یک
سعید سهیلی پس از دو فیلم نه چندان موفق در گیشه، مانند بسیاری از سینماگران ایران به سمت سینما با مولفه‌هایی تضمین شده در رسیدن به موفقیت تجاری پیش می‌رود و شاید هم بر این اساس او فیلمنامه‌ای کمدی را برای ساختن انتخاب کرده و در نوشتن آن نیز بسیاری از قاعده‌هایی که از قبل امتحان پس داده‌اند را مورد استفاده قرار داده و بر اساس این سنت از آن دست بازیگرانی که در سریال‌های طنز تلویزیونی شناخته شده‌اند، بهره گرفته و دست آنان را برای بداهه‌پردازی و شیرین کاری برای خلق لحظاتی خاطره انگیز هر چند سطحی و پایین برای مخاطب، بازگذارده است و همه اینها برای نیل به این هدف است که فیلم در بدنه سینما خود را جا داده و در توفیق تجاری نیز بی‌نصیب نماند.
دو
«چار چنگولی» ملغمه‌ای است از مولفه‌های فیلمفارسی‌های قدیمی و جدید آب گوشتی و هرچند که می‌خنداند حتی به‌هجو! بر این اساس در این فیلم کلاه مخملی‌های آشنای قدیم به همراه نوچه‌های دستمال به دستشان قد علم می‌کنند و در کنار آنها مردان زن‌نما و پارتی‌هایی با قرص‌های روان‌گردان و انواع و اقسام شوخی‌های سبک و سطحی طنزهای تلویزیونی برای خنداندن تماشاچی به هر قیمت و به هر نحوی، رخ می‌نماید. اين فيلم نخستين اثر سهيلي در ژانر طنز است. او پيش از اين فيلم‌هايي در ژانر اجتماعي و دفاع مقدس ساخته که تعدادي از آنها کارهاي موفقي بوده‌اند اما اين بار به تبعيت از وضعيت روز سينما به سراغ مضموني رفته که هم به فروش قابل قبولي دست پيدا کند و هم تجربه‌اي جديد در کارنامه کاري خود ثبت کند. اما همه این آتش‌ها از فیلمنامه‌ای که نمونه‌ای بارز از سرهم‌بندی چند فیلم و چند مجموعه طنز با نمادهای این گونه مجموعه‌هاست، بلند می‌شود. فیلمنامه‌ای که به مانند ساز ناکوکی در سراسر فیلم با خلق یکسری موقعیت‌های سطحی داستانی به کمک بازیگرانی خلاق که سعی در خنداندن تماشاچی عام دارند، به جدیت می‌نوازد و...
سه
در این میان نکات مثبتی که می‌توان از آن صحبت به میان آورد این است که «چار چنگولی» را می‌توان کمدی متناسبی با روزگار ما دانست و چاره‌ای هم نیست، روزگاری که اغلب مخاطبان با کمدی مواجه نیستند و بیشتر شاهد نمایش‌های نازلی در قالب سینما هستند. سهيلي در اين اثر هم از طنز کلام بهره گرفته و هم از رفتارهاي طنز شخصيت‌ها استفاده کرده است. البته در برخي از ديالوگ‌ها يا رفتارها کمي اغراق شده و شايد براي مخاطب زننده باشد. این فیلم تنها بر اساس شوخی‌های لفظی‌ای که در قالبی به یاد ماندنی و به روز با فرهنگ عامه همراه است، شکل نگرفته بلکه بر پایه دو موقعیت کمیکش جان گرفته است؛ کمدی واقعی که براساس زندگی دوقلوهای به هم چسبیده شکل گرفته که در عین حال سوژه و ایده‌ای نو است.
چارچنگولي روايت زندگي دو برادر دوقلو به نام‌هاي شهرام و بهرام است كه از ناحيه كتف و شانه به يكديگر چسبيده‌اند آنها از نظر ظاهر و عقايد بشدت با يكديگر متفاوتند، اما مجبورند همديگر را تحمل كنند. این دوقلوها دارای جنبه‌های مشترکی مانند موسیقی و تماشای فوتبال هستند - هرچند هر یک طرفدار یک تیم معروفند و در جایی هم دچار درگیری می‌شوند - اما یکی در زمینه موسیقی، مداح است و دیگری در موسیقی‌های زیرزمینی فعالیت دارد، یکی به حرام و حلال مقید و دیگری بی‌قید و بند است، یکی به زورخانه می‌رود و جاهل مسلک است و دیگری به بزم‌های
پر زرق و برق امروزی. رضا شفيعي‌جم و جواد رضويان نقش بهرام و شهرام را بازي مي‌کنند. فتحعلي اويسي، بهاره رهنما، رضا فيض نوروزي، مهران رجبي، شهرام قائدي و مژگان بيات نيز ديگر بازيگران اين فيلم هستند.
چهار
بر این اساس است که فیلم «چار چنگولی» به تمام معنا اثری است که در بدنه سینمای روزگاران ما پسندیده می‌شود چرا که اثر حاضر از همه خصوصیات یک فیلم موفق گیشه برخوردار است. در حقیقت کدامیک از تهیه‌کنندگان و سرمایه‌گذاران سینمایی ما حاضر می‌شوند به بهای کسب اعتبار واقعی حرفه‌ای از منافع تجاری فیلم چشم‌پوشی کنند. در همین محدوده باید متذکر شد که ساخته‌های اخیر سهیلی مثل «سنگ، کاغذ، قیچی» و «چهار انگشتی» جدا از ضعف‌ها و قوت‌ها سعی کرده که تا حدی از وارد شدن به حیطه سینمای تجاری و حواشی آن دوری کند هر چند که به دلایل گفته شده ناگزیر از آن است و شاید بر همین اساس «سعید سهیلی» به بهانه بهتر شدن وضعیت حرفه‌ای خود به قصد جذب هر چه بیشتر مخاطب عام اثری که گرایش کامل به گیشه دارد را به روی پرده آورده است.