هر فردی در هر جامعه و جزو هر ملتی که باشد، نسبت به میهن و سرزمینش علاقه و تعصب ناگسستنی دارد. این علاقه از همان دوران کودکی و نوجوانی در انسان به وجود می‌آید. پیامبر گرامی اسلام(ص) علاقه و محبت به وطن و کشور را از نشانه‌های ایمان می‌داند. عشق به خاک و سرزمین یک حس مشترک در میان همه افراد یک کشور است، این علاقه مشترک و همگانی از شگفتی‌های آدمی به شمار می‌رود. مردمی که گاه هر کدام فرهنگ و زبان و اعتقادات و سنت‌های متفاوت و متنوعی دارند، ناگهان در برابر یک دشمن مشترک و متجاوز چنان نسبت به یکدیگر مهربان و دلسوز می‌شوند و چنان متحد و یکپارچه و هماهنگ عمل می‌کنند و یاور همدیگر می‌شوند که هیچ قدرت و عاملی غیر از باورهای الهی و اعتقادی قادر نیست این چنین تحولی در آنان به وجود آورد. همین تحول معنوی و فکری است که نیرویی متحد و قدرتمند را در کشور ایجاد می‌کند و ضامن موفقیت یک ملت در عرصه‌های نبرد و شکست و خواری دشمنان آنها می‌شود و اگر تعداد نیروهای متجاوز ده‌ها برابر آنها باشد، باز هم قادر نخواهند بود ملت یکپارچه و یکدست و متحد را شکست دهند.
بی‌شک نقطه آغاز این روحیه سلحشوری دوران سربازی است. یک جوان می‌داند که نیروی دفاعی کشور همواره باید آماده و فعال باشد لذا در ایامی که در دوران خدمت به سر می‌برد، خود را نیروی وابسته به قدرتی به وسعت یک کشور تصور می‌کند که در صورت هجوم دشمنان به کشور، با شور و اشتیاق فراوان در صف رزمندگان قرار می‌گیرد. این جوان که تا قبل از دوران سربازی خود را فردی عادی و منحصر به زادگاه خود تصور می‌کرد، اینک با ورود به جامعه بزرگ سربازی خویشتن را متعلق به بنیه دفاعی کشور و فردی تأثیرگذار و از برای یک سرزمین وسیع و پاسدار هویت و آیین و مرز و بوم و ناموس مردمش می‌داند و احساس بالندگی و مفید بودن و عزت و پایمردی می‌کند، لذا برهمین اساس روحیه حمیت و جوانمردی و شجاعتش هم متبلور و متجلی می‌شود. در مراسم صبحگاه پادگان، تلاوت آیات الهی در لحظات طلوع خورشید و خواندن دسته‌جمعی سرود ملی و همزمان، به اهتزاز درآمدن پرچم پرافتخار ایران و سپس آمین گفتن بلند به نیایشی زیبا و رژه رفتن با تمام نیرو در برابر نام خدا و کتاب خدا و یادمان شهیدان، هر اندیشه جوان و قلب تپنده و وجدان پاکی را در راه پاسداری از این مرز پرگهر، تحت تأثیر قرار می‌دهد و هشیار و بیدار می‌کند.
جوان وقتی به خدمت سربازی وارد می‌شود، خود را متعلق به کشور می‌داند و طبیعی است که با این دیدگاه و نگرش، روحیه ایثار و کمک به همنوعانش هم تقویت می‌شود. گاهی شاهد بوده‌ایم در اثر بلایای طبیعی (مانند زلزله یا سیل) گروه‌هایی از نیروهای نظامی، با حضور سربازان به کمک مردم آسیب‌دیده می‌شتابند. در اینگونه حوادث، یک پیوند عاطفی و متقابل میان مردم و سربازان ایجاد می‌شود. البته بهتر است بگوییم با پوشیدن لباس سربازی، پیوند عاطفی سرباز و مردم خود به خود، ایجاد شده و در اینگونه حوادث فرصت بروز و ظهور پیدا می‌کند. چنین روابطی باعث می‌شود احساس گذشت، فداکاری، احسان و کمک به مردم، در یک جوان برانگیخته و زنده شود. ممکن است که این احساس چنان تأثیری در روحیه‌اش بگذارد که تبدیل به یکی از ویژگی‌های اخلاقی و شخصیتی جوان در تمام مدت عمرش شود. در حقیقت دوران سربازی برای بسط و گسترش روحیه ایثار در جامعه همچون «ویتامینی» عمل می‌کند که باعث تقویت این روحیه در جامعه می‌شود.