بنت‌الهدی صدر:
... پیرزن روستایی: «پس نطلبیده!» مرد شهری: «چی مادر؟» و پیرزن: «جاده به اون صافی رو که گم کردی، ماشینتم که خرابه... پس نطلبیده».
وقتی نیاز داری هم می‌توانی دل به دریا بزنی و هم به کویر، می‌توانی بزرگ‌ترین خطرها را به جان بخری و گذارت به جاده‌ای بیفتد که اصلاً آن را نمی‌شناسی و در مسیر یک زیارت دوست‌داشتنی، راهی جاده‌ای شوی که آهو دارد و مقصدش هم به «ضامن آهو» ختم می‌شود. روایت فيلم «ایستگاه متروک» (عليرضا رئيسيان)، روایت ترک شاخه‌های خوش رنگ و لعاب بهاری زندگی و برگشتن به اصل است. برگشتن به واسطه «نیاز» و چه فرقی می‌کند که این نیاز «کودکی» باشد که آرزوی شنیدن صدای گریه‌اش تو را بی‌تاب می‌کند و یا هر چیز دیگر. مهم این است که تو قصد کردهای و باید برای «رسیدن»، پیش از حرکت به «یقین» رسیده باشی و دلت را کف دست حسابی ورانداز کرده باشی و به این باور رسیده باشی که مقصد هم باید «باور» تو را باور کند. یعنی «تو را بطلبد...» این یعنی مصداق و ثمر حرف همان پیرزن روستایی؛ که حتی اگر صاف‌ترین و یک‌دست‌ترین جاده‌ها و مسیرها نیز پیش‌روی تو باشند، اگر مقصد ذره‌ای در حرکت تو شک کند، تو گم‌خواهی شد، آن وقت باید آنقدر بگردی تا پیدا کنی قطعات پازلی را که «باور» تو را تکمیل می‌کنند و دست‌هایت را پر می‌کنند و از نیازی که می‌بارد همواره و شاید تو گاهی غافلی و فقط گاهی، گوشه‌ای از گزش نرمش را احساس می‌کنی. «ایستگاه متروک» سرگذشت ایمان در سرگشتگی انسان امروز است؛ منزلی که گاه خواسته و گاه ناخواسته در مسیر تو جاخوش می‌کند، تا زمانی را هرچند گذرا بایستی و برای داشته‌هایت بجنگی و اگر آنقدر ناداری که دستت به هیچ «داشته» چشمگیری در میان اندوخته گذشته‌ات نمی‌رسد، در زایشی همچون پروانه از پیله، خود را بازیابی. سفری به گذشته‌های خیالت کن؛ «ایستگاه‌متروک» تو، چند رفت و بازگشت داشته است؟!