتند واقعا هم دیدنی بود، از آن غم‌انگیزتر دیدن پیرزن‌ها و پیرمردهایی بود که از خستگی بین راه، روی خاک‌ها نشسته بودند، بچه‌هایی که از پشت در ماندن گریه می‌کردند و بدتر از همه مردی که روی ویلچر این مسیر طولانی را بالا آمده بود با اینکه روی بلیت تنها جمله‌ای که مربوط به زمان پیدا کردیم این بود که «از اذان مغرب شما می‌توانید در محل حاضر شوید» اما اگر جلوی در ورودی هم بلیت‌ها را نمی‌پذیرفتند و ادعا می‌کردند به علت دیر آمدن از دیدن نمایش محرومید باز فقط می‌ماند جای گله از آنهایی که بی‌شمارش و حساب و کتاب بلیت توزیع کرده‌اند. اما جالب آنجا بود که این برنامه با حضور 4 هزار نفر از مردم ظاهرا هیچ مسوولی هم نداشت. چون از هر بیسیم به دستی که سوال می‌شد؛ علت این بی‌نظمی و ناهماهنگی چیست؟ پاسخ می‌شنیدیم که من مسوول نیستم. برای همین ما هیچ‌کس را پیدا نکردیم که بپرسیم چرا با شمارش ساده بلیت‌ها و افرادی که به این منطقه نظامی وارد می‌شوند از ورود اضافه بر ظرفیت مردم جلوگیری نکردند. یا بپرسیم حتی اگر طبق ادعای یکی از آقایان که بیسیم داشتند ولی مسوول نبودند قادر به شمردن نیستند!! چرا با یک نگاه به مردم که به زور خود را در سالن جا داده‌اند و سالن پر شده اعلام نمی‌کنند که درها را ببندند و یک پیاده‌روی طولانی و بی‌حاصل روی دست پیرمردها و بچه‌ها نگذارند. یا حداقل به جای توجیهات غیرقابل قبول عذرخواهی مودبانه‌ای از حاضران شود، کسی احساس وظیفه کند و به پشت در مانده‌ها توضیح دهد که محوطه را ترک کنند تا در حالی که یک عده مسیر را بازمی‌گردند دیگران همچنان امیدوارانه راهی سالن نشوند. طبق ادعای خود آقایان غیرمسوول و البته دیگرانی که همین بلاها سرشان آمده است این بی‌برنامگی و ارزش قائل‌نشدن براي وقت و شخصیت مردم برای چندمین بار بود که تکرار می‌شد و البته علت آن واضح است، چون شرکت‌کنندگان اغلب از خانواده‌های مذهبی هستند که احترام برگزارکنندگان را نگه می‌دارند و بدون استفاده از حق اعتراضشان محیط برنامه را با آرامش ترک می‌کنند و همین می‌شود که مسوولان به خودشان اجازه می‌دهند همچنان بلیت پخش کنند و بدون توجه به ظرفیت مردم را راه دهند به مجموعه‌ای نظامی که پس از سرگردانی در مسیرهای خاکی بالاخره خودشان خسته شوند و محیط را بی‌سر و صدا ترک کنند. گرچه شب آفتابی حرام شده ما جبران نمی‌شود اما این دلیل نمی‌شود که مجدانه خواهان پاسخگویی مسوولان و البته عذرخواهی ایشان از مردم نباشیم و اگر موفق به یافتن مسوولان محترم شدیم قطعا خواهیم پرسید چرا این استقبال را به جای صدور بلیت‌های بی‌استفاده با افزایش شب‌های اجرا پاسخ نمی‌گویند.