بعد از جنگ، درد، خودش را مستتر کرد در نگاه تو، هم هست و هم نیست. شقایق، قایق عاشورا بود که عاشقانه نگاهت را دوست داشت؛ بی‌مزد و منت. بدر اندازه تو درد نکشید. درد مستقر سینه مرد است. موج لیلا تو را مجنون کرد در جزیره. حالا دیگر سنگر خوب و قشنگی نداری. سال‌هاست که دیگر در خط مقدم وصیتنامه ننوشته‌ای. یادت هست سر می‌گذاشتی بر سینه جبهه. چفیه‌ات کجاست؟ یادت هست مجید را که جلوی چشمان تو در هویزه رفت زیر شنی تانک؟ جز یک بال سوخته، هیچ چیز از بدن پروانه باقی نماند و بعد از جنگ، زندگی وبال گردن تو شد. کو آن پلاک محبوب تو؟ ما بی‌پلاک، تو را نمی‌شناسیم. همه هویت تو، همه ملاک ما همین پلاک بود و همین نماز تو روی خاک فکه. جنگ آمده بود تا از حنجره تو پنجره‌ای رو به سوی خورشید باز کند. جنگ آمده بود تا نور را میهمان صورتت کند. چه نورانی شده بود شهید نورایی در کرخه نور. آسمان بود و بُرد را پرستویی کرد که بهار را در شهادت دیده بود. تو کوچ نکردی از کوچه زمین و حالا جایی برای هجرت نیست. باید مقیم درد بود. این شهر برای تو سنگر نمی‌شود. مثنوی را در وصف تو باید سرود. هور بود و نور بود و نی بود و آب بود و بسیجی بود و آنقدرها شهادت از تو دور نبود. چرا نرفتی؟ تو خود آنقدر فرصت داشتی برای پرواز. سهم تو از جنوب از خون، جنون نبود. بعد از جنگ، زندگی با تو سر جنگ گذاشت. سنگری هم نداشتی برای پناه. دیگر فکه‌ای در کار نبود و دهلاویه هم و ارتفاعات الله‌اکبر هم و شهرک دوئیجی هم و تو ماندی و هزار و یک معما. باد همان نسیم فکه بود و خاک کربلا روزی قدمگاه تو بود. عاشورا داشت در خط می‌وزید و شمع داشت ذره- ذره آب می‌شد. همه چیز مهیا بود برای پرواز. کجاست الان دیگر آن شب‌های «محیای یا محیا». عشق دیگر مخابره نمی‌شود. جز ماه، همه چفیه را مناسبتی می‌بندند. پلاک بندگی را همه از گردن باز کرده‌اند. همه دارند پرواز می‌کنند، منتها در قفس دنیا. کاش پای تو هم مثل آن شهید گمنام گیر کرده بود در رمل‌های فکه. بازی دراز آتش نمی‌زند دلت را؟ اروند، اروند، اروند؛ کجاست والفجر 8؟ جنگ، جنگ، جنگ؛ چقدر زیبا بود این واژه. چه صداقتی داشت. به اسم صلح، حالا دارند سر جنگ را می‌برند و تیر می‌زنند به گلوی جبهه. یادت هست چقدر خورشید ناز می‌کرد تا غروب کند در شلمچه؟ تاب نداشت دوری ستاره‌ها را خورشید. 8 سال عشق بازی کرد با شما اما سفره جنگ که بسته شد، تازه سینه تو شروع کرد به سرفه کردن. از آن جام زهر چند جرعه‌ای هم تو نوشیدی. این صدای خش‌خش بیسیم نیست. ایراد از سینه توست که دم پر شد با گلوله. قطعنامه هم نتوانست سرفه‌های تو را قطع کند. برای تو هنوز جنگ تمام نشده. تو هنوز داری با ترکش می‌جنگی. سنگر عدو در ریه توست. گاز خردل، سینه‌ات را کرده شرق ابوالخصیب و ریه تو قسمتی از غروب شلمچه است. سازمان ملل، عراق را متجاوز اعلام کرد اما سارا همچنان فرزند شهید است و تو همچنان جانباز شیمیایی هستی و مادری که شهیدش گمنام است، هر شب با اشک چشم می‌خوابد. مادر شهید خواب هور می‌بیند، خواب نور و خفاش خواب تاریکی. می‌بینی! تلخ شد روزگار بعد از جنگ. جنگ خون کجا، جنگ خون دل کجا؟ مگر نه اینکه نیمی از عمر تو در «ساسان» گذشته است. «ثارالله» الان نام آسایشگاه توست. روزی اما نام سربند تو بود؛ یادت هست؟ چقدر مشتری داشت این سربند سرخ اما الان از غرب غریبانه‌تر نگاه توست و از جنوب نجیبانه‌تر ضربان قلبت. بی‌خود دارد می‌زند. تو خوب این را می‌دانی. هر نفسی که می‌کشی برای تو ممد درد است. تشدید درد را روی قلب مرد باید جست‌وجو کرد. جان تو بند است به کپسول اکسیژن. الان به تو مجانی «اسپری» می‌دهند تا راحت‌تر درد بکشی. این تمام سهم توست بعد از جنگ. تازه بعد از جنگ بود که سارا فهمید دیگر بابایی به اسم «علی» ندارد. چرا شعار بدهیم. به کودک بی‌پدر می‌گویند یتیم. راس‌الحسین برای رقیه پدر نمی‌شود. تا جنگ بود، دلمان خوش بود هنوز دارد پدر با دشمن می‌جنگد. جنگ که تمام شد، واژه‌ها آن روی معنای خود را نشان دادند و تو بعد از جنگ، دیگر دستت کوتاه شد از دامن بهار. کاش در خیبر با همت رفته بودی و در بدر با باکری. بسیجی واقعی بعد از جنگ زنده ماندن را می‌خواهد چه کند؟ زخم‌زبان از شنی تانک بی‌رحم‌تر است. بعضی‌ها از کنایه، گلوله ساخته‌اند و از نیش، آتش و بدتر از بعثی‌ها سهم تو را دادند. حالا تحمل کن این روزگار را. گرامیداشت 8 سال دفاع مقدس برای علی فضلی چشم نمی‌شود. بزن بر پشت دستت که جا ماندی از کاروان. نه، غریبانه، رفتن یاران نبود، ماندن توست. سکه‌ات خریداری ندارد. یوسف هم که باشی دیگر چشم یعقوب کور شده است. تو را نمی‌بیند. هیچ کس تو را نمی‌بیند. تمام شد فصل حنابندان. بسته شد در باغ شهادت. الان فقط باید خون دل بخوری. آرام‌تر ورق بزن آلبوم جنگ را. آخرین‌بار کی بهشت‌زهرا رفته‌ای؟ هیچکس نیست برایت فاتحه بخواند. 75 درصد جانبازی داری اما سنگ قبر نداری. هیچکس سنگ تو را به سینه نمی‌زند. هیچکس نیست برایت فاتحه بخواند اما هستند کسانی که سهم تو را با زخم‌زبان بدهند. می‌خواستی نروی جنگ. الان فصل زندگی است. سرفه تو زشت می‌کند چهره شهر را. یا شب موجی شو یا روز. اصلا تو هم برو همان بیت‌الاحزان فاطمه. یادت هست نوشته بود آن شهید دهاتی پشت پیراهنش؛ «می‌روم تا انتقام سیلی زهرا بگیرم»؟ تو چرا با او نرفتی تا آخر؟ کجای کار را کم آوردی؟ روزی حالا صد بار بگو؛ «شهادت قسمت ما می‌شد ای کاش». مساله اینجاست که دعوتت نکردند. تا لب چشمه رفتی و تشنه برگشتی. تو الان تشنه‌ای. عطش دارد گلویت. کجای این دل را جا گذاشتی دوکوهه؟ صبحگاه دیگر تمام شد. جنگ دوست‌داشتنی دیگر تمام شد. سه‌راه شهادت دیگر تمام شد. حالا باید در سه‌راه جمهوری بجنگی، نه با بعثی‌ها، که با بعضی‌ها. 8 سال جنگ، اگر فقط یک بنی‌صدر داشت، اینجا بعضی‌ها صددرصد بنی‌صدر شده‌اند؛ بنی‌صدرهایی در خط امام. اینجا چیزی که زیاد است بنی‌صدر است و چیزی که کم، حاج‌احمد. از همت و باکری هم واقعی‌تر، بسیجی بود؛ طوری رفت که نه دستت به تابوتش برسد و نه باخبر شوی که اصلا کجاست. حاج‌احمد همه را حتی فرشته‌های خدا را پیچاند. بسیجی واقعی به او می‌گویند. پرستو بود و بهار را گذاشت در خماری. دل نبست به 4 تا شکوفه. می‌دانست روزی کوفه می‌شود اینجا. باز بود روزی کوچه جنگ. اینجا اما جنگ به بن‌بست رسیده است. «وفیق السامرایی» دشمن خوبی بود. از پشت خنجر نمی‌زد. پسر نوح نبود که تو تکلیفت را ندانی. با همت و باکری هیچ نسبتی نداشت. با امام عکس نداشت. خواب امام را نمی‌دید. واقعا گرامی‌باد سالگرد 8 سال دفاع مقدس. هم حسین معلوم بود کیست و هم یزید. اینجا اما جولانگه نفاق است. منافق هم می‌رود به ویلای جورج سوروس و هم لانه می‌کند در حسینیه جماران. در بیداری نامه سرگشاده می‌نویسد و در خواب، امام را می‌بیند. بیداری‌اش برای دشمن است و خوابش مال دوست. این همت بود که حاضر بود آب بخورد در پوتین بچه بسیجی‌ها. آب خوردن در پوتین بچه‌بسیجی‌ها کجا و دخیل بستن به نعلین شیخ بی‌سواد کجا؟ حرفی هم که نمی‌شود زد؛ تف سربالاست. مشکل ما شناسنامه‌هاست؛ نام‌خانوادگی. اینجا هر خفاشی، نسبتی با شمع دارد. شب‌پرستی می‌کند اما به اولاد شمع چه بگویی؟ طرف خار هم که باشد ادعا می‌کند از گل است. خوب شد به شهادت رسید حمید باکری. آن گل را خوب شد دشمن پرپر کرد، نه خار خودش. می‌ماند، خار خودش دق می‌داد او را. اینجا خار در چشم دشمن فرونمی‌رود؛ می‌رود در چشم گل. گلبرگ سرخ لاله‌ها در کوچه‌های شهر ما چه می‌کشد این روزها. واقعا گرامی‌باد سالگرد 8 سال دفاع مقدس. جنگ ما اما بعد از جنگ شروع شد. اینجا روی در و دیوار شهر ما بعثی‌ها به زبان عربی ننوشته‌اند؛ «آمده‌ایم تا بمانیم». این دست خط به زبان فارسی است. بعضی‌ها برخلاف بعثی‌ها عراقی نیستند، ایرانی هستند. موج، ای برادر جانبازم الان باید تو را بگیرد؛ همت دشمن مضاعف شده تا خانه باکری و هیچ تجلیلی جای زخم را از تویوتای حاجی‌بخشی برنمی‌دارد. چند روز پیش رفتم زیارت پیرمرد. هنوز زنده بود. هنوز می‌گفت: «ماشاءالله حزب‌الله». حزب‌الله غریب است. خار در چشم و استخوان در گلوست. حزب‌الله خوابش نمی‌برد این روزها. حزب‌الله خوابیده بود، فتنه نمی‌خوابید. فتنه الان گرفته خوابیده که خواب خوش می‌بیند. حالا خار هم خواب گل می‌بیند اما حاجی‌بخشی برخلاف