رضا برجی این روزها درد‌هایی در سینه دارد و وقتی از روزهای جنگ تعریف می‌کند، آنقدر لحظه‌های بی‌تابی را در ذهن مرور می‌کند که شاید برای ما که به حرف‌هایش گوش می‌دهیم، تحملش سخت باشد. در ذهن باورش سخت است، اینکه او چگونه خود را راضی کرده و جان خود را اینگونه به خطر انداخته است. او با لبخند در جواب می‌گوید: «بزرگ‌ترین غم این روزهایم این است که غزه نرفته‌ام! دلم می‌سوزد که نتوانستم و نشد که درد مردم آنجا را از زاویه دوربین خودم نشان دهم و من درد آنها را روایت کنم». می‌گوید 70 ماه در جنگ ایران و عراق حضور داشته و این تجربه حضور در جنگ به او کمک کرده است که بتواند در 14 جنگ دیگر دنیا شرکت کند و معتقد است: «دوربین من، سلاح من است و با این دوربین است که صدای مظلومیت مردم را به گوش جهان می‌رسانم». از حرف‌هایش قانع نمی‌شوم و باور نمی‌کنم هدفی که پشت این روزهای سخت بوده که او را 2 بار شیمیایی کرده است، فقط همین باشد... ناگهان به یاد فیلم مستند «لعل بدخشان» می‌افتد؛ فیلم 7 قسمتی که قرار شده بود 2 قسمت از آن که مربوط به تاجیکستان می‌شود در تلویزیون پخش نشود اما اشتباهی پخش می‌شود و اینکه چگونه آن قسمت 30 دقیقه‌ای از «لعل بدخشان» توانسته بود آنقدر به نهضت اسلامی تاجیکستان کمک کند که روند تاریخی آنها عوض شود و مردم مسلمان نیمی از حکومت را به‌دست بگیرند. برجی می‌گوید: «وقتی 3-2 کار اول با چنین اتفاقاتی همراه شود، دیگر دل آدم قرص می‌شود که باید برود و کارهای بعدی را انجام بدهد». او از «روایت فتح» و مرتضی آوینی می‌گوید؛ رضا برجی 70 ماه را در جنگ ایران و عراق بوده و فیلمبرداری می‌کرده است. قبل از این فیلم‌ها نیز رزمنده بوده و آرپی‌جی‌زني، تک‌تیراندازي، اطلاعات عملیات، تخریب‌چی، لودرچی و عکاسی و حتی شربت دادن به رزمنده‌ها را با پای شکسته در جزیره «مجنون» در جنگ تجربه کرده است. برجی از اینکه چگونه در «روایت فتح»، گزارشگر را حذف کرده بودند تا رزمندگان مستقیم با دوربین یعنی مستقیم با مخاطب حرف بزنند، می‌گوید و اینکه فیلمبردار دائم دوربین را روی دستش حمل می‌کرده و سوال‌ها را هم خودش می‌پرسیده است، از اینکه دوربین «روایت فتح» آنقدر میان رزمنده‌ها چرخیده بود که همه به حضور این دوربین عادت کرده بودند و دیگر جلوی این دوربین کسی نقش بازی نمی‌کرد یا پیام نمی‌داد و حرف‌های قلمبه نمی‌زد بلکه همه خودشان بودند. رضا برجی از سال 1365 تا سال 1372 با گروه روایت فتح همراهی می‌کرده است. رضا برجی گرچه عکاسی است که رکورد‌دار جهانی حضور در جنگ‌هاست اما هنوز حسرت عکس نگرفتن از برخی صحنه‌هایی که در آنها حضور داشته است را بر دل دارد. او زیباترین عکسی که حسرت نگرفتنش را هنوز در ذهنش مرور می‌کند اینگونه برای ایسنا تعریف می‌کند: «در افغانستان بودیم. با اسب حرکت می‌کردیم و دوربین‌ها را در حین حرکت درون خورجین می‌گذاشتیم. اندکی با یک دهکده فاصله داشتیم. زنی با کوله‌باری از چوب روی سرش از مقابل ما گذشت و به داخل دهکده رفت. به محض اینکه وارد خانه شد، آمریکایی‌ها دهکده آنها را بمباران کردند و ما به سمت دهکده دویدیم و آنقدر هول شده بودیم که دوربین‌ها را فراموش کردیم. تمام خانه‌ها خراب شده بود که آن زن با نوزادی که در دستانش بالا گرفته بود، از تنوری که هنوز روشنش نکرده بود، در را کنار زد و پیدا شد. آرزو داشتم آن لحظه‌ای که آن زن افغان، نوزاد را درون تنور روی دست‌هایش بالا گرفته بود، دوربینم در دستم بود و یک عکس می‌گرفتم. آن زن با لبخند حزن‌انگیزی گفت: ان‌شاء‌الله خیر است».