محاصره یک و نیم میلیون انسان بیگناه در زندان بزرگ غزه از سوی رژیم جنایتکار صهیونیستی همچنان ادامه دارد و اعتراض‌های گسترده مردمی و محدود رسمی و بین‌المللی تاکنون از این کشتار سیستماتیک و پاکسازی نژادی مردم فلسطین جلوگیری نکرده است. متاسفانه این رفتار غیرانسانی و ناقض مجموعه گسترده‌ای از کنوانسیون‌ها و مقررات بین‌المللی و حقوق اساسی و انسانی تاکنون 80 درصد جامعه غزه را به زیر خط فقر برده و 60 درصد کودکان این خطه را دچار سوء تغذیه و کم‌خونی کرده و بیکاری در این منطقه را بالای 50 درصد افزایش داده است.
همچنین شرایط محاصره، فعالیت سازمان انروا که شاخه‌ای از سازمان ملل بوده و شصت سال است فعالیت دارد را کاملا متوقف کرده است. این سازمان به آوارگان فلسطینی مقیم در این منطقه رسیدگی می‌کند که 60 درصد جمعیت این منطقه را تشکیل می‌دهند و تعداد آنها از 800 هزار نفر تجاوز می‌کند.
تاکنون شورای امنیت سازمان ملل این اقدام رژیم صهیونیستی را محکوم کرده و اخیرا سازمان عفو بین‌الملل با محکومیت اقدام تجاوزکارانه رژیم صهیونیستی خواهان پایان یافتن این رفتار غیرانسانی است و از مصر، شریک رژیم صهیونیستی در این جنایت نیز خواسته است تا مرز مشترک رفح با غزه را فورا باز کند و به این محاصره پایان دهد.
پرسشی که در اینجا مطرح می‌شود این است که آیا واقعا برای چنین فاجعه بزرگ انسانی، جامعه بین‌الملل نمی‌تواند کاری انجام دهد؟ و آیا با محکومیت این جنایت از سوی برخی از این سازمان‌های به اصطلاح بین‌المللی، از آنها سلب مسؤولیت شده است؟
آنچه مسلم است این است که اقدام رژیم صهیونیستی در محاصره نوار غزه و حوادث نژادپرستانه و تجاوزکارانه در شهر الخلیل و کرانه باختری همگی نتیجه سیاست‌های متراکم جامعه بین‌المللی در 60 سال عمر این بحران است و شکی نیست که سازمان‌های بین‌المللی، کشورهای غربی و دولت‌های همسو و هم‌پیمان آنها در منطقه در این جنایت شریک جرم هستند و مسؤولیت مستقیم دارند.
هنگامی که رژیم صهیونیستی قطعنامه‌های شورای امنیت مانند 194 درباره بازگشت فوری آوارگان فلسطینی و دادن غرامت به آنها را زیر پا می‌گذارد و اجرا نمی‌کند و جامعه بین‌المللی تحت فشار آمریکا واکنش نشان نمی‌دهد، طبیعی است که این رفتار رژیم صهیونیستی که ناقض مقررات بین‌المللی است، نهادینه شده و موجب شود اسرائیل قطعنامه 242 و 338 در عقب‌نشینی فوری از مناطق اشغالی 1967 را نیز زیر پا بگذارد و سرانجام این نقض مکرر قطعنامه‌ها، کنوانسیون‌ها و مقررات به محاصره کامل یک و نیم میلیون انسان در غزه بینجامد. دلیل اینکه چرا شورای امنیت در چند روز گذشته به صدور بیانیه‌ای بی‌خاصیت در این زمینه اکتفا کرده این است که آمریکا تهدید به استفاده از حق وتو در مقابل محکومیت اسرائیل کرده و شورای امنیت به انسداد رسیده و قرار شده فقط بیانیه‌ای برای حفظ آبروی این سازمان منتشر شود.
اینکه چرا مصر که یک کشور عربی و اسلامی است مرز رفح را برای پایان دادن به این غائله باز نمی‌کند، به این دلیل است که آمریکا موافق چنین اقدامی نیست و با گروکشی کمک سالانه 2 میلیارد دلاری به مصر عملاً سیاست مصر را به گروگان گرفته است و رژیم حاکم در قاهره شهامت تغییر این شرایط را ندارد. مجموعه این وقایع نشان می‌دهد که بازیگران دخیل در جنایت محاصره غره تنها به رژیم صهیونیستی محدود نمی‌شود. اسرائیل، آمریکا، غرب، سازمان‌های بین‌المللی و بسیاری از رژیم‌های وابسته عرب و در راس آنها مصر مسؤولیت مستقیم دارند و زمانی این جنایات پایان می‌یابد که جوامع مسلمان منطقه این شرایط را تغییر دهند و شرایط انسانی را بر منطقه حاکم سازند و زمینه‌های جنایت و فجایع را کاملا از بین ببرند.
*كارشناس مسائل بين‌الملل