آلفرد هیچکاک تقدیم می‌کند

«سرآلفرد جوزف هیچکاک» یکی از فیلمسازان و تهیه کنندگان مطرح تاریخ و از پیشگامان
ژانر‌های تعلیق (Suspense) و دلهره روانی
(Psychological Thriller) است. وی پس از یک زندگی حرفه‌ای موفق در فیلم‌های صامت و کلام دار در بریتانیا به هالیوود نقل مکان می‌کند. او روی بسیاری از کارگردان‌های بزرگ نظیر «اسپیلبرگ»، «تارانتینو» و «برایان دی پالما» تاثیرگذار بوده است.

هیچکاک در روز 13 آگوست 1899 در لندن متولد شد. هنگامی که او پسربچه‌ای بیش نبود پدرش او را به همراه یادداشتی به ایستگاه پلیس محلی فرستاد که در آن خواسته شده بود که پسر به مدت 10 دقیقه و به عنوان تنبیه برای رفتار نامناسب حبس شود. پس از آزاد کردن وی مامور پلیس در جمله‌ای به او می‌گوید: این همان چیزی است که به سر آدم‌هایی که کارهای بد انجام می‌دهند، می‌آید. همین برخورد خشن یا اتهام‌های ناروا به‌طور‌ مداوم در فیلم‌های هیچکاک بازتاب می‌یابد. پس از درگذشت پدر، آلفرد وارد یک مدرسه مهندسی در لندن می‌شود. او همچنین در شعبه لندن شرکتی که بعد‌ها به «پارامنت پیچکرز» شهرت یافت شروع به کار می‌کند.

هیچکاک از دوران جوانی به فیلم علاقه داشت و مدام به سینما می‌رفت اما فرصت کارگردانی زمانی به او روی می‌آورد که کارگردان فیلم «همیشه به همسرت بگو» (1923) بیمار می‌شود و هیچکاک این فیلم را کامل می‌کند. عملکرد او موجب می‌شود که رئیس‌ استودیو، کارگردانی فیلمی به نام «شماره 13» را به او بسپارد هرچند که این پروژه متوقف می‌شود. او در چند فیلم به عنوان دستیار کارگردان مشغول به کار بود تا اینکه ساخت فیلم انگلیسی-آلمانی «باغ تفرجگاه» (1925) به او واگذار می‌شود. موفقیت هیچکاک با ساخت چند فیلم دیگر در انگلستان ادامه می‌یابد که برخی از آنها باعث شهرت او در ایالات متحده نیز می‌شود. در ادامه وی برای ساخت رمانی از «دافنه دو موریه» با نام «ربکا» (1940) به آمریکا می‌رود و از این پس موفقیت و شهرت او با سرعت هرچه بیشتر پیش می‌رود. هیچکاک همچنین در سال 1955 و با تهیه یک مجموعه با عنوان «آلفرد هیچکاک تقدیم می‌کند» به شهرت و موفقیت مالی بیشتری دست یافت. از کارهای مهم او می‌توان به فیلم‌هایی چون «ربکا»، «طناب» (1948)، «پنجره عقبی» (1954)، «مرد عوضی» (1956)، «سرگیجه» (1958)، «شمال از شمال غرب» (1959)، «روانی» (1960) و «پرندگان» (1963) اشاره کرد اما مساله‌ای که برای علاقه‌مندان به هیچکاک و اهالی سینما تعجب‌آور است این است که این کارگردان بزرگ تاریخ هرگز موفق به دریافت جایزه اسکار نشد.

سبک کار هیچکاک بسیار جالب توجه است به گونه‌ای که وی پس از اتمام فیلمنامه تمام فیلم را حتی تا «کات»‌های پایانی‌اش تصور می‌کرد. او تا ریزترین جزئیات را هم در متن نمایش می‌نوشت اما هنگام فیلمبرداری به متن نگاه نمی‌کرد چراکه او همه چیز را از بر داشت. هیچکاک همچنین به کار کردن با هنرپیشه‌های ویژه‌ای علاقه داشت که از میان آنها می‌توان به نام‌هایی چون «اینگرید برگمن»، «گریس کلی» و «کری گرانت» اشاره کرد. مهارت او در گونه فیلم‌های دلهره‌آور به حدی بود که او را «استاد دلهره» می‌نامیدند. وی خود در این‌باره می‌گوید: اگر من سیندرلا را می‌ساختم مخاطب بلافاصله به‌دنبال یک جسد درون کالسکه او می‌گشت. او از به بازی گرفتن بیننده لذت می‌برد و گاهی برای ایجاد تنش در فیلم از سایه روی دیوار استفاده می‌کرد اما چه چیز استاد دلهره را می‌ترساند؟ خود هیچکاک لیست جالبی را در این باره ارائه ‌ می‌دهد که شامل بچه‌های کوچک، پلیس، ارتفاع و عدم موفقیت فیلم بعدی نسبت به فیلم قبلی او است. هرچند که طبق یکی از جملات معروفش حتی شکست‌های او هم پول‌ساز هستند و یک سال بعد تبدیل به کاری کلاسیک می‌شوند.

نحوه برخورد هیچکاک با هنرپیشه‌ها هم جالب توجه بود. او بر این باور بود که هنرپیشه باید تنها روی بازی‌اش تمرکز کند و کار روی متن و شخصیت‌ها را به کارگردان و فیلمنامه‌نویس واگذارد. این نظر تا حد بسیاری مورد قبول کارگردان‌های موج نوی فرانسه مانند «تروفو» بود که در دهه 5موجب شکل‌گیری «نظریه مؤلف» شدند که بر قدرت هنری کارگردان در فرآیند فیلمسازی تاکید می‌کرد. او همچنین فیلمبرداری در «لوکیشن»‌ را چندان دوست نداشت. وی نقش فیلمنامه را برای تولید یک فیلم خوب بسیار حیاتی می‌دانست. البته هیچکاک تعریف ویژه‌ای نیز از فیلم خوب داشت. به اعتقاد او فیلم خوب فیلمی است که حتی اگر صدای آن هم قطع شود مخاطب به وضوح بداند که چه چیز در حال روی دادن است. آلفرد هیچکاک بی‌تردید یک نماد برای سینمای جهان است که در 6 دهه فعالیت هنری به موفقیت‌های بسیاری دست یافت. او سرانجام در 29 آوریل 1980 بر اثر بیماری کلیوی در ایالات متحده درگذشت.