آینه‌های نشکن، سریالی بود که بعد از ساعت شنی، تا حدودی طلسم حضور کمرنگ‌تان در تلویزیون را شکست، فکر می‌کنید، این حضور برای جبران سال‌های دوری از تلویزیون مناسب بود؟
مهم‌ترین دلیلی که موجب شد نقش حبیبی در سریال آینه‌های نشکن را بازی کنم، برمی‌گردد به نقشی که در سریال ساعت شنی داشتم. چون نقش مش دریا به اندازه کافی ویژگی‌های مثبت اخلاقی داشت احساس کردم حضور در یک نقش منفی می‌تواند برایم جذاب و دوست‌داشتنی باشد.
ولی چهره آرام و دوست‌داشتنی شما کمتر چنین شخصیت‌هایی را می‌پذیرد.
این لطف شما است، اما من یک بازیگرم و دوست دارم نقش‌های مختلف را با ویژگی‌های متفاوت بازی کنم و از آنجایی که شاید در بین فیلمنامه‌های مختلف نقش‌های قابل قبولی پیشنهاد نشود سعی می‌کنم، نقشی را بپذیرم که انگیزه بازیگری‌ام را تحریک کند و فکر می‌کنم نقش حبیبی این کار را کرد.
ویژگی‌های منفی که در شخصیت حبیبی وجود داشت از ابتدا همین‌قدر بود؟
خیر، ولی از آنجایی که حبیبی در این داستان باید سیمین (صباکمالی) که شخصیت اصلی قصه بود را گمراه می‌کرد، پس باید ویژگی‌های منفی او حد بالاتری پیدا می‌کرد.
چه ویژگی‌های خاصی به این شخصیت اضافه شد؟
ویژگی‌های آن در ظاهر کوچک بود و با توجه به ظرافت‌هایش، کم‌رنگ و پررنگ می‌شد.
بازی در نقش منفی چه تفاوتی با نقش‌های مثبت دارد؟
تفاوتی ندارد، به نظرم همان روش‌ها و معیارهایی که برای نقش‌های مثبت به کار می‌بریم را باید در نقش‌های منفی هم رعایت کنیم. ولی اگر برای هر شخصیتی شناسنامه‌ای طراحی کنیم. کار بهتر دیده خواهد شد، به طور مثال این شخصیت منفی با ویژگی‌های رفتاری منفی قطعا در جایی و در بین افرادی با همین ویژگی‌ها تربیت شده و دردسرهایی را پشت سر گذاشته و... یعنی در اصل شخصیت‌های قصه باید دارای تولد، فرازونشیب باشند و بازیگر برای رسیدن به این مسائل باید جست‌وجو کند.
قطعا در این جست‌وجو کارگردان هم نقش مهمی دارد، همکاری با جواد اردکانی چطور بود؟
با جواد اردکانی همكاري قبلی نداشتم، حتی در یک هفته ابتدای شروع کارمان خیلی زبان همدیگر را نمی‌فهمیدیم، ولی در گفت‌وگوهای زیادی که داشتیم،کار خیلی راحت‌تر و اعتماد دوجانبه‌ای ایجاد شد.
بازیگران زیادی بودند که بعدها به عنوان کارگردان فعالیت کردند و موفق هم بودند، شما هم یکی از همین بازیگران بودید که در زمینه کارگردانی تئاتر بحق موفق بودید. زمانی که به عنوان بازیگر در کاری حضور داريد. چقدر از تجربه‌های کارگردانی‌‌هایتان استفاده می‌کنید؟
ببینید از آنجایی که خودم درعرصه کارگردانی تجربه داشته‌ام، می‌دانم کارگردان، مالک مطلق اثر است واز آنجایی که من هم به هیچ عنوان اهل تحمیل کردن نظرهای خود نیستم و تنها پیشنهاداتی ارائه می‌کنم، حال این پیشنهادات رد می‌شود یا قبول، بستگی به نظر کارگردان دارد.
فکر می‌کنید چرا جواد اردکانی شما را برای این نقش برگزید؟
نمی‌دانم، شاید چهره‌ام نزدیک به این شخصیت بود.
قبلا گفتم چهره‌تان اصلا با ویژگی‌های منفی سازگاری ندارد.
(باخنده) نمی‌دانم ولی شاید به همان خاطر بود که گفتم قرار نبود این شخصیت خیلی منفی باشد.
بازیگرانی بودند که مدت‌ها در نقش‌هایی مثبت و یا منفی بازی می‌کردند و مخاطب با آنها و ویژگی بد یا خوبشان خوگرفته بود، ولی بعد از حضور در یک نقش متفاوت خیلی مورد استقبال قرار نگرفته‌اند، شما ترس از برخورد مخاطب را نداشتید؟
خیر، به نظرم شمار نقش‌های مثبتم آنقدر زیاد بود که حضور دریک نقش منفی، در ذهن مخاطب حس بدی ایجاد نمی‌كند.
یکی از ویژگی‌های مهم این کار داستان آن است. داستانی که مدت‌ها است در واقعیت به موضوعی مهم و ملی برای مردم ایران و البته جهان تبدیل شده است. می‌خواهم بدانم این موضوع نه برای شخص شما، بلکه برای کسی که قرار بود در چنین کاری ایفای نقش کند، تا چه اندازه مهم بود و چقدر انگیزه‌تان را بیشتر می‌کرد؟
مهم‌ترین معیار و انگیزه من برای حضور در یک اثر در هر ژانری که باشد، نقش است. در این کار هم همینطور بود و موضوع کار خیلی برایم وسوسه‌برانگیز نبود.
کدام یک از ویژگی‌های این نقش برایتان جذابیت بیشتری داشت؟
اول از همه، منفی بودن و مهم‌تر اینکه، حبیبی نقشی آموزنده است و به جوانان گوشزد می‌کند که آگاهانه رفتار کنند تا درگیر ماجراهایی نشوند که بعدها تاوان سختی را برایشان به همراه داشته باشد. به نظر من، نقش حبیبی غیر از وجهه بازیگری رسالتی را هم به همراه دارد.