تلخ مثل حقیقت

الهام صالح:

«رئالیسم کثیف » بهترین تعریف درباره کتاب «وقتی از عشق حرف می‌زنیم» است. «وقتی از عشق حرف می‌زنیم» کتابی است از «ریموند کارور»، کتابی که از نام و طرح جلد روی آن، به نظر می‌آید مثل عسل شیرین باشد، اما نیست. «وقتی از عشق حرف می‌زنیم» نه به آن تلخی است که از عبارت «رئالیسم‌کثیف‌» برمی‌‌آید و نه به این شیرینی که از نام « وقتی از عشق حرف می‌زنیم». ریموند کارور در این کتاب، واقعیت‌های زندگی را به تصویر کشیده، اما در کنار هم قرار گرفتن این واقعیت‌ها ممکن است کمی‌ مخاطب را اذیت کند. آدم‌های کتاب، اغلب سطح زندگی متوسطی دارند و اغلب درگیرند تا لقمه نانی حاصل کنند. تلخی ماجرا این است که گاهی نقش‌های زن و مرد با یکدیگر جابه‌جا می‌شود: ارل اوبر که قبلا فروشندگی می‌کرد، از کار بیکار شده بود اما زنش دورین شب‌ها در یک کافی‌شاپ شبانه‌روزی نزدیک شهر پیشخدمتی می‌کرد (داستان آنها شوهر تو نیستند). تلخی‌های کتاب دقیقا از این دسته است. آدم‌ها کار می‌کنند و کار می‌کنند و کار می‌کنند، اما به نقطه‌ای که باید نمی‌رسند. در این شرایط است که آنها حسرت می‌خورند. گاهی حسرت این آد‌م‌ها برای مخاطب، خیلی دردناک می‌شود: اغلب زندگی خودشان را با همسایه‌شان هریت و جیم استون مقایسه می‌کردند. به نظر آنها، استون‌ها زندگی پربارتر و شادتری داشتند. بیشتر وقت‌ها برای شام بیرون می‌رفتند یا توی خانه میهمان داشتند و یا به خاطر کار جیم به نقاط مختلف کشور سفر می‌کردند (داستان همسایه‌ها). وقتی از عشق حرف می‌زنیم ، داستان ناکامی‌ها و تلخکامی‌ها است، اما نه تلخکامی‌های یک ملیت خاص بلکه تلخکامی‌ نسل بشریت. داستان آدم‌هایی که خلأهای درونی بسیاری دارند، اما در این باره ناآگاهند. کارور با نشان دادن این خلأ و با انگشت گذاشتن روی خلأ درونی انسان‌ها به دنبال چاره‌جویی است. شاید، اما نه! قطعا این کتاب به مخاطب تلنگر می‌زند.

وقتی از عشق حرف می‌زنیم/ ریموند کارور/ ترجمه: پریسا سلیمان زاده، زیبا گنجی/ انتشارات مروارید