فدراسیون فوتبال چین واکنش نشان داد و به نوعی عفو عمومی اعلام کرد. وعده داد نام داورانی را که به جرم خود اعتراف کنند، فاش نخواهد کرد. گنگ جیاپینگ، داور ملی و بین‌المللی چین این پیشنهاد را به سرعت پذیرفت. مسؤولان فوتبال چین هم به همان سرعت حرف خود را زیر پا گذاشتند و او را دستگیر کردند. دادگاه جزئیات درباره تطمیع داوران از راه برقراری روابط نامشروع جنسی و همچنین از راه شرکت در قماربازی با اعضای بلند‌پایه فدراسیون فوتبال چین را فاش کرد. اینطور گفته شد که از داوری جاه‌طلب خواسته می‌شد با اعضای فدراسیون فوتبال بر سر رقم‌هایی کلان قمار کند و او هم بازی را واگذار می‌کرد. فدراسیونی‌ها هم به این ترتیب از او باج‌گیری می‌کردند. داوران در ازای این کار فرصت می‌یافتند تا در بازی‌های بین‌المللی داوری کنند. در اصل برای حضور یافتن در چنین قمارهایی داوران از آنها دوباره رشوه می‌گرفتند. گنگ‌جیاپینگ به خاطر صداقتش با ارفاق به 10سال کار در اردوگاه‌های کار اجباری محکوم شد. او اندکی بعد درگذشت. از آن پس دیگر هیچ داوری پیشنهاد عفو عمومی را نپذیرفت و زیر بار آن نرفت. زمانی که سپ بلاتر، رئیس فیفا در تابستان 2004 راهی جام ملت‌های آسیا شد، اوضاع از این قرار بود. در ابتدا به هنگام سفر او فساد و رشوه‌خواری به نظر دیگر نقشی را به عهده نداشت و در کار هم نبود. او در سخنرانی‌اش درباره باشگاه‌های بزرگ اروپایی صحبت کرد که جوانان خود را به آسیا می‌فرستادند تا در این قاره تجربه‌های بیشتری را بیندوزند. اینکه این به اصطلاح ستارگان آتی احتمالا چه تجربه‌هایی را آموختند، در آن زمان از سوی بلاتر مسکوت ماند. به زودی اما این موضوع دامن‌گیر خود او نیز شد و پای او را هم به وسط کشید. روز 17 جولای 2004، بلاتر و دیگر دست‌اندرکاران فیفا با نمایندگان بلندمرتبه فوتبال چین در ورزشگاه کارگران پکن با هم جمع شدند تا دیدار افتتاحیه جام ملت‌های آسیا را تماشا کنند. گویا هیچ‌کس فکرش را هم نکرده بود که به هنگام برگزاری مراسم تنها چند کیلومتر دورتر از میدان صلح آسمانی ممکن است مشکلاتی وجود داشته باشد. با این حال قدرت فوتبال دست‌کم گرفته شد. زمانی که دبیرکل منفور فدراسیون فوتبال چین سعی داشت سخنرانی کند، با فریاد‌های بلند و ویران‌کننده‌ای از سوی افراد خشمگین روبهرو شد. در ادامه چند نفر دیگر از کارکنان و اعضای فدراسیون فوتبال چین هم با صدای بلند مورد توهین و تمسخر آن عده قرار گرفتند. زمانی که رئیس بخش آسیایی فیفا برخاست، او هم با فحش و ناسزا روبهرو شد. به راستی کسی اشتباهی کرد؟ با این اطمینان که کسی به خود جرات نمی‌دهد تا به رئیس فیفا حمله‌ور شود و او را مورد توهین قرار دهد، به بلاتر اجازه ایراد سخنرانی داده شد اما آن عده او را هم مسخره و هو کردند و همه این جریان به کشمکشی سیاسی و دیپلماتیک منجر شد؛ آنچه که به واقع چینی‌ها را به وحشت انداخت و تن آنها را لرزاند، این بود که نمایندگان رسمی فیفا که برداشت‌هایشان از این کشمکش‌های تند همانند چشمه آبگرم داغ و جوشان است، پس از پایان بازی نشستی خبری را ترتیب دادند و در آن به صورت رسمی اعلام کردند، وقتی چینی‌ها با میهمانشان اینگونه برخورد می‌کنند، شایسته میزبانی و برگزاری بازی‌های المپیک نیستند.
دسته ملخ‌ها که به اعتبار لیگ حرفه‌ای فوتبال چین خدشه وارد کردند، فوتبال تمام قاره آسیا را هم بلعیدند. پنج بازیکن تیم هنگ‌کنگ که در سال 1998 در رقابت‌های مقدماتی جام جهانی فوتبال حاضر و بازی کرده بودند، در این زمینه دستگیر شدند. علت دستگیری آنها هم آن بود که در مسابقه‌ای برابر تایلند تقلب و تبانی کرده بودند.
پس از آنکه اداره مبارزه با فساد هنگ‌کنگ یک بنگاه غیرقانونی شرط‌بندی 50 میلیون دلاری را در ارتباط‌هایی با مالزی، سنگاپور و تایلند کشف کرد، این بازیکنان دستگیر و محکوم شدند. در اندونزی عضوی عالیرتبه از خانواده فوتبال به حرف آمد و از وجود مافیای داوران خبر داد. در سوم ژوئن 2004 میلادی «نام کام»، رئیس بدنام و پرآوازه گروه مافیا در ویتنام رو‌به‌روی جوخه اعدام قرار گرفت. او از جمله به خاطر نقش داشتن در بازی های دستکاری شده فوتبال به مرگ محکوم و اعدام شد. او نه‌تنها در بازی‌های لیگ فوتبال ویتنام و تیم ملی دست برده و تقلب کرده بود که حتی در مسابقه‌هایی با تیم پلیس هانوی هم تقلب کرده بود. هر چند مرگ او به معنای مرگ و پایان تبانی و تقلب نبود. زمانی که در آسیا در سفر بودم، تا پیرامون متقلب‌ها بررسی و تحقیق کنم، عصبی و نگران بودم. هر شب پیش از رفتن به تختخواب با حالتی نیمه محتاط حباب‌های لامپ اتاق هتلم را سفت می‌کردم، مبل را کنار خودم و تختخوابم را در جایی دیگر می‌چیدم. چنانچه فردی وارد اتاق می‌شد، با 2 امکان و حالت روبهرو می‌شد: یا اینکه صاف و مستقیم وارد می‌شد، چراغ را روشن می‌کرد و مرا با تیر هدف قرار می‌داد یا آنکه در تاریکی به آهستگی داخل شده و مرا در خواب به قتل می‌رساند. در هر دو صورت فکر کردم، اقدام‌های احتیاطی و پیشگیرانه من باید، 5 ثانیه زمان را در اختیار من بگذارد و فرد تبهکار باید در تخمین و برآورد زمان اشتباه کند. خدا می‌داند که پس از آن پنج ثانیه چه می‌کردم. دلالان و قاچاقچیان به خاطر دوستی‌شان شناخته شده و معروف نیستند. من چندین هشدار و اخطار دریافت کردم.
برگردان: محمد علیجانی بائی