آزاده صالحی: بچه را توی کالسکه نشاند و به خیابان زد. دیگر مطمئن بود از تیراندازی در خیابان‌ها خبری نیست. مطمئن بود ضرب پوتین‌های گارد شاهنشاهی نمی‌تواند شب را سهمیه‌بندی کند. هوای بهار به سرش دوید و اعماق وجودش از عطر شیرینی‌هایی که در خیابان پخش می‌کردند پر شد.
بچه در کالسکه آرام بود و تقلا نمی‌کرد. آسمان بهمن خیال باریدن نداشت و دامن زمین سبز شده بود. مثل قوش سبکبالی اوج گرفت و به کاروان‌های شادی پیوست. سایه‌ای مقابل پلک‌هایش سرید. چشم‌هایش را روی هم فشار داد. حس کرد مرد سپیدمویی با عبای مشکی از پس‌کوچه‌های شهر می‌گذرد و به تمام کاروان‌های شادی مردم، اینجا و آنجا سرک می‌کشد.
عکس : اکبر ناظمی