هفته‌ای که گذشت شهر حساس و اقتصادی بمبئی که مرکزی برای توریسم هند است، هدف حملات تروریستی قرار گرفت. هند پس از این حملات انگشت اتهام را به سوی پاکستان دراز کرد و موجب شد تا تنش میان 2 کشور از سر گرفته شود و پس از آن هم با دستگیر شدن چند نفر شائبه دخالت نداشتن پاکستان در حملات مذکور
به‌وجود می‌آید.
از حدود 2 سال قبل انگلیسی‌ها یک خط مستقل را در مذاکره با طالبان آغاز کردند و در این میان هندی‌ها نخستین کسانی بودند که رابطه میان این 2 را فاش کردند. زیرا هندی‌ها توانسته‌اند نفوذ خود را در افغانستان گسترش داده و روابطی را با طالبان ایجاد کنند، پس طبیعی بود که از چنین رابطه پنهانی آگاه شوند و از طریق رسانه‌های خبری خود سطح ارتباطی را که انگلیسی‌ها با طالبان در افغانستان ایجاد کرده بودند، افشا کنند. بدیهی است که سرویس اطلاعاتی انگلستان، «MI6» پس از این رخداد بسیار مایل بود که بخواهد عکس‌العمل درخور این اقدام هندی‌ها نشان بدهد، منتها نشان دادن این ضرب شست به یک پروژه تکامل‌یافته نیاز دارد تا ضمن اینکه یک پاسخ به هندی‌ها داشته باشد، آنها را به سمت غربی‌ها سوق داده و مطابق با این استراتژی روس‌ها هم کاملا در تعامل با هند بازنده محسوب شوند. روس‌ها و انگلیسی‌ها همیشه در صحنه اروپا و حتی تاریخ سنتی ایران رقیب یکدیگر بوده و با یکدیگر تعامل جدی و فعال داشته اند. این 2 در صحنه‌های خاص می‌توانند همکاران خیلی خوبی باشند و البته در صحنه‌های دیگر بین‌المللی نیز رقبای خوبی هستند. در همین راستا می‌بینیم که درست پس از حملات بمبئی، دیمیتری مدودف به هند سفر می‌کند و در همین مقطع خاص یکسری مذاکرات و قراردادهای قابل توجهی را با هندی‌ها به امضا می‌رساند.
آخرین اخبار نیز حاکی از آن است که هندی‌ها علاوه بر آن فهرست 20 نفره‌ای که به‌طرف پاکستانی دادند، افراد غیرپاکستانی دیگری را نیز دستگیر کرده‌اند و جالب اینجاست که 3 نفر از این اشخاص انگلیسی هستند و یک بنگلادشی نیز در میان دستگیرشدگان حضور دارد.
در این میان می‌توان متصور شد که دستگاه امنیتی روسیه نیز وارد بازی شده تا طرف غربی را به نحوی خراب، منفعل و رسوا کند. اینکه هندی‌ها در همین مقطع خاص با روس‌ها قرارداد جدید می‌بندند نشان دهنده آن است که به آن هدفی که می‌توانست پشت‌سر این حملات باشد، تن نداده و اجازه نداده‌اند که یک جبهه غربی در شبه قاره فعال شود. از سوی دیگر برخی از کشته‌های هتل‌های بمبئی را یهودیانی تشکیل می‌دادند که ضد صهیونیستم بوده‌اند.
حتی در مراسم خاکسپاری این افراد در اسرائیل، مقامات رژیم صهیونیستی به خانواده این افراد اجازه مانورهای رسانه‌ای و تشییع جنازه‌ها را ندادند که این امر نشان می‌دهد تمام این حوادث حساب شده بوده است تا هم تضاد میان پاکستان و هند تشدید شود و هم اینکه پدیده‌ای به نام افراطی‌گرایی اسلامی را منطقه‌ای کنند تا بتوانند به‌عنوان پروژه‌ای جدید سناریوهای جدیدی را در رابطه با آن مدون سازند. از این روی این مساله بعدها هم در لایه‌های پنهان سیر خود را دنبال می‌کند. چندی بعد هم انگلیسی‌ها بلافاصله به‌عنوان یک واکنش، یکسری انفجار در نزدیکی یک حسینیه در پیشاور پاکستان را سازماندهی کردند که منجر به شهادت تعداد زیادی از شیعیان شد. در اینجا این توضیح ضروری به نظر می‌رسد که معمولا بین هند و پاکستان در سال‌های گذشته چنین رویدادهایی به شکل طبیعی طراحی و به اجرا گذاشته می‌شده است و هندی‌ها در داخل پاکستان و پاکستانی‌ها در داخل هند دست به چنین اقداماتی می‌زدند ولی وقتی که طرف سومی وارد شده و می‌خواهد چنین بازی‌ای را تکرار کند، زمینه‌های رسوا شدنش با یکسری شاخص‌ها فراهم می‌شود. بویژه که در حملات بمبئی هیچ شاخص ضدسنی وجود ندارد که بخواهد احساسات شیعیان را برانگیزد تا بشود از طریق آن به یک جنگ شیعه و سنی دامن زد. در داخل پاکستان نیز تمام توجهات معطوف به این است که با هرگونه اقدام و دخالت خارجی‌ها مقابله شود.
فضا در این کشور کاملا بر ضد هندیان و آمریکا‌یی‌هاست زیرا آمریکا در دیپلماسی‌های خارجی خود همیشه از هند جانبداری می‌کند و اساسا بحث اختلاف شیعه و سنی مطرح نیست بنابراین خیلی جای تعجب دارد که سنی‌ها بخواهند برضد شیعیان در پیشاور بمب‌گذاری انتحاری را به اجرا بگذارند. اینجاست که می‌توان فهمید چنین اقداماتی از جای دیگری مدیریت می‌شود و این انفجار را نیز می‌توان ادامه طرحی دانست که طراحان آن در اتاق‌های بحران لندن و واشنگتن نشسته‌اند و فضا را به سمت لایه‌هایی می‌برند که از قبل پیش‌بینی شده است.