بنت‌الهدی صدر: حوله را از روی صورت خیس و تمیزش کنار زد و عمدا چشم‌هایش را مظلوم کرد و به گوسفندی دوخت که در حال خوردن بود و قرار بود به خاطر حاجی‌بودنش فردا ذبح کند. حاجي! حاجي يك‌ساله... سال قبل همین موقع‌ها بود که روی یکی از سنگ‌های صحرای عرفات نشست و دعای مولایش را زیر طاق لاجوردی زمزمه کرد ... چشم‌هایش آن روز غوغایی داشتند. دلش غنج زده بود كه از بين اين همه بنده قد و نيم قد انتخاب شده و آمده بود ديدار... حالا یک‌سال گذشته و از آن روز عجیب، بیشتر از چیزی شبیه هاله، خاطره یا یک خواب شیرین باقی نمانده است. تنش هنوز از غسل روز عرفه نم داشت. معلوم نبود از قلبش بعد از آن سفر، چيزي باقي‌مانده است يا نه! رسا و هماهنگ، سر جايش به سينه‌اش مي‌كوبيد... درست مثل موجودي بي‌تاب... شايد هم شرمگين. از گوشه صورتش قطره‌ای آب روی گردنش خزید. نمی‌دانست عرق شرم است یا آب موهایش! گوسفند هنوز داشت می‌خورد. داشت حسابی پروار می‌شد...
عكس: ايرنا