قسمت چهارم
... و اما، اهل قلم راست‌کار، غالبا خلوت‌گزین است و طالب گوشه‌ای دنج و به دور از جاروجنجال. همان عادت مألوف خلوت‌طلبی سکوت شبانه همواره با اوست. همان آن حال گم آشنا که او برای خلق یک اثر یکسر دل از جمع می‌برد تا سر به دفتر برد و دل به قلم سپرد تا وارد جهان غیرقابل گفت خالقانه‌اش شود.
تداوم این دست از خلوت‌گزینی‌ها و غور درخود و بریدن از جمع باعث شده است که او آدمی باشد خویشتن‌دار و عزلت‌گزین و ابا داشته باشد از اینکه در مجامع ادبی و هرجا که به هر مناسبتی جمعی گرد هم می‌آیند پیش‌نشینی اختیار کند. این است که در هر مناسبتی از این دست غالبا باید او را در آن پس و پشت‌ها و گوشه کنارهای سالن‌ها پیدا کرد. جاهایی خلوت و به دور از چشم غیر و تاجایی که میسر است حتی‌المکان دور از چشم مسؤولان و اعوان و انصارشان که بی‌خبر از همه‌جا در همان ردیف‌های جلو لم داده‌اند و هنوز هیچ نشده مدام خمیازه می‌کشند و به اطراف سرک می‌کشند تا با ورود هر آدم آشنا و ناآشنایی از جا بلند شوند دیده‌بوسی کنند و آنان را با سلام و صلوات و التفات تمام کنار دستشان بنشانند و مشغول خوش‌و بش شوند. دقایق و لحظات روح گزندی است شرح جزئیات و اتفاقاتی که بر اهل قلم همواره خاموش این جور جاها می‌رود، در این حال باید در دل اهل قلم گوشه‌نشین بود تا دریافت او چطور با خود مدام دندنه می‌کند و هی گوشه روح خود را به دندان می‌گزد که چرا باز راه به خطا برده و به جایی آمده که هیچکدام از دعوت‌کنندگان و مسؤولان و منصوبین مجلسش اصلا نمی‌دانند باید که لااقل برای حفظ ظاهر هم که شده حرمت اهل قلم را پاس داشت و سروگوشی جنباند که: ای‌بابا فلان کس کجاست و چرا آنجا نشسته است و باید که سراغش را گرفت و مبادا که ...
اهل قلم خاموش البته می‌داند از مسؤولان انتصابی که بالکل نمی‌دانند اصلا ادبیات چیزی خوردنی است یا لمس کردنی و چنین مقوله‌ای هنوز که هنوز است تو کت‌شان نرفته است که مثلا حالا چه ضرورتی دارد برای نوشتن خزعبلاتی در یک دفتر صد برگ باید بیایند و در چنان جایی جمع شوند و گوش دهند به حرف اهل قلم و فهمیده نفهمیده هی عین بز‌اخفش سر تکان دهند و به به و چه چه بگویند نباید که بیش از این انتظاری داشت که اینها اگر حتی آیین میهمان‌داری را هم می‌دانستند لابد به آدابش عمل می‌کردند و می‌فهمیدند با میهمان چه باید کرد و چه گفت و چگونه برای حفظ ظاهر هم شده حرمتش را نگاهداشت.
این است که او در این دست از محافل تحمیلی تشریفاتی با دیدن ظرایفی چنین جان آزار چاره ندارد جز اینکه مدام خودخوری کند و هنور نیامده چشم چشم کند تا که کی از زیر آن سقف سنگین و نفسگیر بی‌اعتنایی رهایی یابد. کی بود و کجا بود که او غافل از این همه داد و گیرها، خوش خیال با شور و شوق خبطی چنان نابخشودنی را مرتکب شده بود که به مناسبت تقدیر از یکی از کارهایش رفته بود به آن سالن پر جمعیت و این و آن را پس زده بود تا خودش را به جایگاه مسؤولان فرهنگی که حسب معمول ردیف‌های جلو را قرق کرده بودند، برساند که دستی به شانه‌اش خورده بود: آقا کجا: تمجمج‌کنان به مرد گفته بود من فلانی هستم. مرد گفته بود: خب باش! حالا که چی؟ گفته بود: آخر... و به مسؤول فرهنگی زل زده بود بلکه وساطتی کند. مسؤول چین به ابرو برده بود و به مرد اشارتی کرده بود از سر ناآشنایی و او زده بود روشانه‌اش، اشاره کرده بود به ردیف‌های عقبی و گفته بود: آقا جان هر که هستی باش، ردیف‌های جلویی جای مسؤولان است! مقامات! برو آنجابشین! و او کمی این پا و این پا کرده بود تا چیزی بگوید که نگفته بود و یکراست از سالن زده بود بیرون.
دلتنگی
امروز:
صاحبخانه اسباب و اثاثیه‌مان را ریخت بیرون.
10 روز پیش:
مادر به خانه که آمد بغضش ترکید. حلقه ازدواجش را خیلی دوست داشت.
20 روز پیش:
خیلی هوس پلو مرغ کرده‌ام. به مادر گفتم فقط نگاه کرد.
30 روز پیش:
دیگر کسی سراغی از ما نمی‌گیرد.
40 روز پیش:
عمو اینجا بود. چند دقیقه‌ای بیشتر ننشسته بود که موبایلش زنگ خورد، زود رفت.
50 روز پیش:
عمو و زن‌عمو اینجا بودند. عمو یه چیزی گذاشت زیر فرش. زن‌عمو اخم کرد.
60 روز پیش:
دلم برایش تنگ شده، جایش خیلی خالیه .
70 روز پیش:
بابا مرد.
نمایش «حر» در فرهنگسراي نياوران
در آستانه فرارسيدن اربعين حسيني نمايش «حر» نوشته محمود عزيزي و كارگرداني عليرضا ناظم از 24بهمن در سالن اصلي نياوران روي صحنه مي‌رود. اين نمايش كه متن آن 11 صحنه دارد نگاهي به سلسله داستان‌‌‌هايي از لحظات ترديد و دودلي حر تا دستيابي به اصول محكم برای گرفتن يك تصميم آسماني دارد.
در اين نمايش عليرضا ناظم، سيدمحمد شايان، محمد نيري، داوود اميريان، مصطفي ياري، محمد جليلي، سعيد محبي و معصومه بهجتي نقش‌آفريني مي‌كنند. طراحي صحنه و ساخت دكور در اين مجموعه برعهده فرزاد فرهادي است. نمايش «حر» تا پايان بهمن ماه همه روزه ساعت 18 در سالن اصلي فرهنگسراي نياوران روي صحنه مي‌رود.