گروه حوادث:
زن جوان، وقتی به اتهام داشتن گواهینامه رانندگی به نام دختر دیگری بازداشت شد، هیچکس نمی‌دانست راز پنهان این جعل به 10 سالگی او بازمی‌گردد. زن جوان هنوز نمی‌داند واقعا کیست و هر بار خود را به نامی معرفی می‌کند و پلیس تاکنون با اسامی ثریا، سارا، فروزان و... او روبه‌رو شده است.
راز همزاد
چندی پیش، دختر جوانی به نام ثریا برای گرفتن گواهینامه به آموزشگاه رانندگی مراجعه کرد. وقتی در امتحان رانندگی قبول شد، مدارک خود را برای صدور گواهینامه به مسؤول آموزشگاه ارائه داد. مشخصات ثریا وارد رایانه آموزشگاه شد تا گواهینامه‌اش صادر شود، اما مسؤول آموزشگاه مشاهده کرد ثریا پیش از آن، گواهینامه گرفته است. ثریا باور نمی‌کرد، چون هیچ‌گاه گواهینامه نگرفته بود. شماره شناسنامه، سریال و همه مشخصات فامیل دختری که گواهینامه داشت، با ثریا همخوانی داشت.
همزاد ناشناس
ثریا با پی‌بردن به ماجرا تصمیم گرفت از همزاد ناشناس خود در دادگاه شکایت کند. دختر جوان به شعبه هفتم دادسرای ناحیه 19 رفت و ماجرای جعل شناسنامه و هویتش را برای بازپرس «مفاخری» فاش کرد.
با این شکایت، بازپرس پرونده دستور ردیابی رایانه‌ای برای شناسایی همزاد ثریا را صادر کرد تا راز این گواهینامه فاش شود. چندی نگذشت که مأموران با اقدامات پلیسی، شماره تلفنی از همزاد ناشناس این دختر جوان به دست آوردند. بدین‌ترتیب با هماهنگی‌های پلیس، «ثریا» در تماس تلفنی با جاعل شناسنامه خود و برقراری طرح دوستی با او قرار ملاقات گذاشت. روز قرار، مأموران نیز به محل دیدار ثریا و همزادش اعزام شدند و زمانی که جاعل ناشناس سر قرار آمد، او را به اتهام جعل سند دستگیر کردند.
سکوت در بازجویی
این زن که فکر نمی‌کرد به‌خاطر جعل شناسنامه، دستگیر شده باشد، قفل سکوت بر لبانش زده بود. او هیچ نمی‌گفت و ادعا می‌کرد دست به هیچ جعلی نزده است.
شوهر متهم کجاست؟
متهم که زیر بار اتهام خود نمی‌رفت، به بازپرس پرونده گفت: من مدت‌ها پیش ازدواج کرده‌ام. یک کودک خردسال دارم. همسرم راننده ترانزیت است. از زندگی‌ام راضی‌ام و اصلا از وضعیتی که پیش آمده راضی نیستم.
وی افزود: شوهرم به‌خاطر کارش الان در تهران نیست و نمی‌دانم کدام شهر است. باید تا هفته دیگر به خانه بازگردد، بچه‌ام در خانه منتظرم است یک کودک چهار‌ساله دارم. چون تصور می‌کردم این دختر، از دوستان قدیمی‌ام باشد به سر قرار آمدم. وی وقتی اصرار بازپرس «مفاخری» را در احضار شوهرش به دادسرا دید، گفت: همسرم در شهران برایم خانه‌ای اجاره کرده است و خرجی‌ام را به‌طور کامل می‌دهد، اما در ماه، یک‌بار هم به خانه سر نمی‌زند. او هر وقت به خانه می‌آید، کارش را بهانه کرده و زود می‌رود. نمی‌دانم این زن کیست، او چرا نامش با نام من یکی است؟ بازپرس با وجود ادعاهای واهی «ثریا»ی قلابی، شوهر وی را به دادسرا احضار کرد تا بتواند به سرنخی از سرنوشت این زن بی‌هویت دست یابد.
