سال‌هاست حیوانات در فیلم‌ها مورد توجه قرار می‌گیرند و در این میان کمتر گونه سینمایی توانسته مانند دنیای پویانمایی این قهرمانان را تا این اندازه دوست‌داشتنی نشان دهد. برای پی بردن به این موضوع، کافی است به فیلم‌های پرفروشی مانند «کونگ‌فو پاندا» و «ماداگاسکار 2: فرار به سوی آفریقا» اشاره کرد که در سال 2008 به نمایش عمومی در آمدند. این بار نیز روز 21 نوامبر گذشته، شاهد نمایش فیلمی کارتونی با نام «بلت» بودیم که در آن یک سگ به همین نام، نقش قهرمان را ایفا می‌کند. این فیلم که از محصولات شرکت «والت دیزنی» به شمار می‌رود، در نخستین هفته اکران در رتبه سوم فهرست پرفروش‌ترین فیلم‌های هفته جای گرفت. حضور هنرپیشه باسابقه‌ای مانند «جان تراولتا» در کنار «میلی سایروس»، ستاره جوان و پرطرفدار هالیوود، از نکات جالب این انیمیشن به شمار می‌رود. در این فیلم تراولتا صحبت کردن در نقش بلت را برعهده دارد و سایروس هم با صدای خود نقش دختر کوچکی به نام «پنی» را ایفا می‌کند.
پنی و بلت قهرمان‌های سریال تلویزیونی به نام «بلت» هستند که در آن یک سگ نقش ابرقهرمان را ایفا می‌کند. در این سریال بلت دارای قدرت‌های فراطبیعی است که البته هیچ‌یک از آنها واقعی نیستند اما قهرمان از این واقعیت بی‌خبر است. او در این خیال بسر می‌برد که می‌تواند با نگاه خود فلزات را ذوب کند و با صدای پارس باعظمتش یک ارتش را نابود سازد. بزرگ‌ترین دشمن این سگ ابرقهرمان نیز «دکتر کالیکو» یا به تعبیر بلت، مرد چشم‌سبز است. همه چیز برای بلت به خوبی پیش می‌رود تا اینکه یک روز او به اشتباه تصور می‌کند پنی از سوی دکتر کالیکو ربوده شده. حال، زمان این است که این قهرمان از صحنه تلویزیون بگریزد تا دوستش را نجات دهد. با گم شدن این سگ، بلت وارد مرحله جدیدی از زندگی می‌شود که قرار است در آن با واقعیت زندگی روبه‌رو شود. بیشتر منتقدان نظر مثبتی درباره انیمیشن بلت دارند، به طوری که برخی از آنها بر این باورند که بلت توانسته هم مخاطبان اصلی خود یعنی کودکان و هم والدین آنها را سرگرم کند و در واقع بسیاری از اهالی سینما بلت را ترکیبی موفقیت‌آمیز از اکشن، احساسات لطیف و شخصیت‌های کمدی دلنشین می‌دانند.
اما موضوعی که شاید جالب توجه باشد، این است که پیش‌تر نمونه‌های شخصیت‌هایی مانند بلت در بسیاری از فیلم‌ها و پویانمایی‌ها به تصویر کشیده شده‌اند. در این میان، مشابه‌ترین شخصیت «ترومن» در فیلم «نمایش ترومن» است که «جیم کری» نقش او را ایفا کرد. هر دو شخصیت در محیط و نمایشی زندگی می‌کنند که خبر از غیرواقعی بودن آن ندارند. «باز لایتیر»در داستان اسباب‌بازی نیز چنین شخصیتی دارد و او هم باید مانند بلت بیاموزد ذهنیت او از هویت یک تصور ساختگی است که به او القا شده. سفری که بلت پیش‌رو دارد نیز در بسیاری از فیلم‌ها بویژه انیمیشن‌ها دیده شده. این سفر در واقع یک تبعید ناخواسته را به تصویر می‌کشد که در نهایت با بازگشت به خانه پایان می‌پذیرد و در آن قهرمان به شخصیتی بسیار پخته‌تر و برتر از شخصیت قبلی خود دست می‌یابد. در گذشته نمونه چنین سفر‌هایی را در فیلم‌های «در جست‌وجوی نمو»، «وال ای» و برخی از کارتون‌های قدیمی شرکت دیزنی شاهد بودیم.
هرچند این کارتون موفقیت شاهکار‌هایی مثل نمو، وال ای یا راتاتویی را تکرار نمی‌کند اما در مقابل توانسته توجه بزرگسالان را به خود جلب کند و از سوی دیگر این فیلم سعی می‌کند با نزدیک شدن بیشتر به کارتون‌های قدیمی دیزنی خود را نجات دهد، نه آنکه همه چیز را قربانی ریسکی کند که به‌دنبال ارائه یک کار جدید و منحصر به فرد است.
اما نوعی گیرایی در شخصیت بلت وجود دارد که موجب می‌شود او به یک کاراکتر به‌یاد ماندنی تبدیل شود. بلت یک قهرمان کوچک است که صورت و ظاهری دلنشین دارد و در شخصیت او هیچ نشانی از شکست‌پذیری دیده نمی‌شود. احساساتی که او با حالات صورتش به بیننده القا می‌کند از یک سو و صدایی که تراولتا در نهایت مهارت به او هدیه می‌کند نیز در این گیرایی شخصیت اثر چشمگیری دارد.
بلت گرچه انیمیشنی بزرگ نیست اما یک فیلم واقعی است که برای تولید آن فکر به کار رفته است و به همین دلیل کودکان و والدین آنها را سردرگم نمی‌کند. در این پویانمایی، لحظه‌های احساسی وجود دارند اما در به کارگیری آنها زیاده‌روی صورت نمی‌گیرد و در واقع کارتون بلت مانند قهرمان خود که از یک رویای هالیوودی بیدار می‌شود، بسیار دوستانه و زیرکانه عمل می‌کند.