بعضی‌ها امام را در خواب نمی‌بیند. عده‌ای خواب امامعلی رحمانف را می‌بینند و گمان کرده‌اند خواب امام علی را دیده‌اند. خواب زن چپ نیست. خواب نامرد چپ است. بعضی‌ها با امام بودند در خواب. بعضی‌ها با امام بودند در خواب قیلوله. بعضی‌ها با امام بودند بعد از خروپف. بعضی‌ها با امام بودند قبل از خروپف. بعضی‌ها با امام بودند در خواب شبانگاهی. بعضی‌ها با امام بودند در خواب زمستانی. بعضی‌ها خودشان را به خواب زده‌اند تا مگر در خواب، امام را ببینند. خواب، خرافه است؛ امام را در بیداری باید دید. امام آمده بود تا ما را بیدار کند؛ لطفا در خواب امام را نبینید. امام مظهر بیداری بود؛ شأن او بالاتر از خواب است. خمینی را باید در بیداری دید. حزب‌الله بیدار است و خمینی را در بیداری می‌بیند. ما امام را در بیداری می‌بینیم. خواب را ول کنید؛ خواب بویژه با شکم پر، خرافه‌ای بیش نیست. دانشمندان معتقدند؛ آدمی وقتی با شکم پر بخوابد، برای خودش زیاد خواب می‌بیند. امام بزرگ‌تر از آن است که در خواب بعضی‌ها بگنجد. امام را در بیداری باید دید. خمینی در بیداری یعنی خامنه‌ای. مشکل بعضی‌ها همین خواب بودنشان است؛ از خواب بیدار شوید؛ آن وقت شما هم مثل آحاد ملت ملتفت می‌شوید که «خامنه‌ای، خمینی دیگر است». سران فتنه همگی خواب هستند. شیخ بی‌سواد کلا به شما که عرض کنم؛ خواب تعرض می‌بیند اما حاجی‌بخشی هر روز امام را در بیداری می‌بیند. گفت: شتر در خواب بیند پنبه دانه. اینجا اما یک «نفر» هست که واحد شمارش شتر نیست ولی امام را فقط در خواب می‌بیند. زرشک! این چگونه با امام بودنی است که فقط خلاصه شده در عکس و خواب. نکند آن عکس‌ها را هم در عالم خواب با امام گرفته بودید؟ نکند بعضی‌ها با امام در نجف و ترکیه و پاریس و طیاره و پلکان و پله اول و پله دوم و پله چندم و پاویون و پله برقی فرودگاه، همه را خواب دیده بودند؟ خواب دیدید، خیر باشد؛ الان نوبت بیداری است. مگر شما امام را در همین خواب ببینید. امام دیگر در بیداری به دیدار شما نمی‌آید. امام می‌گفت: همین مردمی که می‌گویند «درود بر خمینی»، اگر «مرگ بر خمینی» هم بگویند، ذره‌ای در اراده من خللی وارد نمی‌آید. خوابت چپ بود. رئیس مجلس خبرگان رهبری، یعنی آن کسی که رهبر تعیین می‌کند در این کشور، قنوت مادران شهید داده است. تا «بابای ماست خامنه‌ای»، شما بروید خواب امام را ببینید. امام در بیداری با ما، در خواب با شما. اگر به خواب دیدن است، من مادر شهیدی می‌شناسم که همین چند وقت پیش وقتی با اشک چشم خوابید، خواب دید که فرزندش را که می‌گوید؛ «غصه نخور مادرم. نگهدار خامنه‌ای، اباالفضل علمدار است». عباس اما فقط در خواب نگهدار مولای ما نیست. سال 80 و اشک، ما در بیداری به شما گفتیم؛ غلط کردید بی‌شمارید.