دو زن با یک نام
در حالی که اثری از شوهر «ثریا»ی قلابی نبود، بازپرس «مفاخری» از «ثریا»ی واقعی خواست تا با آمدن به دادسرا و روبه‌رو شدن با «ثریا»ی قلابی، او را وادار به اعتراف کند. بدین ترتیب، دو دختر با یک نام در شعبه 7 دادسرای ناحیه 19 در برابر یکدیگر قرار گرفتند. دختر جوان با بیان دردسرهایی که همزادش برایش به‌وجود آورده و او را تا حدی از کار و زندگی انداخته، خواست «ثریا»ی قلابی را به حرف بکشاند و گفت: داشتن یک‌شناسنامه و یک‌هویت با دو شخصیت متفاوت برایم دردسرساز شده است. در خانه همیشه سرکوفت بیکاری را می‌خوردم، به همین‌خاطر تصمیم گرفتم حداقل مدرک گواهینامه‌ای داشته باشم تا از دست این سرکوفت‌ها راحت شوم اما هر تیری که می‌اندازم به سنگ می‌خورد. دختر جوان که گریه امانش نمی‌داد، افزود: خانواده‌ام نسبت به من بدبین شده‌اند و می‌گویند تو لیاقت هیچ‌کاری را نداری. مدتی تصمیم گرفته بودم خودکشی کنم. اما جرأت آن را پیدا نکردم. زندگی‌ام کاملا فنا شده است.
گریه‌های این دختر نیز باعث نشد تا «ثریا»ی قلابی، قفل سکوت را بشکند و بازپرس، وی را به اتهام جعل با صدور قرار وثیقه روانه زندان کرد.
برده فروخته‌شده
چندی نگذشت که زن جوان در زندان به‌دلیل عذاب‌وجدان از بازپرس ویژه درخواست کرد تا در دادسرا اعتراف کند. ثریای قلابی پیش روی بازپرس ایستاد و گفت: مادرم اهل سوریه و پدرم افغانی بود. تا 10سالگی را به‌خوبی به یاد ندارم. نمی‌دانم چگونه به ایران آمدیم و در زاهدان ساکن شدیم. وضع مالی‌مان بسیار بد بود. پدرم بدهی زیادی داشت. حقوق کارگری‌اش خرجی زندگی را جواب نمی‌داد. به همین‌خاطر پدرم در دوران کودکی‌ام مرا به مردی خبیث که طلبکار بود، فروخت. این مرد، نه تنها با من بدرفتاری می‌کرد و به اذیت و آزارم می‌پرداخت، بلکه مثل برده از من کار می‌کشید. مدتی بعد، او نیز من را به مرد دیگری فروخت. چندین بار، دست به دست فروخته شدم تا اینکه در 14سالگی قربان که اهل مشهد بود دلباخته من شد و به خواستگاری‌ام آمد و خواست ازدواج کنیم. یک مشکل پیش آمد، من شناسنامه‌ای نداشتم تا بتوانیم در دفترخانه، عقد محضری کنیم. خواستگارم توانست شناسنامه‌ای جعلی برایم تهیه کند. با یکدیگر ازدواج کردیم و عقدمان در دفترخانه ثبت شد. زندگی خوبی داشتم تا اینکه احساس کردم رابطه‌مان رو به سردی است. وقتی پسرم به دنیا آمد، شوهرم به بدرفتاری پرداخت. مرتب زندگی گذشته‌ام را به یادم می‌آورد. همیشه می‌گفت تو لیاقت مادر شدن را نداری هر روز کتکم می‌زد و ماه‌ها از خانه می‌رفت و رهایم می‌کرد. خسته شده بودم. زندگی‌ام تباه شده بود. تقاضای طلاق کردم و او هم سریعا پذیرفت. دیگر نمی‌توانستم در مشهد زندگی کنم. با کوله‌باری از غم و ناامیدی به تهران آمدم. هیچ چیز خوشحالم نمی‌کرد. زندگی بر باد رفته‌ای داشتم، با هر مردی تا مرز ازدواج پیش می‌رفتم به اختلاف برمی‌خوردم. دلم برای بچه‌ام تنگ می‌شد و همه‌جا با اسامی متفاوتی خودم را معرفی می‌کردم. من از کودکی بی‌هویت بودم و این خیلی تلخ است.