دیگر در هیچ شهرستانی سریال نمی‌سازم

گروه فرهنگ‌و هنر:

نزدیک به یک ماه از پایان پخش مجموعه‌های رمضانی تلویزیون می‌گذرد و با فروکش کردن گردوغبار حاشیه‌ها، اعضای گروه تولید یکی از حاشیه‌سازترین این مجموعه‌ها در برابر اهالی رسانه نشستند تا سفره دل باز کنند و بگویند از آنچه در تمام این مدت به سکوت از کنار آن گذشته بودند. حسن فتحی کارگردان «در مسیر زاینده‌رود» اما انگار بیشترین درددل را از این تازه‌ترین تجربه تلویزیونی خود داشت که اینگونه گفته‌های خود را آغاز کرد: تجربه ساخت سریال مناسبتی در شهری به جز تهران آنقدر برایم تلخ بود که دیگر این کار را تکرار نمی‌کنم و اگر دوستان شهرستانی هم به این تصمیم اعتراض داشته باشند اصفهانی‌ها باید پاسخگو باشند. فتحی با اشاره به تصمیمی که قبل از ساخت سریال «در مسیر زاینده‌رود» با اسماعیل عفیفه و علیرضا نادری گرفته بود، توضیح داد: طرح ساخت این سریال مربوط به اواخر سال 87 است. آن زمان با توجه به صحبت‌هایی که به همراه آقای عفیفه و علیرضا نادری داشتیم من طرح سریال «در مسیر زاینده‌رود» را پیشنهاد دادم و بعد از آن به این نتیجه رسیدیم که سریال‌های مناسبتی را هر سال به یک شهرستان ببریم. اولین پیشنهاد هم شهر اصفهان بود چرا که جذابیت‌های خاصی از نظر فرهنگ و آداب و رسوم و لهجه دارد. وی ادامه داد: فکر می‌کردیم می‌توانیم سراغ استان‌های دیگری مثل شیراز، آذربایجان، شهرهای جنوب کشور و استان‌های مرکزی و شمالی هم برویم و یک مقدار از فضای چرک تهران فاصله بگیریم اما همه اتفاقات هنگام نمایش «در مسیر زاینده‌رود» باعث شد که من از این پیشنهاد به صورت کامل صرف‌نظر کنم. کارگردان «میوه ممنوعه» با تاکید بر اینکه هدف این سریال مذمت خشونت بود، گفت: قرار بود قصه این فیلم درباره خشونت و پیامدهای فردی و اجتماعی آن باشد كه مساله طرح فوتبال پاک و ناپاک به داستان اضافه شد. من تجربه بازی فوتبال را دارم و در باشگاه‌های مختلف هم بازی کرده‌ام و از طرفی فضای آلوده‌ای که بر فوتبال ما حاکم است را خوب می‌شناسم. فوتبال هنوز هم محبوب‌ترین ورزش برای همه است. پس دلیلی ندارد ادعا کنیم که ناپاکی‌های حاکم بر این ورزش را ما کشف کرده‌ایم.

فتحی ادامه داد: در همان هفته‌های اول پخش که بحث لهجه مطرح شد، تهیه‌کننده سریال در گفت‌وگویی رسما از این موضوع معذرت‌خواهی کرد اما متاسفانه مهرداد ضیایی که برای این لهجه بسیار زحمت کشیده بود، توسط همشهریان وی مورد ظلم قرار گرفت. حتی در تماس‌هایی، وی را تهدید نیز می‌کردند. گلایه من اين نیست که چرا بعضی‌ها به لهجه کار ایراد گرفتند بلکه بعد از مطرح شدن لهجه، مسائلی مطرح شد که بسیار اسفبار بود. وی ادامه داد: اتفاقاتی که در این مجموعه افتاد نتایج آزاردهنده‌ای داشت و مرا به فکر واداشته است که دیگر در شهرستان‌ها فیلم نسازم. فتحی با تاکید بر اینکه حساب مردم اصفهان از بعضی از مسؤولان آن جداست، گفت: مردم اصفهان همیشه به من لطف داشتند. ‌خانواده پدری من و نیاکان من اصفهانی هستند. مردم اصفهان فقط راجع به لهجه سریال گلایه داشته‌اند که آن را می‌پذیرم و از آنها معذرت‌خواهی می‌کنم اما متاسفانه عده‌ای اعلام کردند که در این سریال توطئه‌ای درحال شکل‌گیری علیه اصفهان است درحالی‌که اینگونه نبود. ما در این سریال فقط به دنبال نشان دادن مساله ناراحت‌کننده گسترش خشونت در خانواده‌ها بودیم. من در اینجا تمام کسانی را که به ما ظلم کردند به خدا می‌سپارم و از آنها می‌خواهم استغفار کنند. فتحی با برشمردن اهمیت وظایف هنرمند در جامعه گفت: هرگونه کاري می‌سازم و وظیفه‌ام این است که پاسخگوی آن باشم. قانون اول جامعه مدنی این است که یک هنرمند و فیلمساز حق دارد فیلم بسازد و مخاطب نیز می‌تواند نقد کند و هنرمند نیز باید پاسخ دهد. امروز من احساس پیروزی می‌کنم و احساس شکست‌خوردگی نمی‌کنم اما در اینجا از زخم‌های یک گروه پیروز در جنگ می‌گویم. متاسفانه در بعضی‌ بیانیه‌ها به من گفتند که شما به شهدای اصفهان اهانت کرده‌اید. خدا ما را نبخشد، ما کی به شهدای اصفهان اهانت کرده‌ایم؟! برادر خود من جانباز 60 درصد است و افتخار من شهدا هستند. اما بعضی‌ها در مجادله، زشت‌ترین نوع آن را انتخاب می‌کنند و نمی‌دانم چرا هرجا اختلاف سلیقه پیدا می‌شود، از شهدا مایه می‌گذارند؟!