راست‌و‌ريس رئال

دیروز صبح برکناری «برند شوستر» از سرمربیگری رئال مادرید به هیچ‌وجه غیرمنتظره نبود و البته کمتر انتصاب «خوآنده راموس» به جای او را انتظار داشتیم. در حقیقت در چند هفته اخیر، «رامون کالدرون» رئیس رئال به صورت خصوصی برای روزنامه‌نگاران روشن ساخته بود که اگر هم شغل شوستر به مخاطره افتاده باشد، یک چیز قطعی است: سرمربی سابق سویا و تاتنهام جای او را در برنابئو نخواهد گرفت.

بعضی رفتارها، مثل ناکامی شوستر و انکار راموس، در رئال چیزهای تازه‌ای نیستند، باشگاهی که تحت حاکمیت کالدرون و «پردراگ میاتوویچ» مدیر ورزشی باشگاه، هرگز از فرستادن خبرنگاران به دنبال نخودسیاه شرمگین نبوده است. با پیشنهادی که آنها به راموس ارائه دادند می‌توان پی برد دقیقاً هیچ برنامه بلندمدتی در کار نیست و قرارداد کوتاه 6 ماهه با سرمربی جدید، شاهدی است بر این مدعا. راموس خود می‌گوید: «من دوست دارم در دوره‌های کوتاه‌مدت کار کنم. دلم می‌خواهد آدم‌ها از کار کردن با من خشنود باشند. به خاطر همین فقط شش ماهه امضا کردم. اگر همه چیز بر وفق مراد پیش رود و باشگاه از عملکرد من راضی باشد، ما یک فصل دیگر تمدید می‌کنیم و بعد باید ببینیم چه می‌شود».

این باید یک نمونه روزآمد باشد، آن هم در دنیایی که مربیان معمولا به دنبال قراردادهای سنگین بلندمدت هستند. در واقع راموس در تاتنهام چنین قراردادی را امضا کرد، قراردادی چهارساله که 18 میلیون پوند برآورد می‌شد. آیا راموس دچار استحاله شده یا آنطور که محتمل‌تر است این بهایی است که او باید برای تحقق آرزوی گرفتن شغل سرمربیگری رئال بپردازد؟

از نقطه‌نظر باشگاه، راموس کاملاً مناسب است، بویژه که باوجود ترک اشکبار تاتنهام، آنچه از شاکله کار او در آنجا باقی ماند حکایت از تداوم و توانایی کامیابی دارد.

او از آن دست مربیان اقتدارگرا نیست که با فردیت بزرگشان از باشگاه طلبکار باشند. کسانی مثل «واندرلی لوکزامبورگو» و «فابیو کاپلو»، دو سلف راموس در رئال مادرید. او سرش را پایین می‌اندازد و در سکوت کارش را پیش می‌برد تا تیمی را که دارد ارتقا بخشد، نه اینکه باشگاه را برای خریدهای جدید زیر فشار بگذارد. به شکلی که در سویا عمل کرد یعنی جایی که مسؤولیت آوردن بازیکنان با مدیر ورزشی باشگاه، «مونچی» بود و بعد «دامین کومولی» جای او را پر کرد. این می‌تواند به معنای موازنه قدرت در باشگاه باشد، بویژه هنگامی که بازیکن آوردن برعهده میاتوویچ و کالدرون قرار می‌گیرد.

با اینکه شوستر فصل قبل رئال را پیشتاز لیگ اسپانیا ساخت، مقامات باشگاه نسبت به اینکه او قابلیت کنترل رختکن را داشته باشد نگران بودند، به همان اندازه که مقام پنجم جدول آنها را نگران ساخته بود.

میاتوویچ و کالدرون، راموس را به چشم یک تکنوکرات می‌بینند، یک جور آقای «راست و ریس کار» که به یک چیز بیش از همه اهمیت می‌دهد؛ واداشتن بازیکنان به کار موثر در کنار یکدیگر در زمین و این همان چیزی است که آنها احساس می‌کردند مسري از پس آن برنمی‌آید. حتی با وجود قهرمانی فصل پیش، این باور وجود داشت که شوستر با «تیم کاپلو» قهرمان شده است. کالدرون به سختی با کار کاپلو کنار می‌آمد، حتی با وجود عنوان نازنینی که سرمربی فعلی انگلستان به ارمغان آورد. کالدرون به همین شکل از دستاوردهای شوستر هم به وجد نیامده بود.

در عوض، باور کالدرون و میاتوویچ بر این بود که عناوین به دست آمده تحت هدایت کاپلو و شوستر تنها تابعی از تیم قدرتمندی بوده است که خودشان ساخته و پرداخته بودند و چنین نتیجه‌گیری کردند که چون شاکله تیم به طور کلی دست نخورده، مطمئناً مشکل را نباید در بازیکنان یا مدیریت بلکه باید در وجود مربی جست‌وجو کرد. بنابراین چون راموس مربی بهتری نسبت به شوستر است، پس مشکل حل خواهد شد.

بنا به نتیجه‌گیری فوری پس از آن، شوستر مقصر بحران مصدومیت پیش آمده در باشگاه نیز قلمداد می‌شود، بحرانی که به مرور زمان «رود فن نیستلروی»، «وسلی اشنایدر»، «آرین روبن»، «په‌په»، «گابریل هاینتزه»، «فابیو کاناوارو» و «فرناندو گاگو» را از رئال گرفت. با این حساب حتماً مرد آلمانی در عدم توفیق باشگاه در جذب بازیکنان جدید در تابستان اخیر نیز باید سرزنش شود. در چنین وضعیتی حتماً می‌گویید او می‌دانسته که چه کاری دستش داده‌اند و به اين دليل اغلب اوقات در قامت سرمربی تمام‌عیار رئال مادرید به چشم نمی‌آمد.

راموس به نوبه خود به محض روی کار آمدن، حقیقت را روی دایره ریخت: «این باشگاه باید فقط به یک چیز فکر کند: پیروزی! می‌دانم این شغل من است و امیدوارم که ناکام نشویم». بدین ترتیب میاتوویچ و کالدرون به خوبی واقفند که اگر هم راموس ناکام شد، به لطف قرارداد شش‌ماهه‌اش می‌توانند به سرعت از شر او خلاص شوند و البته بدون هزینه. این باید همان چیزی بوده باشد که انگیزه اصلی آنها را در به خدمت گرفتن چنین جایگزین جذابی شکل می‌داده است.