شکی نیست که همه در بریتانیا «کوین کیگان» را مقبول‌ترین چهره فوتبال می‌شناسند. ستاره و سرمربی اسبق تیم ملی انگلستان حالا در روزهای کناره‌گیری از مربیگری تبدیل به یکی از کارشناسان بانفود رسانه‌هایی مثل ESPN و سایت تخصصی زیرمجموعه‌اش
Soccernet.com شده است. کیگان که یکی از معدود انگلیسی‌های دارنده عنوان بهترین بازیکن اروپا بوده است در آستانه بازی هفته ششم منچستریونایتد در زمین بولتون واندرز به تمجید یک بازیکن دیگر می‌پردازد. کسی که موهای قرمزش در حال به سپیدی گراییدن است اما هنوز با جدیت فوتبال را در ترکیب شیاطین سرخ دنبال می‌کند و الکس فرگوسن هر سال با دیدن آمادگی او مجبور می‌شود قراردادش را یک سال دیگر تمدید کند: پل اسکولز!
کوین کیگان در این مقاله به توصیف این استعداد تمام نشدنی جزیره می‌پردازد:
***
یکی از جذاب‌ترین وجوه تماشای بازی‌های این فصل منچستریونایتد نمایش زیبای پل اسکولز است؛ بازیکنی که مقدر شده همیشه جزو بزرگان لیگ برتر باشد.من تجربه لذتبخش مربیگری «پل» در انگلستان را در حدود یک دهه پیش داشته‌ام و حالا حتی یک ذره از اینکه او در 35 سالگی همچنان جزو برترین‌های فوتبال باشد متعجب نیستم.او این فصل را در شرایطی عالی آغاز کرده است و رشته‌ای از حرکات تاثیرگذار را در خط میانی به نمایش گذاشت. حتی فصل قبل بخت رفتن به جام جهانی را داشت که به نظر من خودش نپذیرفت که برود چون بعید بود بتواند در بلندمدت به انگلستان کمکی بکند. این تصمیم درستی بود از سوی او و من‌یو چون حالا یونایتد با بازی خوب اوست که نتیجه می‌گیرد. استراحت (تابستانی) به او اجازه داد باتری‌هایش را دوباره شارژ کند. وقتی شما به سن او می‌رسید، انتظار سفر کردن همراه تیم کشورتان باری است مضاعف بر وظایف باشگاهی‌تان و این موضوعی است که به شما مربوط است. ساعت روی دیوار همه چیز را به شما می‌گوید. با این حال کار کردن با او در تیم ملی انگلستان همیشه لذتبخش است. من همیشه با اسکولز نرم‌خو بوده‌ام چون در نخستین بازی من به عنوان سرمربی تیم ملی برایمان هت‌تریک کرد که یک پیروزی 3بر1 مقابل لهستان برای تضمین بازگشتمان به مبارزه صعود به یورو 2000 بود.در نوامبر آن سال در بازی‌های پلی‌آف او یک بار دیگر ردپایی از خود برجا گذاشت و در همپدن پارک گلاسکو هر دوگلمان را زد. دست آخر او در بازی مقابل سوئد اخراج شد. تنها مشکلی که با او داشتم در همین رابطه بود. چون پل اسکولز هیچ وقت تکل‌زن خوبی محسوب نمی‌شد. اغلب اوقات یک اخراجی روی دستم می‌گذاشت و در اکثر موارد هم مستحق کارت قرمز بود چون وقتی برای توپ می‌رفت یا توپ را می‌گرفت یا کارت زرد، حد وسطی نداشت.در عوض او در زمین یک مسؤول به تمام معنا بود و در بیرون زمین می‌دانستیم که بچه بسیار ساکتی است . به سختی تمرین می‌کرد و چون حس شوخ‌طبعی خوبی هم داشت نیمی از مواقع حتی حضورش را احساس نمی‌کردیم. چیزی که می‌دیدیم این بود که اسکولز سر می‌رسید، برای توپ می‌رفت و آن را می‌گرفت و با پاسکاری بی‌نظیرش چندین نفر را از بازی خارج می‌کرد و ورای هر چیز دیگری شخصیت عالی‌اش بود. اگر هیچ مصاحبه‌ای انجام نمی‌داد یا به تلویزیون نمی‌رفت یک ذره آزرده نمی‌شد. اسکولز در تمرکز روی فوتبال یک انسان کاملا تک‌بعدی بود و اینگونه است درمی‌یابیم چرا 16 سال پس از آغاز فوتبال حرفهای در منچستریونایتد، هنوز یکی از بهترین بازیکنان به حساب می‌آید.اسکولز می‌تواند برای بازی جنگجویانه یکشنبه (امروز) مقابل بولتون حاضر باشد و به میدان برود ولی اگر نباشد هم یک‌ذره ناراحت نمی‌شود. او می‌تواند به 2 شیوه بازی کند؛ هم در نبردهای تن‌به‌تن شرکت کند و هم چهره دیگر هنرمندانه‌اش را به نمایش بگذارد. به همین خاطر است که هنوز بازی می‌کند و به شکل گسترده در بازی‌ها اثر‌بخش ظاهر می‌شود. او واقعا یک مهره استثنایی است. البته یونایتد این سرباز قدیمی را چهارشنبه‌شب در جام «کارلینگ» و در جریان پیروزی بر اسکانتورپ تا آن اواخر به زمین نفرستاد. من بازیگری حرفهای را از همین تیم آهنین (لقب اسکانتورپ) آغاز کرده بودم پس طبیعتا پای تلویزیون برای تیم سابق خودم هورا می‌کشیدم، علاوه بر این من قاعدتا باید هرکسی ضدمنچستریونایتد است را تشویق کنم چون یک مرد لیورپولی هستم. البته تیم محبوبم آن شب نمی‌توانست من‌یو را ببرد و اولویت با این است که فعلا خودش را در لیگ دسته اول حفظ کند. آن شب تعجبی نداشت که منچستریونایتد تیم ضعیف‌ترش را به زمین بفرستد اما چنانکه «آرتوکاکس» استاد سابقم و کسی که بعدا در مربیگری نیوکاسل به من پیوست، گفته است: «پسر! هیچ‌چیزی مثل یک منچستریونایتد ضعیف نیست». چهارشنبه سرالکس فرگوسن در «گلانفورد پارک» خانه اسکانتورپ غایب بود که این تنها سومین غیبت او در یک مسابقه طی 24 سال حضور در اولدترافورد محسوب می‌شد اما مخالف این موضوع هستم که عدم حضورش نشانه‌ای بود مبنی‌بر بی‌احترامی نسبت به اسکانتورپ و در این مسابقات (اگرچه جام کارلینگ پس از لیگ‌برتر و جام اتحادیه سومین مسابقات معتبر فصل فوتبال انگستان شمرده می‌شود) سرالکس ترجیح داده بود برای تماشای مستقیم بازی والنسیا، رقیبش در لیگ قهرمانان برود و من هم تایید می‌کنم گاهی دیدن بازی یک تیم با چشمان خودت ارزشمند است. هرچقدر هم که دیده‌بان‌ها (آنالیزورها)ی خوبی داشته باشید بازهم حضور خود سرمربی برای تماشای رقیب چیز دیگری است. پس اسپانیا بهترین جایی بود که فرگی آن شب می‌توانست باشد.