میکائیل دیانی: از گوشه و کنار کشور، کاروان‌های زیارتی به سمت حرم مطهر امام راهی شدند؛ مردمانی با دست‌های پینه‌بسته و لباس‌هایی ساده از جنس امام، مردمانی که از سال 42 همپای امام قیام کردند و هنوز که هنوز است برای تجدید بیعت با آرمان‌های امام و انقلاب‌شان به
بهشت زهرا می‌آیند.
انقلاب اسلامی ایران به رهبری
امام خمینی(ره) حماسه‌ای بود که نظام ظالم، ستمگر و طبقه اشراف را زمین زد. انقلابی عدالت‌محور و فسادستیز که برگرفته از آموزه‌های دین و ائمه ما بود و با بیان شیوای امام امت تبیین می‌شد. در انقلاب، هدف رسیدگی به وضع مستضعفان بود و حکومتش را حکومت کوخ‌نشینان می‌نامیدند نه مُلک کاخ‌نشینان. در این انقلاب غنی بودن ارزش نبوده و نیست بلکه متقی بودن ملاک برتری قرار می‌گیرد. پیرمرد کشاورز خسته در دورترین روستای کشور که سحرگاه با توکل بر خدا و برای رضای او مشغول به کار می‌شود برای امام باارزش‌تر از تن‌پرورانی است که در پایتخت حضور دارند و بر دوش ملت بار هستند نه در کنار آنها یار!
وقتی می‌گوییم آرمان‌های انقلاب را امام(ره) تبیین می‌کرد یعنی زندگى و معیشت امام خمینى، خود نمونه کامل زیستن در جامعه اسلامی بود. زندگی در زهد و قناعت و سادهزیستى و این شیوه، تنها مربوط به دوران قبل از مرجعیت و رهبرى او نمىشد بلکه معتقد بود رهبر باید زندگىاش همسان معمولىترین اقشار جامعه و حتى پایینتر از آنها باشد. او در تمام دوره عمرش به زندگى زاهدانه پایبند بود.
وقتی می‌گوییم مملکت ما سرای کوخ‌نشینان است، این را از پیر فرزانه خود می‌گیریم که می‌گفت: «یک موى سر این کوخ‌نشینان و شهیددادگان به همه کاخ و کاخ‌نشینان جهان شرف و برترى دارد.» سیره‌ای که بعد از امام همواره توسط رهبری اجرا می‌شود.
او یاران انقلاب را این طور تعریف می‌کرد: «آنهایى تا آخر خط با ما هستند که درد فقر و محرومیت و استضعاف را چشیده باشند.» تعریفی که بعد‌ها آن را درک کردیم. زمانی که دیدیم بعضی از کسانی که داعیه‌دار انقلاب بودند سر از کشورهای معارض با نظام درآوردند یا در همین جا مقابل مردم و نظام ایستادند. در نظام ما «بالای شهر، پایین‌شهر» معنا ندارد چرا که عدالت برای تمام مردم ما متصور است همانطور که امام ما به ما آموخته بود «گمان نکنید کاخنشینها بسیار مرفه هستند، آنها دلشان لبریز از تزلزل است، آنها قلب‌هایشان آرام نیست. تزلزلى که در بین کاخنشینها هست در بین کوخنشینها نیست». رسیدگی به پابرهنگان دغدغه ولی‌مان بود و آنقدر به آنها عشق می‌ورزید که می‌گفت: «همین پابرهنه‌ها، ایستادند در مقابل توپ، تانک، مسلسل؛ ایستادند و پیش بردند کارشان را. این ابرقدرت‌ها همه پشتیبان شاه بودند و این مردم پابرهنه با مشت ایستادند در مقابل تانک، خون دادند و عقب زدند آنها را که دیگر نتوانست این [شاه] بماند خودش اینجا، آنها هم که رفتند».
