آزاده صالحی:
شبش به بی‌خوابی گذشت و در جواب اطرافیانش که جویای احوال پریشانش شدند، پاسخ داد: فردا صبح می‌گویم. اما صبح مثل همیشه در سکوت
و با حرکت دست خداحافظی کرد.
نگاه نگران اهل منزل تا دم در بدرقه راهش شد. کوچه را زیر قدم‌های مصممش گرفت
و به سمت نماز جمعه حرکت کرد. دخترک جوانی را دید که به سمتش می‌آید. نمی‌دانست چرا ولی احساس عجیبی داشت. دختر نزدیکش آمد و در دو قدمی‌اش ایستاد. می‌گفت سوال دارد. صدای انفجار که برخاست؛ شیراز پیرمرد مبارز و خوش لهجه خود را از دست داده بود.