نماینده ایران به رونالدو رای داد

از سال 2007 یک تحول شگرف در سیستم رای‌گیری توپ طلای «فرانس فوتبال» پدید آمد. گردانندگان باهوش نشریه فرانسوی نمی‌خواستند قدیمی‌ترین، باشکوه‌ترین و در عین حال معتبرترین جایزه سالانه فوتبال به صرف محدود شدن در مرزهای اروپا، زیر سایه جوایز و مراسم تازه‌باب شده مثل «فیفا گالا» و «فیف پرو» قرار بگیرد. جهانی‌سازی حکم می‌کرد «توپ‌طلا»ی اروپا هم جهانی شود پس باید پای آرای جهانی هم به وسط کشیده می‌شد. تا پیش از سال 2007 برنده توپ طلا از دل آرای 52 روزنامه‌نگار اروپایی تعیین می‌شد که میان همین‌ها هم نمایندگان چند نشریه بانفوذ و بدعتگذار اروپای‌غربی مثل خود فرانس‌فوتبال و ماهنامه اونز از فرانسه، کیکر آلمان، هفته‌نامه «دون بالون» اسپانیا و روزنامه‌های «آبولا» از پرتغال و «گازتا» از ایتالیا سهم غالب را داشتند. اما عیار توپ طلایی را که کاکا در سال 2007 دریافت کرد بیشتر بود، چراکه حالا او رای 96 روزنامه‌نگار مطرح از سراسر دنیا و نه فقط اروپا را پشت سر خود داشت. اینگونه بود که ایران هم صاحب یک رای شد. چیزی که تا این اواخر کمتر کسی از آن اطلاع داشت. سیامک رحمانی، روزنامه‌نگاری است که به دعوت برگزارکنندگان جشن توپ طلای فرانس فوتبال از پاییز سال 86 به‌عنوان نماینده ایران وارد سیستم رای‌گیری توپ طلای 2007 شد. البته او با اینکه شدیدا علاقه‌مند فوتبال ایتالیاست ولی سهم زیادی در جایزه‌ای که کاکا دریافت کرد، نداشت چون سال گذشته در فهرست انتخاب‌های پنج‌گانه‌اش نام مسی را بالاتر از کاکا نوشت. اما امسال حکایت دیگری داشت. انتخاب اول او یکشنبه بعدازظهر در خیابان «شارل دوگل» پاریس با توپ طلا عکسی یادگاری انداخت: «کریستیانو رونالدو»!
در همین حال خبرنگار ایرانی قصه ما مثل سال گذشته از پس هزینه‌های سنگین سفر به پاریس برنیامد و دعوتنامه ارسالی «فرانس فوتبال» را قاب کرد و کنار دعوتنامه سال قبل روی تاقچه گذاشت: «باز هم حسرتش به دلم ماند. فکر می‌کنم الان همه آنهایی که رای داده‌اند لحظات شیرینی را در جشن فرانس فوتبال در کنار چهره‌های بزرگ فوتبال تجربه می‌کنند ولی من امسال هم پول کافی برای رفتن به پاریس را نداشتم پس باید در تهران زیر کرسی بنشینم و حسرت بخورم». آنطور که رحمانی می‌گوید همه چیز از یک روز پاییزی سال 1386 شمسی یا همان 2007 میلادی شروع شد. او یک نامه الکترونیکی با آرم فرانس فوتبال دریافت کرد و از آنجا که زبان خارجی‌اش چندان تعریفی ندارد از یکی دو خبرنگار مترجم و برادرش شاهین رحمانی که در دفتر AFC در کوالالامپور شاغل است کمک گرفت تا بتواند پاسخ ارتباط فرانسوی را بدهد: «فکر می‌کنم اواسط مهرماه بود یعنی تقریبا اواخر ماه سپتامبر آنها، که نامه‌ای از فرانس فوتبال روی ای‌میل خود دریافت کردم. در این نامه از من دعوت شده بود در رای‌گیری و مراسم فرانس فوتبال شرکت کنم. همچنین فرم انتخاب بهترین‌ها با پنج جای خالی را برایم فرستاده بودند و خواسته بودند تا 20 روز پیش از اعلام نهایی برنده توپ طلا فهرست انتخابم را به‌علاوه نظراتم درباره آنها در 10 خط برایشان ارسال کنم. در نامه ضمیمه هم پیش‌شرط‌ها آمده بود و من باید چنین چیزهایی را درنظر می‌گرفتم: حضور در نمایش انفرادی، حضور در نمایش تیمی با تیم ملی یا باشگاهی، میزان تاثیرگذاری در تیم، مزیت‌های اخلاقی (بازي جوانمردانه) و مزیت‌های شخصیتی. در این درخواستنامه تاکید شده بود که احساسات و علایق شخصی را حتی‌الامکان در انتخاب خود دخیل نکنیم. سال گذشته شور و شوق زیادی داشتم و بلافاصله فرم را پر کرده و برایشان فرستادم ولی امسال آنقدر تاخیر داشتم که یک هفته مانده به پایان مهلت، یک نامه الکترونیکی دیگر فرستادند تا یادآوری کنند. این بار کریستیانو رونالدو را به‌عنوان رای برتر انتخاب کردم، پس او پنج امتیاز از 446 امتیازش را مدیون من است. به‌عنوان نفر دوم مسی را انتخاب کردم که 4 امتیاز به حساب ستاره آرژانتینی ریخت، نفر سوم ژاوی (3 امتیاز)، چهارم آرشاوین (2 امتیاز) و پنجم کاسیاس (یک امتیاز). به این ترتیب هیچکس را از ایتالیا و باشگاه محبوبم یوونتوس انتخاب نکردم در حالی که سال گذشته که به بوفون به‌عنوان انتخاب پنجم رای داده بودم، او در مجموع آرا ، فقط رای من و نماینده‌های ایتالیا را داشت». البته رحمانی منکر آرای یکدست روزنامه‌نگاران رای‌دهنده، بویژه اروپایی‌ها به نفع نامزدهای خاص می‌شود و می‌گوید: «بیشتر رای‌دهندگان در سراسر جهان همدیگر را نمی‌شناسند و هیچ ارتباطی با یکدیگر ندارند. در مجموع 96 روزنامه‌نگار از سراسر دنیا در رای‌گیری فرانس فوتبال شرکت می‌کنند. شنیده‌ام اخیرا چند تن از رای‌دهندگان تغییر کرده‌اند اما این تغییرات بیشتر در کشورهای صاحب نفوذ اروپایی است که با نشریاتشان شرکت می‌کنند وگرنه در کشورهایی که تنها یک سهمیه دارند حق رای به نام فرد و احتمال تغییرات بسیار کم است».