او مردم را ولی‌نعمتان خود می‌دانست؛ مردمی که اگر اراده می‌کرد جانشان را نثار امام‌شان می‌کردند همان کاری که در 8 سال دفاع مقدس کردند. مردم یکی از ارکان اصلی اندیشه امام در حکومت بود اما این قانون همیشه برایش وجود داشت که بین فقیر و غنی در نظام اسلامی فرقی نیست حتی رسیدگی به مستضعفان را مقدم می‌دانست. دستور تشکیل کمیته امداد، حساب شماره100 و ... نیز همه از همین اندیشه سرچشمه می‌گرفت که الگویش را امامان معصوم علیهم‌ا‌لسلام، می‌دانست.
جزو اولین اقدامات امام‌مان بعد از تشکیل حکومت از بین بردن خوی کاخ‌نشینی بود چرا که آن را منافی اخلاق اسلامی می‌دانستند. ایشان می‌فرمودند: «ما باید کوشش کنیم اخلاق کاخنشینى را از این ملت بزداییم. اگر بخواهید ملت شما جاوید بماند و اسلام، آن طورى که خداى تبارک و تعالى مىخواهد، در جامعه ما تحقق پیدا کند، مردم را از آن خوى کاخنشینى به پایین بکشید، خود کاخنشینى این خوى را مىآورد.» اینها آرمان‌های پیر فرزانه ما بود که یک دهه در گوشمان زمزمه کردند و الحق و الانصاف که دنباله‌رو راه ایشان مقام معظم رهبری هستند که در تمام دوران بیست و پنج ساله تمام هم و غم خود را صرف تحقق آن کرده‌اند.
از سال‌های دهه 70 به بعد کم‌کم این افکار و عقاید در بین برخی سران مملکتی فراموش شد و اشرافیگری دوباره مدل زندگی آنها قرار گرفت که این لطمات جبران‌ناپذیری به جامعه ما زد. پس از پایان 8 سال دفاع مقدس و ارتحال امام خمینی(ره) موسسه سیاستگذاری واشنگتن در 18 خرداد 68 کنفرانسی با عنوان «ایران پس از خمینی» برگزار می‌کند. بری رابین، کارشناس سیاستگذاری واشنگتن می‌گوید: «به نظرم ایران در کوتاه‌مدت مجبور به تدوین برنامه‌ای برای بازسازی خود است که در این صورت با روی کار آمدن رفسنجانی، آنها به دنبال مشارکت و سرمایه‌گذاری خارجی بویژه از جانب غرب خواهند بود».
با آغاز جنگ نرم علیه جمهوری اسلامی، برخی تلاش کردند با ایجاد یک طبقه جدید در جامعه، فرهنگ‌ها و باورهای ملت را تغییر دهند؛ رفاه‌طلبی، زندگی اشرافی، افزایش واردات و استفاده از کالاهای لوکس و ایجاد فرهنگ مصرف که به‌تبع آن تولید داخلی و باور ملی «ما می‌توانیم» به چالش کشیده شد. اکبر هاشمی‌رفسنجانی 6 مرداد 69 از تریبون نمازجمعه تهران به تبیین رفاه مدنظرش می‌پردازد و می‌گوید: «نمی‌شود مطلق گفت؛ این حرامه و اسرافه، نمیشه مطلق گفت این جایزه و مباحه. باید روی این بحث شود، باید حکومت الگوی مصرف به مردم بدهد. ما می‌گوییم اشیای لوکس استفاده نشود، خب! این یک شعار نوعی عدالتگرایانه و جلوگیری از اشرافیت و تجمل و اینهاست. گاهی هست که برخی اشیای لوکس به صرف کل جامعه است که استفاده شود، باید اینجا چکار بکنیم؟»
اگرچه برخی را اشرافیت گرفته اما همچنان پابرهنه‌ها و مستضعفان به عشق امام امت و تجدید بیعت با نایب ایشان به حرم مطهر می‌آیند و انقلاب نیز میراث همین پابرهنه‌ها خواهد بود.