دهه چهارم انقلاب اسلامی آغاز شد. در این دهه نیز مانند دهه‌های گذشته هویت اسلامی انقلاب که در تقابل بنیادین با هویت استکبار جهانی قرار دارد مورد تهاجم همهجانبه استکبار قرار خواهد گرفت و انتظار از تمدن غربي برای سازش با انقلاب اسلامی که مبانی این تمدن را به چالش کشیده است انتظاری غلط است.
تأمین منافع ملی در چنین شرایطی به تبیین تفصیلی چگونگی تحقق آرمان‌های انقلاب اسلامی وابستگی تام دارد و تعریف چگونگی تحقق منافع ملی بدون ملاحظه عامل بیرونی و مزاحم و چگونگی کنترل آن، تعریفی ذهنی و غیرکاربردی است. به عبارت دیگر تعین عینی منافع ملی جمهوری اسلامی در توجه جدی به بسترهای نفوذ تمدن غربی در هویت اسلامی انقلاب قابل معناست.
برای تعریف بسترهای نفوذ تمدن برآمده از مدرنیته در هویت انقلاب اسلامی راه پیش رو «تئوریزه کردن انقلاب اسلامی» است. «تئوریزه کردن انقلاب اسلامی» که به معنای ارائه درکی تفصیلی از چگونگی «مهندسی دنیا بر مبنای دین» است به تبیین تفصیلی الگوی اداره جامعه بر مبنای دین میانجامد. ارائه درکی تفصیلی از مفهوم اداره سیاست، فرهنگ و اقتصاد یک جامعه بر مبنای دین به وجدان عمومی؛ حساسیت مردمی نسبت به موضوع بهکارگیری الگوهای غربی در اداره جامعه دینی را ارتقا می‌دهد و این به معنای ارتقای مصونیت جامعه در مقابل مدرنیته و حذف نرم یا هدایت نیروهای حامی غرب در درون جمهوری اسلامی است. تجربه جمهوری اسلامی در بهکارگیری نسبی الگوهای غربی در دوران سازندگی و اصلاحات، کارکرد الگوهای توسعه غربی در بستر سازی برای ورود ارزش‌های غربی به جامعه و نفی ارزش‌های دینی را بیش از گذشته تبیین کرده است. الگوهای توسعه غربی که با پیشفرضها و تعاریف مادی از انسان و جامعه و تاریخ به تدریج پسند اجتماعی انسان‌ها را با ارزش‌ها و آرمان‌های غربی هماهنگ می‌کند، همان بسترهای نفوذ استکبار در فضای گفتمانی انقلاب اسلامی هستند.
معنای تحلیل فوق این است که علاوه بر ضرورت توجه به مفهوم خودی و غیرخودی در صحنه سیاست توجه نخبگان جامعه به تغییر تدریجی آرمان‌های انقلاب از پایگاه «فرهنگ حاکم بر الگوهای توسعه» نیز لازم است. به عبارت دیگر لازم است که نخبگان سیاسی و فکری جامعه موضوع اصلی توجه خود در برنامهریزی کشور را از موضوعات فعلی به عناوین موضوعات سلطه فرهنگی غرب تغییر دهند و فضای گفتمانی جامعه را به این سمت هدایت کنند. اقدام اصولی رهبر حکیم انقلاب در قرار دادن موضوع «عدالت و پیشرفت توأمان» به عنوان موضوع محوری گفتمان دهه چهارم انقلاب اسلامی - که برای تحقق آن طراحی الگوی پیشرفت اسلامی را به نخبگان حوزوی و دانشگاهی و به قوای سهگانه سفارش داده‌اند – از این زاویه تحلیلی استرات‍ژیک می‌یابد...
. و توجه جدی نخبگان فکری، مردم و مسؤولان به آن موضوع خطر انحلال انقلاب اسلامی را در دهه چهارم انقلاب منتفی میسازد.
نتیجه آنکه:
تحقق «عدالت و پیشرفت توأمان» از طریق تولید مدل اسلامی، در دهه چهارم انقلاب دارای ابعادی سهگانه در ادبیات انقلاب است. راهاندازی مطالبه دائمی مردمی آرمان‌های انقلاب در کنار اندیشه ورزی برای تبیین اقتضائات تحقق آرمان‌های انقلاب به محوریت آرمان «عدالت و پیشرفت توأمان» در قالب ترسیم الگوی پیشرفت اسلامی – ایرانی و هدایت تقنین، اجرا و نظارت کشور در دهه چهارم به این سو، با غفلت فعلی نخبگان سیاسی به موضوع گفتمان دهه چهارم انقلاب قابل جمع نیست.