هنوز این صحنه از یادم نرفته است، در جام جهانی 1966 انگلیس، آلمان با اروگوئه بازی می‌کرد. « راتین» کاپیتان تیم ملی اروگوئه را داور در برخوردی از زمین اخراج می‌کند ولی بازیکن مزبور قبل از ترک زمین به «اووه زیلر» کاپیتان تیم ملی آلمان نزدیک می‌شود و یک سیلی محکم به گوش او می‌زند. در پی این حرکت «زیلر» دو دستش را به پشت می‌برد و عکس‌العملی از خود نشان نمی‌دهد. راتین حساب کرده بود که با این حرکت «زیلر» مقابله به مثل خواهد کرد و در نتیجه او هم اخراج خواهد شد. «زیلر» ولی زرنگ‌تر از این حرف‌ها بود که در مقابل حریف اخراج شده‌ای عکس‌العملی نشان دهد که به ضرر تیمش تمام شود. در بازی فوتبال، ظرفیت، لغت ویژه‌ای است که اگر با خونسردی همراه باشد هرگز خطری، صاحب این 2خصوصیت را تهدید نمی‌کند اما برای من همیشه از نظر قوانین موجود در جوامع بشری درجه تنبیه کسی که تحریک کرده و کسی که تحریک شده سؤال برانگیز بوده است. یاد فیلم‌های وسترن قدیم می‌افتم، نزد شش‌لول‌بندها هم قانون به همین شکل بود، هفت تیرکشی نشان می‌داد که می‌خواهد هفت‌تیرش را بکشد ولی این کار را نمی‌کرد، با این حرکت نفر مقابل را برای دفاع از خودش تحریک می‌کرد تا این کار را انجام دهد،او ولی با سرعت بیشتر حالا هفت‌تیرش را می‌کشد و کسی را که می‌خواست از خودش دفاع کند به قتل می‌رساند و به این شکل از نظر قانون خلافی انجام نمی‌دهد چون نفر مقابل به شهادت اطرافیان زودتر اسلحه‌اش را کشیده است در حالی که قاتل با نقشه قبلی و با زبردستی بیشتر نقشه قتل فردی را به مرحله اجرا می‌گذارد و به این شکل از طرف قانون تحت پیگرد هم قرار نمی‌گیرد.
در سال 1963 وقتی جان اف کندی رئیس‌جمهور وقت آمریکا به قتل رسید به همان سرعتی که «بن‌لادن» مسبب فروپاشی برج‌های دوقلو شناخته شد «لی هاروی اسوالد» هم قاتل رئیس‌جمهور به جهانیان معرفی شد. وقتی اسوالد را برای محاکمه می‌برند فردی به‌نام «جک روبی» پیدا می‌شود و اسوالد را که در بین چندین مامور
«اف‌بی‌‌ای» محافظت می‌شود از فاصله یک قدمی به قتل می‌رساند و زمانی که جیم گاریسون دادستان «نیواورلئان» می‌خواهد پرونده قتل کندی را دوباره به جریان بیندازد مهم‌ترین شاهد یعنی «جک روبی» هم در بیمارستان می‌میرد. در پرونده قتل «جان اف کندی» هفت تئوری توطئه وجود دارد که عبارتند از: لیندن ب جانسون، صنایع اسلحه‌سازی آمریکا، سازمان سیا، سندیکای جنایتکاران شرق آمریکا، سندیکای جنایتکاران جنوب آمریکا، کوبا و سرکردگان اقتصاد جهانی و جالب اینجاست که بورژوازی اجازه بازبینی عمومی پرونده قتل
جان اف‌کندی رئیس‌جمهور وقت آمریکا را تا سال 2017 ممنوع کرده است.
کمی دقت کنید یا اینکه با دقت بیشتری به سناریوی محاکماتی که برای روشن شدن قضیه قتل رئیس‌جمهور وقت آمریکا نوشته شده است نگاه کنید، هالیوود فیلم‌های جنایی زیادی تاکنون روی پرده سینما آورده است و هیچ مورد پیچیده‌ای نبوده که بدون نتیجه باقی مانده باشد، همه قاتلان دستگیر شده‌اند و نتیجه اخلاقی در پایان این بوده است که هیچ عمل جنایتکارانه‌ای وجود ندارد که پلیس آن را کشف نکند. سال‌ها پرونده قتل کندی در جریان بود، گروه‌های زیادی در این مورد تحقیقات لازم را به عمل می‌آورند و جالب اینجاست که در پایان، دموکراسی بورژوایی مردم را لایق دانستن نتیجه این تحقیقات نمی‌داند. رئیس‌جمهور آمریکا را کشته‌اند. قوه قضائیه این کشور بزرگ و قدرتمند که الگوی دموکراسی است به پرونده این قتل رسیدگی می‌کند و آن را مختومه اعلام می‌دارد و آگاهی عمومی از نتیجه همه این تحقیقات، رسیدگی‌ها و رای‌های صادره را به 50 سال یعنی نیم قرن بعد موکول می‌کند، مطمئن باشید در سال 2017 زمانی‌که نتیجه این پرونده به آگاهی عموم رسید اگر در خیابان‌های آمریکا دست به همه‌پرسی زده شود شاید یکی از هر هزار نفر هم نداند موضوع از چه قرار است.
در بازی پیام با مقاومت سپاسی خداداد ظرفیتش اکتفا نکرد، خونسردی‌اش را از دست داد و کتک‌کاری کرد. اگر خداداد کتش را در می‌آورد و تک به تک با این خبرنگار روبه‌رو می‌شد یا می‌زد یا می‌خورد برای من هیچ مساله‌ای اتفاق نیفتاده بود. آدم‌ها به دلیل آدم بودنشان گاه کتک‌کاری هم می‌کنند چون مثل ربات برنامه‌ریزی نشده‌اند. خداداد! آنچه که در این قضیه مرا ناراحت کرده است کتک‌زدن یک نفر به‌وسیله 10 نفر است، من این عمل را دور از مردانگی می‌دانم، اینکه دعوا کردی و کتک‌کاری برای من مهم نیست ولی اینکه آنجا بودی و اجازه‌دادی که 10 نفر یک نفر را بزنند برای همین عمل باید که تنبیه شوی و امیدوارم که مرد و مردانه قبول کنی که حرکتی دور از انتظار اتفاق افتاده است. من با شناختی که از تو دارم انتظار نداشتم بایستی و نظاره‌گر آن باشی که 10 نفر یک نفر را بزنند حتی اگر تحریک از جانب او بوده باشد. اما خداداد عزیز از تو چند سوال دارم: آیا در همین مدت کوتاه مربیگری‌ات بازیکن یا بازیکن‌هایی استخدام کردهای که 100 میلیون قرارداد آنها پنجاه میلیونش مال تو بوده باشد؟ آیا سعی کردهای قبل از مسابقه‌ای در عالم رفاقت بازیکن‌های حریف را به کم‌کاری واداری؟ آیا سعی کردهای داور یا داورهایی را برای منافع باشگاهی‌ات تحت تاثیر قرار بدهی؟ اما مطمئنم كه تو هيچ‌كدام از اين كارها را انجام نداه‌اي. بورژوازی، روابط اجتماعی را همیشه از دریچه منافع خصوصی می‌بیند و نه بر مبنای حقیقی مناسبات موجود، مناسبات غیرمعمول موجود در فوتبال ما چندان قابل توجه نویسندگان ما نیستند شاید به این دلیل که جذابیت پنهان بورژوازی بهتر است که پنهان بماند.