1-زیبایی. این توهم جدید پیروانی است و کیمیای فوتبال پرسپولیس. شاید سرمربی جدید در اتاق فکرش، همه بدشانسی‌های سه‌شنبه شب را در توپی خلاصه کند که توره آن را زد اما تیر دروازه مانع از گل شدن آن شد. شاید پیروانی فکر می‌کند در آن شامگاه سرد و لعنتی که هوادار به در شعار می‌داد تا دیوار بشنود، مصطفوی شریکی بود بر این ناکامی. اما برخلاف تصور افشین می‌توان پرسپولیس را خوشبخت دانست که در هفته نخست دور برگشت فهمید با فوتبال تک‌بعدی نمی‌توان همواره سعادتمند بود.
2-کسی آمار کشته‌ها را از فرمانده فاتح نمی‌گیرد از این‌رو بعد از فتح خاکریز استقلال اهواز و راه‌آهن نه کسی پیدا شد و نه در توان منتقدی بود که بپرسد آقای پیروانی! پرسپولیس به غیر از سانتر چه حرف تازه‌ای برای گفتن داشت؟ اگر سانتر نیکبخت درست بر سر توره می‌نشست و پرسپولیس گل دوم را به سایپا می‌زد، آیا مجالی برای طرح این پرسش پیش می‌آمد؟ نه... پرسپولیس نه بد‌شانس بود و نه داور کمر به نابودی‌اش بست بلکه آنها همانگونه فوتبال کردند که آرزوی هر تیم مدافعی بود.
3- چنین بن‌بستی عینا در 2 بازی گذشته هم تکرار شد اما در آنجا یکی از آن 30 سانتر به تور نشست اما سه‌شنبه شب اینگونه نبود. حالا سیدجلال و دیگر مدافعان سایپا - که تا اینجای لیگ عملکرد سوال‌برانگیزی داشتند – می‌توانند با صدای بلند تیم ملی را فریاد بزنند چرا که افشین پیروانی فوتبالی را به نمایش می‌گذارد که نمونه غنی‌شده‌اش را پروین در یک دهه قبل ابداع کرد و به منصه ظهور گذاشت. اما عاقبت آن چه شد؟ باری همیشه این چنین است؛مربی قادر به باز کردن گره کور نیست و باید تاوان آن را مدیرعامل پس بدهد. شاید قطبی راضی به این معامله نابرابر نبود که خیلی راحت و بی‌دردسر، شبانه تهران را به مقصد هیج کجا ترک کرد.
4- قرمزها در روزی که قادر بودند خود را به فاصله 2 امتیازی صدر جدول برسانند، 2 امتیاز تاثیرگذار را از دست دادند تا به‌زعم سر مربی جدیدشان، آنها کمیت را فدای کیفیت کنند. اما سؤال روز که حالا کمی هم تکراریست؛ کدام فوتبال زیبا؟ آیا می‌توان باور کرد فوتبال زیبا، هوادار را راضی به شعار علیه مدیر عامل و بازیکن کم‌غیرت کند؟ امتیاز کمیت است و پیروانی نمی‌تواند منکر از دست رفتن آن شود اما زیبایی را به جرم کیفی بودنش می‌توان اینچنین به مسلخ برد و عاقبت مدعی شد اگر امتیاز از دست دادیم، دست کم زیبا بازی کردیم!
5- کاپیتان متعصب تیم پروین، امروز مجموعه‌ای را در دست دارد که اگر نگوییم بهترین‌های تاریخ پرسپولیس در دست او هستند، می‌توان با قاطعیت حکم داد این تیم یکی از سه تیم برتر تاریخ از حیث مهره و پتانسیل است. با وجود این واقعیت آنها امروز همانگونه بازی می‌کنند که تیم کم‌مهره پیروانی بزرگ در شیراز.
آنچه هواداران پرسپولیس را در شامگاه سوزناک نوزدهم آذرماه رنجاند توپی نبود که توره به تیر زد بلکه فوتبال تکراری و رو شده پیروانی بود که در آن نه از تنوع خبری بود و نه راهکار جدید. افشین در تنهایی نیمکت سردش شده بود، دستانش را محکم به هم قلاب می‌کرد، استرس و ترس از او هويدا بود، نه خودش به ساعت نگاه می‌کرد و نه ساعت گویی کنار دستش بود. سایپا، تیم تازه جان‌گرفته مایلی‌کهن، هوشیارانه همه توپ‌های بلند را می‌زد و شایسته دفاع می‌کرد اما مردان نیمکت‌نشین پرسپولیس فقط گرم می‌کردند و پژمان از روی سکو بازی سردرگم کریم و دیگر یاران را می‌دید و با خود می‌گفت:«به راستی من از اینها کمترم؟»
6-کاپیتان متعصب دیروز، سرمربی تنها و بی‌ری‌اکشن امروز است که با وجود شجاعت قابل‌ستایشش، نمی‌تواند موج حملات تیمش را تنظیم کند. گویی او آنقدر با نیکبخت و کریم رو‌دربایستی دارد که تعویض آنان را در زمره کارهای خلاف معرفت می‌داند.
افشین به تقلید از قطبی، پتروویچ خلاق را به گوشه میدان می‌برد و از آن همه هنر و نبوغ فقط سانتر را طلب می‌کند. باری اینچنین است که «جانواریو»ی لیگ یکی، امروز عنوان بهترین خارجی لیگ را مال خود می‌کند و بهترین خارجی لیگ هفتم می‌شود، ماشین سانترکشی‌ای که فوتبالش بگیر نگیر دارد.
7-زیبایی. این همان متاعیست که گویی افشین پیروانی آن را با عینک سرمربی سابقش می‌بیند و شناسایی می‌کند. مثل همان تز معروف سلطان که می‌گفت شما توپ را بریزید روی دروازه، هواداران آن را گل می‌کنند. کسی چه می‌داند شاید تقصیر همان هوادارانی باشد که از ابتدای دهه جاری اینچنین گل نزن شده‌اند، شاید!