اسحاق رابین نخست‌وزیر اسبق رژیم صهیونیستی که پس از امضای پیمان اسلو با عرفات، خشم صهیونیست‌های افراطی را برانگیخت و سرانجام هم به‌وسیله آنها ترور شد، آرزو می‌کرد که شب بخوابد و صبح بیدار شود و ببیند که غزه زیر آب رفته است. شارون هم همواره غزه را بزرگ‌ترین مشکل خود می‌دانست و به سبب عدم توفیق در مقابله با آن، دستور عقب‌نشینی از این منطقه را صادر کرد.غزه به عنوان مهد مقاومت همواره خار چشم رژیم صهیونیستی بوده و این رژیم برای فرونشاندن مقاومت،
به طور مستمر این منطقه را آماج شدیدترین حملات خود قرار داده است. اکنون بار دیگر این ناحیه در محاصره‌ای کامل قرار گرفته و غزه عملا به بزرگ‌ترین زندان جهان تبدیل شده است و زندانیان آن از ابتدایی‌ترین نیازمندی‌های زندگی محرومند. محاصره این منطقه تنها به روزهای اخیر منتهی نمی‌شود و مدت‌هاست که این محاصره ادامه دارد اما شدت آن در هیچ برهه‌ای به وسعت و شدت کنونی نبوده است.پيش از اين صهیونیست‌ها اگر نه به طور كامل اما به صورت قطره‌اي، نيازهاي ساکنان غزه را به قدر حیات برآورده می‌کردند. اما در اوضاع کنونی شیوه بازی صهیونیست‌ها تغییر کرده است و به محاصره غزه شکلی تمام و کمال داده‌اند. رژيم صهيونيستي با علم به اينکه پایان دوران قدرت ابومازن شرایط را برای آنان سخت‌تر از زمان کنونی خواهد کرد، تلاش دارد که با خلق وضع اضطراری، ابومازن را خارج از فرآیند قانونی در مسند قدرت نگه دارد تا کماکان برای دستیابی به توافق با فلسطینیان امیدوار باشد.این در حالی است که اعراب هم غزه را از خاطر برده‌اند. شیخ محمد طنطاوی رئیس الازهر، دست شیمون پرز رئیس رژیم صهیونیستی را به گرمی می‌فشارد و ادعا می‌کند که وي را نمي شناخته و پس از آن هم مدعي مي شود كه از محاصره غزه بی‌اطلاع بوده است. ابوالغیط، وزیر خارجه مصر هم که همپیمان اسرائیل در محاصره غزه و قتل عام مردم بی‌پناه فلسطین محسوب می‌شود، به صراحت اعلام می‌کند که دست و پا و گردن فلسطینیانی که از مرز غزه وارد مصر شوند را قطع خواهد کرد. ملک عبدالله دوم، پادشاه اردن 2 ایهود (اولمرت و باراک) را به کاخ خود دعوت می‌کند و با آنان قهوه می‌نوشد. ملک عبدالله، پادشاه سعودی هم در قالب گفت‌وگوی ادیان با پرز پای میز مذاکره می‌نشیند و بر سر فروش فلسطین با صهیونیست‌ها معامله می‌کند. تمام این بده‌وبستان‌ها در حالی شکل می‌گیرد که محاصره غزه هر روز تنگ و تنگ‌تر می‌شود و صهیونیست‌ها افسانه هولوکاست را نه در آشویتس، که در غزه به نمایش گذاشته‌اند.اما سکوت سران عرب در قبال غزه را می‌توان داد و ستدی با غرب و رژیم صهیونیستی دانست. سران عرب از عربستان گرفته تا مصر و اردن به واسطه سبک غیردموکراتیک حکومتشان با مشکلات دولت‌های توتالیتر دست و پنجه نرم می‌کنند و از بحران مشروعیت در داخل رنج می‌برند. لذا به درستی می‌دانند که وقوع کوچک‌ترین خیزشی می‌تواند دولت‌های آنها را با خطر نابودي مواجه سازد. از این رو مشروعیت را در خارج از مرزهای خود می‌جویند. لذا برای به دست آوردن دل آمریکا، غرب و رژیم صهیونیستی بر فجایع غزه چشم می‌بندند و مهر سکوت بر دهان می‌نهند. اما آیا این راه به ناکجا ختم نخواهد شد؟ آیا سران عرب در منطقه‌ای که گفتمان غالب آن مقاومت در برابر اشغالگر و صهیونیسم ستیزی است، مجال حیات خواهند یافت و آیا دیگر می‌توانند سر خود را در مقابل ملت‌هایی که اسرائیل را بزرگ‌ترین دشمن خود می‌دانند، بالا بگیرند؟