چتر وسیع آزادی...

بنت‌الهدی صدر: دخترک میانه‌های راه می‌دید که میدان آزادی دارد خودش را نشان می‌دهد، رو به پدر گفت: از «انقلاب» که راه افتادیم فکر می‌کردم تا «آزادی» دیگر پایی برایم نمی‌ماند اما حالا می‌بینم که آزادی چقدر نزدیک شده. پدر خندید و گفت: از انقلاب تا آزادی هرگاه پیاده بیایی راهت چند برابر به نظر می‌رسد، اما امروز آمده‌ایم برای یک جشن بزرگ. با هم راه افتادند، وقتی به زیر برج آزادی رسیدند دخترک سرش را آنقدر بالا گرفت تا نگاهش روی تن آسمان افتاد.

نم بارانی می‌بارید و پدر آرام در گوش دخترک زمزمه می‌کرد: می‌بینی آزادی چه چتر وسیعی است برای لبخندهایمان...