1- قسمت اول حرف‌های سرمربی فاتح قابل قبول است «یکی از روش‌های فتح دروازه حریف، سانتر از جناحین است که ما با استفاده از این روش موفق به گلزنی و خلق موقعیت‌های دیگر شدیم» اما اینکه چرا پرسپولیس در دقایق سخت - همان لحظاتی که حریف جانانه دفاع می‌کند - باز هم روی سانتر، ابرام و اصرار دارد هنوز بی‌پاسخ مانده یا دست‌کم جواب قانع‌کننده‌ای از سوی پیروانی مطرح نشده است.
2- منچستر قبل از سوت آغاز دیدار مقابل ساندرلند در فکر بهبود تفاضل گل بود اما عقربه‌های ساعت دقیقه 90 را نشان می‌داد و پسران سرالکس هنوز در پی سه امتیاز می‌دویدند. قیاس مع‌الفارق نیست اما در 2 بازی انتهایی پرسپولیس که مصادف با دومین و سومین دیدار پیروانی جوان در لیگ برتر شده بود قرمزها هم اینچنین در 2 نوبت به بن‌بست محض رسیدند. اول‌بار در مقابل شاگردان میثاقیان که سرانجام ماحصل آن همه سانتر، سانتر و سانتر یک ضربه کرنر و یک پرواز بلند و یک سه‌امتیاز شیرین شد و بار دوم در مقابل راه‌آهن و این‌بار پرسپولیس گل اول را زود به‌دست آورد اما وقتی در پی مطمئن شدن بردش می‌گشت سانترهای پر تعداد آنها جملگی به سطل زباله می‌رفت.
3- تجربه مربی بزرگی مثل دنیزلی حکم می‌کند اول نتیجه سپس زیبایی، چرا که همین قوم 2 فصل قبل، زیباترین فوتبال‌ها را دیدند و سرانجام به خاطر ناکامی در کسب جام، بدون ریختن اشکی با سرمربی فعلی بشیکتاش خداحافظی کردند اما وقتی قطبی با فوتبالی به مراتب معمولی و ترسوتر کاپ هفتم را به ویترین تارعنکبوت گرفته پرسپولیس فرستاد، آن وقت چشم‌هایی بودند که در نبود او گریستند و حتی بار دوم زمانی که مجددا بی‌دلیل بار سفر بست باز هم بودند و هستند کسانی که چشمانشان بیکار ننشست.
4- این را گفتیم تا به افشین ثانی هم حق بدهیم در ابتدای کار بیش از آنکه فکر هیجان سکوها باشد در اندیشه سه‌امتیازی‌هایی بماند که برای صعود او به طبقه مربیان بزرگ واجب واجبات است اما سوال این است، پیروانی که تا امروز نشان داده از شهامت بیشتری نسبت به قطبی برخوردار است در تبارشناسی مربیان به کدام دسته تعلق خاطر دارد؟ آیا او جسارت بیشترش را در فوتبالی آغشته به سانتر معرفی می‌کند یا قدر پتانسیل بی‌همتای امروز تیمش را می‌داند و بعد از گذر از سرزمین بی‌ثباتی، فوتبالی را به نمایش می‌گذارد در وزن بازیکنان تراز اولی که در اختیار دارد؟
5- منچستر در ابتدا می‌خواست از ساندرلند یک مغلوب بزرگ بسازد اما وقتی نیمه اول را در این خیال باطل گذراند و در نیمه دوم کریس را خارج از مجموعه‌اش دید آن‌وقت خواسته یا ناخواسته همان کاری را کرد که شاید آرزوی میهمان بود. سانترهای رافائل و رونی از راست، گیگز و اورا از چپ همانقدر ثمربخش بود که سانترهای سرخپوستی قرمزهای تهران در برابر استقلال اهواز. البته منچستر هم بهتر سانتر می‌کرد و هم بهتر حمله اما از گل خبری نبود تا اینکه آنها هم فهمیدند به غیر از توپ بلند خدا روش‌های دیگری را هم دوست دارد. دومین شوت مایکل کریک در نیمه دوم در دقیقه 90 نواخته شد و همین دومین شوت سازنده تنها گل مصافی بود که پیش از این همه فکر می‌کردند چندین گلزن مختلف دارد.
6- پیروانی 2 دیدار را در تهران گذرانده و سومین آن فردا در راه است. تجربه 2مصاف گذشته می‌گوید سایپا همانند استقلال اهواز و راه‌آهن فشرده‌تر از گذشته دفاع می‌کند و پرسش این است آیا فردا فرشته خوشبختی باز از راه آسمان می‌آید؟